കരുണയുടെ കൈകളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഭിക്ഷാടന മാഫിയകൾ

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞങ്ങൾ കുടുംബമായി മൂകാംബിക ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയിരുന്നു. വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി ഉള്ള ഓഖ എക്സ്പ്രസ് നു ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്ത് ശനി മുഴുവൻ അവിടെ ചിലവഴിച്ച് കുടജാദ്രിയും സന്ദർശിച്ച് രാത്രി അവിടെ താമസിച്ച് ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് ഉള്ള അതേ  ട്രെയിന് തിരിച്ച് പോരുക... അതായിരുന്നു പ്ലാൻ. യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്ത പ്രകാരം വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞു.   

പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് അതല്ല.  ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉണ്ടായ ഒരു അനുഭവം ഇവിടെ പങ്കുവെക്കാനാണ്. ഞായറാഴ്ച രാവിലെ ക്ഷേത്രദർശനം കഴിഞ്ഞ് നിൽക്കുമ്പോൾ 50 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ സഹായത്തിനായി ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഞാൻ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. മലയാളിയാണെന്നും വർഷങ്ങളായി അവിടെ കഴിയുകയാണെന്നും പറഞ്ഞ അദ്ദേഹം, അന്ന് രാവിലെ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്നും ഭക്ഷണത്തിനായി എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്യണമെന്നും അഭ്യർത്ഥിച്ചു. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന വൈഫിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞ് കക്ഷിയ്ക്ക്
​ഭക്ഷണം വാങ്ങി നൽകാമെന്ന് കരുതി ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കൂടെ വരാൻ ക്ഷണിച്ചു. എന്നാൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം നിൽക്കുന്ന എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഒപ്പം വരാൻ വിസമ്മതിച്ചു. 

കക്ഷി പറയുന്നത് 'നിങ്ങൾ ഫാമിലി ഒക്കെ ആയി നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ശല്യം ചെയ്യുവാനോ സമയം കളയാനോ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നില്ല'എന്ന് ആണ്. അത് സാരമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും കക്ഷി കൂടെ വരാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ഫുഡ്‌ ഓർഡർ ചെയ്ത് പൈസയും കൊടുത്ത് അപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ പോന്നോളാം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു.  അപ്പോൾ  ' ഞാൻ വരേണ്ടതില്ല. ഫുഡ് വാങ്ങാൻ ഉള്ള പണം കൊടുത്താൽ മതി' എന്നായി കക്ഷി. എന്നെ പറഞ്ഞു സമ്മതിപ്പിയ്ക്കാൻ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വന്നു. 

ആ നിമിഷമാണ് അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നുള്ള മദ്യത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ആ രാവിലെ എട്ടു മണിക്ക് പോലും മദ്യപിക്കാൻ പണം കണ്ടെത്താനാണ് അദ്ദേഹം 'വിശപ്പിന്റെ' മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞതെന്ന് ആ നിമിഷം എനിക്ക് ബോധ്യമായി. മദ്യപിക്കാൻ പണം നൽകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തീർത്തു പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി. 

അല്ലെങ്കിലും കുറെ നാളായി ഭിക്ഷ ചോദിയ്ക്കുന്നവർക്ക് പോലും പണം നൽകാറില്ല. കാണുന്നവർക്കും ഇത് വായിയ്ക്കുന്നവർക്കും ക്രൂരമായി തോന്നിയേക്കാം. അതിപ്പോ, കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആണെങ്കിൽ പോലും. പകരം, കഴിയുമെങ്കിൽ ഭക്ഷണ സാധനങ്ങൾ വല്ലതും കയ്യിലുണ്ടെങ്കിൽ അത് കൊടുക്കും
അതല്ല, അടുത്ത് വല്ല കടയുമുണ്ടെങ്കിൽ വാങ്ങി കൊടുക്കാമെന്ന് പറയും. ഒരു പക്ഷെ, നിങ്ങൾക്ക് അതിശയം തോന്നിയേക്കാം. ഭക്ഷണം തരാമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഈ കൈ നീട്ടുന്ന കുട്ടികളിൽ 95% പേരും നമ്മളെ ഗൗനിയ്ക്കാതെ പൈസയും നീട്ടി പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന മറ്റൊരു കാരുണ്യവാനായ യാത്രക്കാരന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നതായാണു അനുഭവം.

പലപ്പോഴും സഹായം ചോദിച്ചു വരുന്നവർക്ക് വേണ്ടത് അന്നമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ പണമാണ്. അവർക്ക് ഭക്ഷണം വാങ്ങി നൽകാൻ നാം തയ്യാറാകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവരുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം പുറത്തുവരുന്നത്.

ആരാധനാലയങ്ങളുടെ പടികളിലും നഗരവീഥികളിലും നീട്ടപ്പെടുന്ന ഓരോ കൈകൾക്കും പിന്നിൽ നാം കാണാത്ത ഒരു വലിയ ചതിക്കുഴിയുണ്ട്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ കാരുണ്യത്തെയും വിശ്വാസത്തെയും ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭീകരമായ ബിസിനസ്സ് ശൃംഖലയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭിക്ഷാടനം ഒരു അതിജീവനമാർഗ്ഗമെന്നതിലുപരി, അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ പോലും വേരുകളുള്ള ഒരു വമ്പൻ മാഫിയയായി വളർന്നു കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പ്രാർത്ഥനാലയങ്ങളിലും പൊതുവിടങ്ങളിലും ഭിക്ഷക്കാർക്ക് പണമായി ദാനം ചെയ്യുന്നത് നിർത്തലാക്കുക എന്നത് ഒരു സാമൂഹിക അനിവാര്യതയായി നാം കാണേണ്ടതുണ്ട്.

​യാചിക്കുന്നവർക്ക് ആഹാരവും വെള്ളവും നൽകി അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാം, എന്നാൽ പണമായി ഒരു രൂപ പോലും നൽകില്ലെന്ന ദൃഢനിശ്ചയം നമുക്കുണ്ടാകണം. ഈ നിലപാട് പരുഷമാണെന്ന് തോന്നാം, പക്ഷേ ഇത് ആ പാവപ്പെട്ടവരോടുള്ള ക്രൂരതയല്ല. മറിച്ച്, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ മുഖമൂടിയണിഞ്ഞ് എത്തുന്ന മാഫിയ ഗ്രൂപ്പുകളെയും തട്ടിപ്പുകാരെയും പൂർണ്ണമായും തകർക്കാനുള്ള ഏക മാർഗ്ഗമാണ്. ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനായി കൈ നീട്ടുന്നവന് അത് വാങ്ങി നൽകുന്നത് പുണ്യമാണ്. എന്നാൽ ആ പണം ആരുടെ കൈകളിലേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് ചിന്തിക്കാതെ നാം നൽകുന്ന ഓരോ നാണയത്തുട്ടും ഈ അധോലോകത്തിന്റെ അടിത്തറ ഭദ്രമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

​വഴിയരികിൽ മുറിവേറ്റ ശരീരവുമായി കൈനീട്ടുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെ കാണുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളം പിടയും. എന്നാൽ ഓർക്കുക, നിങ്ങൾ നൽകുന്ന ആ നാണയം ആ കുഞ്ഞിന് സന്തോഷമല്ല നൽകുന്നത്. പകരം, സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളുടെ അരികിൽ നിന്നും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട്, ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങളിലൂടെയും അംഗഭംഗത്തിലൂടെയും ഭിക്ഷാടനത്തിന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ആയിരക്കണക്കിന് കുട്ടികളുടെ ദുരിതം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാനേ അത് ഉപകരിക്കൂ. പണം ലഭിക്കാതാകുമ്പോൾ ഇത്തരം ക്രിമിനൽ സംഘങ്ങൾക്ക് ഈ 'ബിസിനസ്സ്' ലാഭകരമല്ലാതാകുകയും, തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലുകളും കുട്ടികൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങളും താനേ കുറയുകയും ചെയ്യും. നമ്മുടെ അറിവില്ലായ്മ മൂലം മറ്റൊരു കുഞ്ഞു കൂടി ഈ നരകത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടാൻ കാരണക്കാരാകരുത്.

​ഈ ആശയത്തോട് നിങ്ങൾ യോജിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്നുമുതൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം നമ്മുടെ ശീലങ്ങളിൽ കൊണ്ടുവരാം. യാത്രികരാണെങ്കിൽ വാഹനത്തിൽ ചെറിയ ബിസ്‌ക്കറ്റ് പാക്കറ്റുകളോ ലഘുഭക്ഷണങ്ങളോ കരുതുക. വിശക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് കൈനീട്ടുന്നവർക്ക് അത് സന്തോഷത്തോടെ നൽകുക. വിശപ്പടക്കാൻ ആഹാരം നൽകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ദാനം മറ്റൊന്നില്ല. എന്നാൽ ഓർക്കുക, ഒരു കാരണവശാലും പണം നൽകരുത്. നമ്മുടെ കരുതൽ വിശക്കുന്നവന്റെ വയറിനാകണം, അല്ലാതെ മാഫിയകളുടെ കീശയിലേക്കാകരുത്. നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു തീരുമാനമെടുക്കാം; ഇന്ന് മുതൽ ഭിക്ഷയായി ഒരു രൂപ പോലും നൽകില്ല, പകരം സ്നേഹവും ഭക്ഷണവും നൽകി ഈ മാഫിയാ ചങ്ങലകൾ നമുക്ക് പൊട്ടിച്ചെറിയാം.

-ശ്രീ

ഇതെന്റെ രക്തമാണിതെന്റെ മാംസമാണെടുത്തു കൊള്ളുക

വായിയ്ക്കുന്ന എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ചും കുറിപ്പ് എഴുതുന്ന പതിവില്ല. പക്ഷെ, എഴുതണം എന്നു കരുതിയവ ഒരിയ്ക്കലും അധികം നീണ്ടു പോകാറുമില്ല.  ഇതാദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു പുസ്തകം വായിച്ച ശേഷം അതിന്റെ റിവ്യൂ ഇത്രയും നീണ്ടു പോകുന്നത്.

എച്മു ചേച്ചിയെ ബ്ലോഗ് എഴുതുന്ന കാലം മുതൽ അതായത് ഒരു പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തോളമായി പരിചയമുണ്ട്. ചേച്ചി ബ്ലോഗിൽ എഴുതിയ 'കമ്പി കെട്ടിയ ഒരു ചൂരൽ' എന്ന ഒരനുഭവക്കുറിപ്പ് ആയിരുന്നു ഞാനാദ്യം വായിയ്ക്കുന്നത് എന്നാണോർമ്മ. അതുൾപ്പെട്ട മിക്ക കുറിപ്പുകളും വായനക്കാരെ അസ്വസ്ഥരാക്കും വിധം  വേദനിപ്പിയ്ക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളുടെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ചേച്ചിയുടെ കുറിപ്പുകൾ  വായിച്ച ശേഷം കമന്റ് ഒന്നും എഴുതാതെ മടങ്ങി പോരാറുണ്ട്. 

തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ചേച്ചി ഫേസ്ബുക്കിലുൾപ്പെടെ എഴുത്തിൽ കൂടുതൽ സജീവമായി. അവിടെ എഴുതിയ കുറിപ്പുകൾ ഒരുപാട് വായനക്കാരെ ആകർഷിച്ചു.  പ്രശസ്തരായ പലരും ആ എഴുത്തുകളിലൂടെ മറയില്ലാതെ തുറന്നു കാട്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ആരാധകരും വിമർശകരും ഒരു പോലെ കൂടി. അവസാനം അത് അച്ചടിമഷി പുരണ്ട് ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തി... അതാണ് "ഇതെന്റെ രക്തമാണിതെന്റെ മാംസമാണെടുത്തു കൊള്ളുക" എന്ന പുസ്തകം.

പേരിലെ വ്യത്യസ്തത പുസ്തകത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിലും വായനക്കാർക്ക് കാണാനാകും. ആത്മകഥാംശമേറെയുള്ള ഒരു സൃഷ്ടി എന്നോ ഈ കാലഘട്ടത്തിലും പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെ നികൃഷ്ടമായ വശങ്ങൾ തുറന്നു കാട്ടുന്ന തുറന്നെഴുത്ത് എന്നോ ചവിട്ടിയരയ്ക്കപ്പെട്ടിടത്തു നിന്നും തളരാതെ ജീവിതത്തോട് പൊരുതി വിജയിച്ച, മറ്റു സ്ത്രീജനങ്ങൾക്ക് മാതൃകയാക്കാവുന്ന ഒരു സ്ത്രീജന്മത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരം എന്നോ... എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും ഈ കൃതിയെ നമുക്ക് അടയാളപെടുത്താം.

ഇതുപോലൊരു തുറന്നെഴുത്തിന് മുതിരുമ്പോൾ, അതുമൊരു സ്ത്രീ മുന്നിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അവർ നേരിടേണ്ടി വരുന്നത് ഒരു വലിയ സമൂഹത്തിനെയാണ്... നൂറു നൂറു ചോദ്യങ്ങളെയാണ്. എന്തു കൊണ്ട് അന്ന് ഇത് തുറന്നു പറഞ്ഞില്ല എന്നതുൾപ്പെടെ. (എല്ലാത്തിനും ഒരുത്തരം മാത്രം... ഇത് ജീവിതമാണ് സുഹൃത്തുക്കളെ. ഇവിടെ നിലയില്ലാക്കയത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുമ്പോൾ അപ്പോഴത്തെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയ്ക്ക് മാത്രമാണ് പ്രസക്തി)

മനസ്സിനെ വളരെയധികം പിടിച്ചുലച്ച അനുഭവ വിവരണങ്ങളുടെ പൊള്ളുന്ന ചൂട് ആണോ അതോ  ഇതിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ 'ജോസഫ് എന്ന പ്രശസ്തൻ' ഞാനും കൂടി ഉൾപ്പെടുന്ന ആണുങ്ങളിൽ ഒരാൾ ആയതിന്റെ അപകർഷതാ ബോധം കാരണം ആണോ ഒരു വായനാനുഭവം എഴുതുക എന്നത് ഒരു ബാലികേറാമല പോലെ എനിയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിന്നത് എന്നു വേർതിരിച്ചു പറയാൻ ആകുന്നില്ല. 

എങ്കിലും മറ്റൊരു വിധത്തിൽ ആലോചിയ്ക്കുമ്പോൾ ഇത് ഒരു പുരുഷമേധാവിത്വത്തിന്റെയോ മാനസിക വൈകൃതമുള്ള ഒരു പ്രശസ്തന്റെയോ ആട്ടിൻ തോലണിഞ്ഞ ചെന്നായ്ക്കളുടെയോ മാത്രം കഥകൾ അല്ല.  എച്മു ചേച്ചിയുടെ അതിജീവനത്തിന്റെ കഥയാണ്. ഇത്ര ഭീകരമായ അവസ്‌ഥ തരണം ചെയ്ത് ഇന്ന്  ഈ നിലയിൽ എത്തിയത് കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ കുറെ പേർ അറിഞ്ഞു. അതല്ല എങ്കിലോ... ഒരു കഷ്ണം കയറിലോ സാരിയിലോ ആരോരുമറിയാതെ തീരുമായിരുന്ന, ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു ജീവിതം ആയേനെ. കാരണം നമ്മൾ അറിയാത്ത എത്രയോ എച്മു കുട്ടിമാർ നമ്മളറിയാതെ അങ്ങനെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു പരാജയം സമ്മതിച്ചു പോയിക്കാണും. അതിലും അധികമെത്രയോ പേർ പുറം ലോകം അറിയാതെ എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി നമുക്കിടയിൽ ഇപ്പോഴും നീറി നീറി ജീവിയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. അങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് ഒരു പ്രചോദനമാണ് എച്മു ചേച്ചിയുടെ ജീവിതവും കഥകളും. ഒപ്പം മനുഷ്യത്വം വറ്റാത്ത അപൂർവ്വം ചിലർ എങ്കിലും ഇനിയും ഈ ലോകത്ത് ബാക്കിയുണ്ട് എന്നു തെളിയിയ്ക്കുന്ന ചുരുക്കം ചില നന്മയുള്ള മനുഷ്യരും നമുക്ക് ഈ ലോകത്ത് ഇനിയും പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു.

 ജോസഫ്... എന്തു മനുഷ്യൻ(?) ആണയാൾ? അയാളെക്കാൾ എത്രയോ മുകളിൽ ആണ് പഠിപ്പും വിദ്യാഭ്യാസവും ഇല്ലാതെ രാത്രി കള്ളും കുടിച്ചു വന്ന് ഭാര്യയെ തല്ലുന്ന നിരക്ഷരനായ ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരൻ! അയാൾക്ക് ഒരൊറ്റ മുഖമേ കാണൂ... സമൂഹത്തിലും വീട്ടിലും. അയാൾക്ക് അഭിനയിയ്ക്കാനും അറിവുണ്ടാകില്ല. 

പക്ഷെ, ഇവിടെയോ?  ഒരു പ്രശസ്തൻ  ആയതിന്റെ എല്ലാ ആനുകൂല്യങ്ങളും ജോസഫ് അനുഭവിച്ചു. എല്ലാ സ്വാധീനങ്ങളും അയാൾ ഉപയോഗിച്ചു. തന്റെ വികൃതമായ മനസ്സും സ്വഭാവവും ഭംഗിയായി സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും മറച്ചു വയ്ക്കാനും അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും വിശ്വസിച്ചു കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോന്ന ഇരുപതു വയസ്സ് പോലും തികയാത്ത പെണ്കുട്ടിയെ അയാൾ ഏതൊക്കെ വിധത്തിൽ പീഡിപ്പിച്ചു, എങ്ങനെയൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചു... എന്തിന് അവർക്കുണ്ടായ ആ കുഞ്ഞോ... അത് വിവരിയ്ക്കാനോ ഓർക്കാനോ പോലും ഒരു വായനക്കാരന് പോലും സാധിയ്ക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. അപ്പോൾ ആ പൊള്ളുന്ന അനുഭവങ്ങൾ നേരിൽ അനുഭവിച്ച എച്മു ചേച്ചിയുടെ അവസ്‌ഥ എന്തായിരിയ്ക്കും? അനുഭവങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയിൽ വാർത്തെടുത്ത ജീവിതം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഇതായിരിയ്ക്കണം.

ജോസഫ്‌ മാത്രമല്ല, ആ അച്ഛനോ... ഒരാളുടെ വ്യക്തിത്വം നിർണ്ണയിയ്ക്കുന്നത് അയാളുടെ ഔദ്യോഗിക പദവി അല്ല എന്നുള്ളതിന് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് ഡോക്ടർ ആയ ആ അച്ഛൻ. മകളുടെ തകർച്ചയിൽ സന്തോഷിയ്ക്കുന്ന ഒരച്ഛൻ ഉണ്ട് എന്നറിയുന്നത് തന്നെ ഏതൊരു അച്ഛനും അപമാനകരം ആണ്. അവസാന കാലത്തെങ്കിലും അയാൾക്ക് വീണ്ടുവിചാരം ഉണ്ടായെങ്കിൽ എന്ന് ആ പുസ്തകം വായിയ്ക്കുമ്പോൾ വെറുതെയെങ്കിലും ഒന്നാശിച്ചു പോയി.

ആ കുഞ്ഞിനെ അമ്മയിൽ നിന്നും മാറ്റി നിർത്തി വർഷങ്ങളോളം ഇരുവരെയും മാനസികമായി പീഡിപ്പിയ്ക്കാൻ ഇവർക്കൊക്കെ എങ്ങനെ മനസ്സു വന്നു? തിരിച്ചു കിട്ടുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ പുതിയ ശീലങ്ങൾ അറിഞ്ഞു ചങ്ക് പൊട്ടി കരയുന്ന ആ അമ്മയ്ക്കൊപ്പം വായനക്കാരുടെ കണ്ണുനീർ വീണു നനഞ്ഞ എത്രയെത്ര പേജുകൾ! 

എങ്കിലും പപ്പനും ജയ്‌ഗോപാലും...  അതുപോലെ, ഇവരുടെ ജീവിതത്തിൽ  ഇടയ്ക്ക് വന്നു പോകുന്ന  സാന്ത്വനങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും നൽകുന്ന ചുരുക്കം ചിലരുടെ പിൻബലത്തോടെ ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിയ്ക്കുന്ന ഈ കൊച്ചു കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷകരമായ വിവരണങ്ങളോടെ പുസ്തകം അവസാനിയ്ക്കുമ്പോഴും വായനക്കാർ ഈ മുന്നൂറോളം പേജുകൾ പകർന്നു തന്ന നോവിൽ  നിന്നും തിരിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ടാകില്ല എന്നുറപ്പ്. പിന്നെയും എത്ര നാൾ കഴിഞ്ഞാലും ഈ കഥാപാത്രങ്ങൾ നമുക്കുള്ളിൽ ഉണങ്ങാത്ത ഒരു മുറിവ് പോലെ നീറിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കും...

ഈ പുസ്തകം ഇനിയുമിനിയും ഒരുപാട് വായിയ്ക്കപ്പെടട്ടെ! എച്മു ചേച്ചിയെ പോലുള്ള ഇനിയും ഒരുപാട് സ്ത്രീജനങ്ങളുടെ  ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിന് ഒരു പ്രചോദനമാകട്ടെ! 

- ശ്രീ

അർദ്ധ വിരാമം

2001 ലായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ബാംഗ്ലൂർ സന്ദർശനം. ബിരുദ പഠനത്തിനിടെ അവസാന വർഷ ടൂർ പ്രോഗ്രാം. ബിരുദാനന്തര ബിരുദ പഠനകാലത്ത് സ്റ്റഡി ടൂറിന്റെ ഭാഗമായി 2003 ൽ വീണ്ടും വരാൻ ഇടയായി. തുടർന്ന് പഠനമെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോ 2005 ൽ ജോലി അന്വേഷിച്ചുള്ള ആദ്യ വരവ് മൂന്നാമത്തെ ബാംഗ്ലൂർ യാത്രയായി തീർന്നു. എന്നാൽ ബംഗളൂരുവിൽ വച്ച് കിട്ടിയ ജോലി നാട്ടിലേക്കുള്ള ജോലിയ്ക്കുള്ള സെലക്ഷൻ ആയിരുന്നു എന്ന യാദൃശ്ചികതയാൽ അടുത്ത 2 വർഷം എറണാകുളത്ത് ആണ് ജോയിൻ ചെയ്തത് എന്നു മാത്രം. രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ 2007 ൽ തോന്നി കൂടുതൽ നല്ല അവസരങ്ങൾക്ക് നാട്ടിൽ നിന്നാൽ പോര എന്ന്. അങ്ങനെ 2007 ഏപ്രിലിൽ പിന്നെയും ഭാഗ്യമന്വേഷിച്ച് ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി ബാംഗ്ലൂർക്ക് വണ്ടി കയറി. 

ഒന്നര മാസത്തോളം ജോലി തേടിയുള്ള അലച്ചിലുകൾ. രാവിലെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ബേക്കറിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചായയും ഒരു കഷ്ണം 'ദിൽ ഖുഷ്‌' എന്ന ബണ്ണ് പോലുള്ള പലഹാരവും(രണ്ടും രണ്ടും നാലു രൂപയ്ക്ക് ബ്രെയ്ക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞു). പിന്നെ BMTC പിടിച്ച് ഓരോ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇന്റർവ്യൂ... ആദ്യ റൗണ്ടിൽ പുറത്തായവ മുതൽ നാലു റൗണ്ട് കഴിഞ്ഞു അഞ്ചാമത്തെ റൗണ്ടിൽ കൈവിട്ടു പോയവ, ഓഫർ ലെറ്റർ അയയ്ക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞതു കേട്ട് ആശ്വാസത്തോടെ ഇറങ്ങിയിട്ടും പ്രതീക്ഷകൾ തെറ്റിച്ചവ, ബോണ്ട് വേണമെന്ന കണ്ടീഷനുകളാൽ വേണ്ടെന്ന് വച്ചവ, ഇഷ്ടപ്പെട്ട ടെക്‌നോളജി അല്ലെന്ന് കണ്ട് പിന്മാറിയവ... ഇന്റർവ്യൂ വിന് വേണ്ടി നടന്നു  ക്ഷീണിച്ച് ലാൽബാഗിലെ ബഞ്ചിൽ  ഭാവിയെ ഓർത്ത് ഉത്കണ്ഠപ്പെട്ടു കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചിരുന്ന എത്രയെത്ര നാളുകൾ!  പല പരീക്‌ഷണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ആ കാത്തിരിപ്പുകൾക്ക് അവസാനം... ഇന്റലിൽ വിപ്രോയുടെ കണ്സള്ട്ടൻസി വഴി ലിനക്സ് അഡ്മിനായി. തുടർന്ന് മൂന്നു വർഷങ്ങൾ അവിടെ... 

ഉദ്യാന നഗരം പതിയെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുകയായിരുന്നു... ഞാനൊരു ബ്ലോഗർ ആയി അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നതും ബ്ലോഗുകളുടെ സുവർണ്ണ കാലം കൂടി  ആയ അക്കാലത്ത് ആയിരുന്നു. ഓഫീസിലും അല്ലാതെയും മലയാളികളും അല്ലാത്തവരുമായി ഒട്ടേറെ സുഹൃത്തുക്കൾ... ഒപ്പം ബൂലോകത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ കിട്ടിയ, ഒരിയ്ക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല എങ്കിൽ കൂടിയും അടുത്തറിയുന്ന, ഇന്നും തുടരുന്ന ചില സൗഹൃദങ്ങൾ... 

ഇതിനിടെ recession ന്റെ നിഴലിൽ കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് നാളുകൾ... സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം... പിന്നീട് 2010 ൽ വിപ്രോയിൽ സ്ഥിരം ജീവനക്കാരനായതോടെ ഇന്റലിനോട് വിട... തുടർന്നുള്ള 4 വർഷങ്ങൾ വിപ്രോയിൽ... ഇതിനിടെ 2011 ൽ വിവാഹിതനാകുന്നതോടെ മഡിവാളയിൽ നിന്നും താമസം HSR ലേക്ക്... (തുടർന്ന് ഈ കഴിഞ്ഞ 8 വർഷത്തോളം HSR ആയിരുന്നു എല്ലാം. അവിടെയും സ്വന്തം നാട് പോലെയുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ. സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ പോലെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്ന വീട്ടുടമസ്ഥനും അയൽക്കാരും കടക്കാരും. അവിടുത്തെ ഇത്രയും വർഷങ്ങളിലെ ജീവിതത്തെ തട്ടും മുട്ടുമില്ലാതെ കൊണ്ട് പോകാൻ സഹായിച്ചതിൽ അവർക്കൊക്കെ നന്ദി പറയതിരിയ്ക്കാൻ നിർവാഹമില്ല.)

ഇതിനിടെ 2013 ൽ മോളുടെ ജനനവും വൈഫിന്റെ കേരള ഗവണ്മെന്റ് ജോലിയും കാരണം അവർ നാട്ടിൽ തന്നെ കൂടാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്ക് ബാംഗ്ലൂരിൽ തന്നെ. 2014 ൽ വിപ്രോ വിട്ട് TCS ലേക്ക് മാറുന്നതോടെ അടുത്ത ഘട്ടം ആരംഭിയ്ക്കുകയായി. എന്റെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും തിരക്കേറിയതും എന്നാൽ ഏറ്റവും സുന്ദരമായതുമായ കാലഘട്ടം. Cisco account  ലെ തിരക്ക് പിടിച്ച ദിവസങ്ങൾ. ഇതിനിടെ ബ്രെയിൻ സർജറിയുടെ രൂപത്തിൽ 2015 ലെ കുറച്ച് ഇരുണ്ട കാലഘട്ടം... പക്ഷെ വീട്ടുകാരുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും സഹപ്രവർത്തകരുടെയും  പൂർണ്ണ പിന്തുണയോടെ വീണ്ടും കർമ്മ പാതയിലേയ്ക്ക്. 

അങ്ങനെ 12 വർഷങ്ങളായി തുടർന്ന് വരുന്ന  ജീവിതത്തിന് ഇപ്പോൾ താൽക്കാലികമായെങ്കിലും  ഒരു അവസാനമാകുകയാണ്. കൊച്ചിയിലേക്കു ചോദിച്ചു വാങ്ങിയ ഒരു ട്രാൻസ്ഫർ! ഇത്രയും നാൾ ബാംഗ്ലൂർ എന്നത് കയ്യെത്തും ദൂരത്തുള്ള ഒരിടം പോലെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഇനി മുതൽ അതും എനിയ്ക്ക് അന്യമാകുകയാണ്... ഒരു യാന്ത്രിക ജീവിതം ആയിരുന്നെങ്കിലും, ഈ ട്രാഫിക്കും പൊടിയും പുകയും ബഹളങ്ങളും പലപ്പോഴും ക്ഷമ പരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഈ നഗരം എനിയ്ക്ക് എന്തൊക്കെയോ ആയിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ ഈ പിരിയുന്ന വേളയിൽ മനസ്സിലാകുന്നു...  

പ്രിയപ്പെട്ട ബാംഗ്ലൂർ... നന്ദി!  ഒരുപാട് ജീവിതം  പഠിപ്പിച്ചതിന്, രണ്ട് കാലിൽ നിവർന്ന് നിൽക്കാൻ ധൈര്യം തന്നതിന്, എല്ലാത്തിനും ഉപരി ഭാഷയുടെയും  നാടുകളുടെയും അതിർവരമ്പുകൾ ഇല്ലാത്ത സൗഹൃദങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചതിന്... നിനക്ക് വിട, താൽക്കാലികമായിട്ടെങ്കിലും! ഇനി ഒരു തിരിച്ച് വരവ് ഉണ്ടാകുമോ എന്നറിയില്ല, കാലം നമുക്കായി കാത്ത് വച്ചത് എന്തായിരിയ്ക്കുമെന്നു നാമെങ്ങനെ അറിയാൻ...  ഇനി തിരികെ അറബിക്കടലിന്റെ റാണിയുടെ മടിത്തട്ടിലേയ്ക്ക്!!!   ഒരു വ്യാഴവട്ടത്തിനു ശേഷം അവിടെ  എന്നെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നത് ഇനിയെന്താകും...

ചാരുവും കാലിലെ മുള്ളും

ഒരു ദിവസം ചാരുവിനെ ഞാന്‍ കുളിപ്പിച്ച് തോര്‍‌ത്തിമുറിയിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടു വന്ന്‍ ഉടുപ്പ് അണിയിയ്ക്കാന്‍‌ നോക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ അവള്‍‌ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

"അച്ഛാ, എന്റെ കാലില്‍ തൊടല്ലേ, കാലു വേദനിയ്ക്കുന്നു"

"കാല്‍ വേദനിയ്ക്കുന്നോ? എവിടെ? എന്ത് പറ്റി?" - എന്റെ ചോദ്യം.

"കാലിന്റെ അടീല്... അതേയ്, അവിടെ മുള്ള് കൊണ്ടതാ"

എവിടെയോ ചെരുപ്പില്ലാതെ കളിയ്ക്കാന്‍‌ പോകുമ്പോ മുള്ള് കൊണ്ടതാകണം. ചെരുപ്പ് ഇടാത്തതാണ് കാരണം എന്നത് അവളെ കൊണ്ടു തന്നെ പറയിപ്പിയ്ക്കാമല്ലോ എന്നോര്‍‌ത്ത് ഞാന്‍‌ അത് ഒന്നു ഹൈലൈറ്റ് ചെയ്യാന്‍ അവളോട് ചോദിച്ചു.

"മുള്ള് കൊണ്ടോ? എങ്ങനാടീ കാലില്‍‌ മുള്ളു കേറീത്?"

അവള്‍‌ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു നിന്നിട്ട് പറഞ്ഞു... "അത്.... ഞാനവിടെ കളിച്ചു കൊണ്ടു നിന്നപ്പോ മുള്ള് ഇങ്ങനെ "പ്ലിശ്!!!" ന്ന് അങ്ങു കേറി"

ഇത്തവണ ഞാന്‍‌ പ്ലിംഗ്!

ചാരുവും മൗസും

വീട്ടിൽ ഒരു പഠന വേളയ്ക്കിടയിൽ നിന്ന്...

"MOUSE ന്റെ ആദ്യത്തെ അക്ഷരം എന്താ"ണെന്ന് ചാരുവിനോട് അവളുടെ അമ്മ.

ഒന്നാലോചിച്ച ശേഷം " M " എന്ന് അവളുടെ മറുപടി.

"എന്നാൽ RAT ന്റെ ആദ്യത്തെ അക്ഷരം പറയൂ" എന്നായി 'അമ്മ വീണ്ടും.

"RAT ന്ന്വച്ചാലും അത് എലി തന്നല്ലേ... അപ്പൊ അതും M" എന്നു മോൾ.

പാവം അമ്മ പ്ലിംഗ്!!!

ചില പാചക രഹസ്യങ്ങള്‍

ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഏതെങ്കിലും വീട്ടില്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വിശേഷ ദിവസങ്ങള്‍ വന്നാല്‍... ഒരു ചെറിയ സദ്യ കൊടുക്കേണ്ട ആവശ്യം വന്നാല്‍ ഉടനെ ഒരു ഓഡിറ്റോറിയമോ മറ്റൊ ബുക്ക് ചെയ്ത് ഭക്ഷണകാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം ഏതെങ്കിലും കാറ്ററിങ് ടീമിനെ ഏല്പ്പിച്ച് തടി തപ്പുകയാണ് പതിവ്. സദ്യയ്ക്കുള്ള ചിട്ടവട്ടങ്ങള്‍ ഒരുക്കാനോ അതിനു വേണ്ടി ഓടി നടക്കാനോ ആര്‍ക്കും സമയവുമില്ല, മനസ്സുമില്ല.

  കുറച്ച് കാലം മുന്‍‌പ് വരെ പലപ്പോഴും നാട്ടിലെ വിശേഷ ദിവസങ്ങളില്‍ ഇങ്ങനെയൊന്നും ആയിരുന്നില്ല പതിവ്. വിശേഷ ദിവസങ്ങള്‍ എന്തെങ്കിലും ആയാല്‍ ആ വീട്ടുകാര്‍ മാത്രമല്ല, ബന്ധുക്കളും അയല്‍ക്കാരും സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാവരും ഒത്തു പിടിച്ച് ഉത്സാഹിച്ച് അത് ഗംഭീരമാക്കിത്തീര്‍ക്കുകയാണ് പതിവ്. സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ പോകാനും പച്ചക്കറികള്‍ അരിയാനും പന്തലിടാനും പാത്രങ്ങള്‍ കഴുകാനും എന്നു വേണ്ട, എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പന്തലഴിച്ച് വിരുന്നുകാരെല്ലാം പിരിഞ്ഞ് പോകും വരെ ഇഷ്ടം പോലെ ആളുകള്‍ ഉണ്ടാകും എല്ലാത്തിനും.

സദ്യയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഒരുക്കങ്ങളും മറ്റും ഗംഭീരമായിരിയ്ക്കും. ആഘോഷ ദിവസത്തിനും ദിവസങ്ങള്‍ മുന്‍‌പേ ഒരുക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങണം. വിറകും പന്തലും പാത്രങ്ങളും ഒരുക്കണം, സദ്യയ്ക്കുള്ള സാധന സാമഗ്രികള്‍ എല്ലാം വാങ്ങി വയ്ക്കണം. സദ്യ ഒരുക്കുന്നതാണെങ്കില്‍ നാട്ടിലെ പ്രശസ്തനായ ഏതെങ്കിലും വ്യക്തി ആയിരിയ്ക്കും. പലപ്പോഴും കക്ഷിയ്ക്ക് ചില നിര്‍ബന്ധങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടായിരിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുക പതിവാണ്.

ഉദാഹരണത്തിന് ഒരിയ്ക്കല്‍ വീട്ടില്‍ അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തായ ഒരു പാചകക്കാരന്‍ വന്നപ്പോള്‍ സദ്യയ്ക്ക് വേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ കൂടെ വാളന്‍ പുളി വേണമെന്ന് എഴുതിയിരുന്നു. വീട്ടില്‍ പഴയപുളി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ അത് വേറെ വാങ്ങി വച്ചില്ല. പക്ഷെ, പാചകക്കാരന്‍ വന്നപ്പോള്‍ പുളി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ ഇതെടുത്ത് കൊടുത്തു. എന്നാല്‍ കക്ഷിയ്ക്ക് അത് പോരാ. പഴകാത്തത് ഇല്ലേ എന്നായി. അത് ഇരിപ്പില്ല എന്ന് കേട്ട് അപ്പോള്‍ തന്നെ സൈക്കിളും എടുത്ത് പുറത്തെങ്ങോ പോയി ഒരു പൊതിയില്‍ പുതിയ പുളി എവിടുന്നോ സംഘടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടു വന്ന ശേഷം ആണ് അന്ന് കക്ഷി പാചകം തുടങ്ങിയത്.  പിന്നീട് 'രസം' ഉണ്ടാക്കാന്‍ നേരം ഞങ്ങളെ വിളിച്ച് കാണിച്ചും തന്നു, ആ പുതിയ പുളി എന്തിനാണ് ചോദിച്ചത് എന്ന്. രസം ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ പഴയ പുളി ഇട്ടാല്‍ രസം കറുത്ത് ഇരിയ്ക്കുമത്രെ. സദ്യയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കുന്ന രസത്തിന്റെ നിറം അത്രയ്ക്ക് ഇരുണ്ട് ഇരിയ്ക്കാന്‍ പാടില്ല പോലും.

ഈയടുത്ത കാലത്ത് ഒരിയ്ക്കല്‍ പാലട പായസം ഉണ്ടാക്കാന്‍ നേരം പാചകക്കാരന്‍ പറഞ്ഞത് "സൂരജ്" എന്ന ബ്രാന്‍ഡ് ന്റെ പാലട പായ്ക്കറ്റ് വാങ്ങണം എന്നായിരുന്നു, [ മുന്‍പൊക്കെ പായസത്തിന് വേണ്ട അട ഇലയില്‍ ഉണ്ടാക്കി എടുക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. പതുക്കെ പതുക്കെ ചില പാചകക്കാര്‍ പോലും അതിനും എളുപ്പവഴികള്‍ നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി]. അന്ന് ചേട്ടന്‍ വേറെ ഏതോ ബ്രാന്‍ഡ് വാങ്ങിയത് കക്ഷി ഉപയോഗിയ്ക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല, ചേട്ടനെ രണ്ടാമതും നിര്‍ബന്ധിച്ച് പറഞ്ഞു വിട്ട് പറഞ്ഞ അതേ ബ്രാന്‍ഡ് തന്നെ വാങ്ങിപ്പിച്ച ശേഷമാണ് പായസം ഉണ്ടാക്കിയത്.

മറ്റൊരിയ്ക്കല്‍ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ പാചകത്തിന് രണ്ടു കിലോ ശര്‍ക്കര വേണം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ വീട്ടില്‍ ഏതാണ്ട് ഒന്നര കിലോയോളം ശര്‍ക്കര മുന്‍പ് വാങ്ങിയത് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ വേറെ വാങ്ങിയില്ല. അത് മതിയാകും എന്ന് കരുതി, എന്നാല്‍ പാചകക്കാരന്‍ വന്നപ്പോള്‍ പ്രാത്രത്തില്‍ ഇട്ടു വച്ച ഈ ശര്‍ക്കര കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ അത് പുതുതായി വാങ്ങി വച്ചതല്ല, ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്ന ശര്‍ക്കര എടുത്തു വച്ചതാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി. 'അത് മതിയാകാതെ വരും, വേറെ വാങ്ങണം' എന്നും പറഞ്ഞ് എന്റെ സുഹൃത്തിനെ വീണ്ടും കടയിലേയ്ക്ക് വിട്ട് ഒരു കിലോ ശര്‍ക്കര കൂടെ പിന്നെയും വാങ്ങിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ടോ, പാചകം ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോഴും പുതുതായി വാങ്ങിയആ ഒരു പൊതി തൊടുക പോലും ചെയ്യാതെ അവിടെ ഇരിയ്ക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു...

വേറെ ചിലരാണെങ്കില്‍ ചില നിര്‍ബന്ധ ബുദ്ധിക്കാരാണ്. ചില പ്രത്യേക സാധനങ്ങള്‍ അവര്‍ പറയുന്നത് തന്നെ വേണം എന്ന് കടുംപിടുത്തം ഉണ്ടാകും. ചിലര്‍ പാലും തൈരും ഒന്നും പാക്കറ്റില്‍ കിട്ടുന്നത് ഉപയോഗിയ്ക്കില്ല. ചിലര്‍ പൊടിയുപ്പ് ഉപയോഗിയ്ക്കില്ല, കല്ലുപ്പ് തന്നെ വേണം. ചിലര്‍ പാക്കറ്റ് പൊടികള്‍ക്ക് പകരം അപ്പപ്പോള്‍ പൊടിച്ചെടുക്കുന്ന മസാലകളേ ഉപയോഗിയ്ക്കൂ... അങ്ങനെയങ്ങനെ. അത് കിട്ടാതെ അവര്‍ക്ക് തൃപ്തിയാകുകയുമില്ല. വളരെ പരിചയസമ്പത്തുള്ള അവര്‍ അങ്ങനെ കടുംപിടുത്തം പിടിയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്റെ പിന്നില്‍ പലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകാറുമുണ്ട്. ചില സാധനങ്ങളുടെ വേവ്, ചിലതിന്റെ രുചി,മണം എന്നിവ ഒക്കെ മൊത്തത്തിലുള്ള വിഭവങ്ങളുടെ സ്വാദിനെ സ്വാധീനിയ്ക്കാറുണ്ടാകണം. എങ്കിലും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ചിലതൊക്കെ നമുക്ക് ബാലിശമായും തോന്നാം. ചിലതൊക്കെ അവരുടെ വിശ്വാസം മാത്രവുമാകാറുണ്ട്...

കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്ക് മുന്‍പ് എന്റെ സുഹൃത്ത് ദിലീപ് അവന്റെ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ കല്യാണം പ്രമാണിച്ച് അവരുടെ വീട്ടില്‍ പോയതായിരുന്നു. പിറ്റേന്നത്തെ കല്യാണത്തിന് ഉള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ നടക്കുന്ന സമയം. ഇവര്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പാചകക്കാരന്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ദിലീപും പാചക തല്പരനായതിനാല്‍ അവന്‍ പാചകക്കാരനെ സഹായിയ്ക്കാന്‍ കൂടി. അയാള്‍ ആണെങ്കില്‍ ഓരോ സാധനങ്ങളും അയാള്‍ പറയുന്ന അതേ സാധനം അതേ അളവില്‍ വേണം എന്ന നിര്‍ബന്ധം ഉള്ളയാളായിരുന്നു.  പാചകത്തിന് വേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് കൊടുത്തതനുസരിച്ച് ഇവര്‍ അതും കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള ചന്തയിലും സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിലും ഒക്കെ  പോയി ആ ലിസ്റ്റിലെ എല്ലാ സാധനങ്ങളും വാങ്ങി വന്നു.  അതിലെ ഒട്ടു മുക്കാലും സാധനങ്ങളും കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ചിലത് (അവിടെ ഇല്ലാതിരുന്നവ) അയാളെഴുതിയ അതേ ബ്രാന്‍ഡ് തന്നെ അല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, അങ്ങനെ ഉള്ള സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ അയാള്‍ ദിലീപിനെ വീണ്ടും കടയില്‍ അയച്ച് വേറെ വാങ്ങിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ മൂന്നു നാലു തവണ ദിലീപും അവന്റെ ബന്ധുവായ ഒരു പയ്യനും കടയില്‍ പോയി വന്നു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും സമയവും സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞു. ഇവരാണെങ്കില്‍ ഓടി നടന്ന് തളര്‍ന്നു. അങ്ങനെ ഏതാണ്ട് എല്ലാം ശരിയായി എന്ന് സമാധാനിച്ച് ഇരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ പാചക കാരന്‍ അതാ അവനെ വീണ്ടും വിളിയ്ക്കുന്നു. ചെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ കയ്യില്‍ L.G. കമ്പനിയുടെ ഒരു കായത്തിന്റെ ഒരു പായ്ക്കറ്റ്!

അത് ദിലീപിന്റെ നേരെ നീട്ടിയിട്ട് അയാളുടെ ഒരു ചോദ്യം " എന്താ ഇത്? "

"കായം അല്ലേ" - ദിലീപിന്റെ മറുപടി.

ലിസ്റ്റ് വീണ്ടും എടുത്തു കൊടുത്തിട്ട് അയാള്‍ പിന്നെയും "അത് മനസ്സിലായി. ഞാന്‍ എന്താ എഴുതിയിരുന്നത്? നോക്ക്"

മടുപ്പ് പുറത്ത് കാണിയ്ക്കാതെ ദിലീപ് ലിസ്റ്റ് വാങ്ങി നോക്കി "250 ഗ്രാം കായം - ചന്തയിലെ ദേവസ്യയുടെ കടയില്‍ നിന്ന്" എന്ന് എഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നു.

"എഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടോ?"

"കണ്ടു"

"എവിടെ നിന്ന് വാങ്ങാനാ എഴുതിയേക്കുന്നത്?"

"അത് പക്ഷേ, ആ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ L.G. ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ. അതുള്ളപ്പോ..."

അവനെ പറഞ്ഞ് മുഴുമിപ്പിയ്ക്കാന്‍ അയാള്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. "അങ്ങനെ തോന്നുന്ന കമ്പനിയുടെ കായം ഒന്നും ഞാന്‍ ഉപയോഗിയ്ക്കില്ല"

അപ്പോഴേയ്ക്കും ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളും ഇവരെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ആ ഒരു അസ്വസ്ഥതയോടെ  ദിലീപ് വീണ്ടും  : "ഏതേലും ലോക്കല്‍ ബ്രാന്‍ഡ് ഒന്നുമല്ലല്ലോ. L.G. ഒക്കെ ഫേമസ് ബ്രാന്‍ഡ് അല്ലേ. അതാണ് ഞാന്‍..."

അയാള്‍ പിന്നെയും ഇടയ്ക്ക് കയറി. "അത് പോരെന്നേയ്. എനിയ്ക്ക് ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കടയില്‍ നിന്ന് തന്നെ കായം വേണം. അവിടെ ഇതു പോലെ പായ്ക്കറ്റില്‍ പായ്ക്ക് ചെയ്ത് വരുന്ന കായം ഒന്നും അല്ല. ദേവസ്യ നല്ല ശുദ്ധമായ നല്ല 916 കായം വെറും കടലാസില്‍ പൊതിഞ്ഞ് തരും. അതാണ് വേണ്ടത്. വേഗം പോ. പോയി ഇത് മാറ്റി അത് മേടിച്ചോണ്ട് വാ... വേഗം ചെല്ല്!"

അതും പറഞ്ഞ് അയാള്‍ ആ പായ്ക്കറ്റ് കായം ദിലീപിന്റെ കയ്യില്‍ വച്ചു കൊടുത്ത് തിരിച്ച് കടയിലേയ്ക്ക് പോകാന്‍ പറഞ്ഞു വിട്ടു. അവന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അതും കൊണ്ട് പാചക പുരയില്‍ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ട് കൂടെ നിന്നിരുന്ന ബന്ധുവായ പയ്യന്‍ ദിലീപിന്റെ ഒപ്പം ഓടിച്ചെന്നു.

"ഞാന്‍ പോയി ബൈക്ക് എടുത്തോണ്ട് വരട്ടെ, ചേട്ടായി?"

ദിപീപ് നിസ്സാരമായി ചോദിച്ചു "എന്ത് കാര്യത്തിന്...?"

ആ പയ്യന്‍ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... "അല്ല, ഈ കായം മാറ്റി വേറെ വാങ്ങണമെന്ന് അയാളു പറഞ്ഞല്ലോ... എന്നാലും ചന്തയില്‍ ഇനി അയാള്‍ പറഞ്ഞ കട ആരോട് ചോദിച്ചാലാണാവോ കണ്ട് പിടിയ്ക്കുക?"

"നീ ബൈക്ക് ഒന്നും എടുക്കണ്ട. പകരം അടുക്കളയിലോ മറ്റോ പോയി ഒരു കഷ്ണം പത്രക്കടലാസും ഒരു കഷ്ണം ചാക്കു നൂലും എടുത്തോണ്ട് വാ" - ദിലീപ്.

കാര്യം മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും പയ്യന്‍ ഓടിപ്പോയി 2 മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പറഞ്ഞ സാധനങ്ങളുമായി തിരികെ വന്നു.

ദിലീപ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ കയ്യിലിരുന്ന ആ കായത്തിന്റെ പുറത്തെ കവറുകള്‍ ഒക്കെ വലിച്ച് കീറി ദൂരെ എറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അത് ആ പത്രക്കടലാസില്‍ പൊതിഞ്ഞു, എന്നിട്ട് ചാക്കു നൂലു കൊണ്ട് കടക്കാരു കെട്ടി തരുന്ന പോലൊരു കെട്ടും കെട്ടി, അത് ആ പയ്യന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു. നീ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഈ പൊതി ഒരു പത്തു മിനുട്ട് കഴിയുമ്പോ അയാള്‍ക്ക് കൊണ്ട് കൊടുക്ക്...

ചെറിയൊരു അതിശയത്തോടെയെങ്കിലും അവന്‍ ഒന്നും പറയാതെ ദിലീപ് പറഞ്ഞത് പോലെ ആ പൊതിയും വാങ്ങി പോയി.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാളും പാചക പുരയിലേയ്ക്ക് ചെന്നു. പയ്യന്‍ ആ പൊതി എടുത്ത് പാചകക്കാരന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു. പൊതി കണ്ടപ്പഴേ കക്ഷിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ തന്നെ കെട്ടഴിച്ച് ആ പൊതി തുറന്ന് കായം കയ്യിലെടുത്ത് ഒന്ന് മണത്തു നോക്കി, തൃപ്തിയോടെ ഒരു ചിരിയും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അതും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് എല്ലാവരെയും കാണിച്ചു കൊണ്ട് ദിലീപിനെ നോക്കി അയാള്‍ പറഞ്ഞു... "കണ്ടോ! ദാ, ദിതാണ് കായം! അല്ലാതെ L.G. യും മറ്റും ഒന്നും ഇതിന്റെ മുന്നില്‍ ഒന്നുമല്ല"

ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ദിലീപ് ആ പറഞ്ഞത് സമ്മതിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അയാള്‍ ആണെങ്കില്‍ സംതൃപ്തിയോടെ തന്റെ പാചകത്തിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് സദ്യയുണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയ ദിലീപിനെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് ആ പാചകക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു...
"എങ്ങനുണ്ടായിരുന്നു സാമ്പാറും രസവും?"

'കലക്കിയില്ലേ... ചേട്ടന്‍ സൂപ്പറാ..."

സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാള്‍ അവനോട് പറഞ്ഞു "ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ, ഓരോ സാധനങ്ങള്‍ക്കും പാചകത്തില്‍ അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്. അത് തന്നെ ചേര്‍ന്നാലേ അതിനൊക്കെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വാദ് കിട്ടൂ..."

തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു കൊണ്ട് ദിലീപ് ഒന്നു കൂടെ മനസ്സില്‍ കൂട്ടി ചേര്‍ത്തു... "... ഒപ്പം വിശ്വാസത്തിനും... അതിനും അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്"

കന്നഡ ഗൊത്തില്ല

ഓരോ നാട്ടിലും ചെന്ന് താമസിയ്ക്കുമ്പോള്‍ അവിടുത്തെ ഭാഷ അറിഞ്ഞിരുന്നാലത്തെ സൌകര്യം... അതൊന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്. അതേ സമയം ഭാഷ അറിയാത്ത ഒരാളുടെ കാര്യം പലപ്പോഴും പരിതാപകരവുമാണ്.

പഠന കാലത്ത് വെറും രണ്ടു വര്‍ഷമേ തമിഴ് നാട്ടില്‍ താമസിച്ചിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും ആ രണ്ടു വര്‍ഷം കൊണ്ട് തമിഴ് അത്യാവശ്യം കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ പഠിച്ചെടുത്തു. വേറെ നിവൃത്തി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഒരുമാതിരി അദ്ധ്യാപകരുള്‍പ്പെടെ 90% പേരും തമിഴ് മാത്രമേ സംസാരിയ്ക്കൂ എന്ന് വന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരും അത് പരിചയിയ്ക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാകുകയായിരുന്നു.

എന്നാല്‍ ബാംഗ്ലൂരിലെ കാര്യം നേരെ മറിച്ച് ആണ്. ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇപ്പോ വര്‍ഷം 10 ആയി. പറയുന്നത് കേട്ടാല്‍ ഒരു വിധമൊക്കെ മനസ്സിലാകും എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ ആ ഭാഷ നേരാം വണ്ണം ഉപയോഗിയ്ക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഇതു വരെ പ്രാപ്തനായിട്ടില്ല. ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിടത്തോളം അതിന് ഒരു കാരണവും ഉണ്ട്. കന്നട അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ബാംഗ്ലൂര്‍ നഗരത്തില്‍ ജീവിയ്ക്കാന്‍ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ല എന്നത് തന്നെ കാര്യം. ഇവിടെ ഉള്ള നാട്ടുകാരും കച്ചവടക്കാരും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ളവരില്‍ സിംഹഭാഗവും പല ഭാഷകള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവരാണ്. ബാംഗ്ലൂരില്‍ വന്ന കാലത്ത് അത്യാവശ്യം സാധനങ്ങളുടെയും നിത്യോപയോഗവസ്തുക്കളുടെയും പേരുകള്‍ ഒക്കെ കന്നടയില്‍ പഠിച്ചു തുടങ്ങിയതാണ്. പക്ഷേ, അത് എങ്ങുമെത്തിയില്ല. കാരണം അത് ഉപയോഗിയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നില്ല എന്നതു തന്നെ.

ഒരു സാധനം വാങ്ങാനായി ഒരു കന്നടക്കാരന്റെ കടയില്‍ ചെന്ന് അത് വേണം എന്ന് കന്നടയില്‍ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴേ കടക്കാരനു മനസ്സിലാകും, നമ്മള്‍ ഈ നാട്ടുകാരനല്ല എന്ന്. അപ്പോള്‍ അയാള്‍ നമ്മളെ സഹായിയ്ക്കാനായി നമ്മള്‍ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് ഹിന്ദിയിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ ഒക്കെ തിരിച്ചു ചോദിയ്ക്കും. അങ്ങനെ നമ്മുടെ കന്നട പഠിയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമം അവര്‍ മുളയിലേ നുള്ളിക്കളയും (ദുഷ്ടന്മാര്‍). പിന്നെ പിന്നെ, അയാള്‍ക്ക് കന്നട ഇല്ലാതെയും  കാര്യം മനസ്സിലാകുമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നമ്മള്‍ ആ കടയില്‍ നമ്മുടെ പൊട്ടക്കന്നട പരീക്ഷിയ്ക്കാതെയുമാകും. ഇത് ഒക്കെ തന്നെയാകും മറ്റൂ പലയിടങ്ങളിലും അനുഭവം.

എന്നാലും ചില സാഹചര്യങ്ങളില്‍ വേണ്ട പോലെ ഭാഷ പ്രയോഗിയ്ക്കാനറിയാതെ പൊട്ടന്മാരാകേണ്ടി വരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും തീരെ കുറവല്ല. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഒരിയ്ക്കല്‍ ഞാനും സുഹൃത്തും മജെസ്റ്റിക്കില്‍ നിന്ന് മഡിവാളയ്ക്ക് തിരിച്ചു വരുകയാണ്. ഞങ്ങള്‍ അന്ന് താമസിയ്ക്കുന്നത് മഡിവാളയില്‍ ആണ്. മജെസ്റ്റിക്കിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന ബസ് നമ്പറും തിരിച്ച് മഡിവാള വഴി പോകുന്ന ബസ് നമ്പറും മാത്രം അറിയാം. (അല്ലാതെ എങ്ങോട്ട് പോകുന്ന ബസ് ആണെന്ന് കന്നടയില്‍ എഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നത് വായിയ്ക്കാന്‍ അറിയില്ല - അന്നും ഇന്നും). അങ്ങനെ ഞാനും സുഹൃത്തും മജെസ്റ്റിക്കില്‍ നിന്ന് തിരിച്ച് മഡിവാള വഴി പോകുന്ന ബസ്സില്‍ കയറി. എനിയ്ക്ക് ബസ്സിന്റെ ഏതാണ്ട് പുറകിലായി ഒരു സൈഡ് സീറ്റ് ആണ് കിട്ടിയത്. ബസ്സ് പുറപ്പെട്ടു, കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോ റോഡില്‍ ചെറിയൊരു ബ്ലോക്കില്‍ പെട്ടു കിടക്കുകയാണ്.

പെട്ടെന്ന് റോഡ് സൈഡില്‍ നിന്ന ഒരാള്‍ ബെസ്സിനടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ഞാന്‍ ഇരുന്നിരുന്ന സീറ്റിനടുത്താണ് അയാള്‍ എത്തിയത്. അയാളോട് ഏറ്റവും അടുത്ത്  കിട്ടിയ ആള്‍ ഞാനായതു കൊണ്ടും ബസ്സിന്റെ മുന്‍പില്‍ പോയി അതെങ്ങോട്ട് പോകുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സമയം കിട്ടിയേക്കില്ല എന്നുള്ളതു കൊണ്ടും അയാള്‍ ധൃതിയില്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു... ഈ ബസ് "......" എന്ന സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് പോകുമോ എന്ന്... (ഏതോ ഒരു സ്ഥലപ്പേര്... ഞാന്‍ മുന്‍പ് കേട്ടിട്ടു പോലുമില്ല). ഞാന്‍ കണ്ണു മിഴിച്ചു. എന്നിട്ട് "അറിയില്ല" എന്ന ഭാവത്തില്‍ തലയാട്ടി. ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം അയാള്‍ ചോദ്യം ഒന്ന് മാറ്റി... "ശരി, ഇത് എങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് പോകുന്ന ബസ് ആണ്?"  ചോദ്യങ്ങള്‍ കന്നടയില്‍ ആയിരുന്നെങ്കിലും അത്രയൊക്കെ ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാകുമല്ലോ.

ഞാന്‍ പിന്നെയും ഒന്ന് പരുങ്ങി. അതും എനിയ്ക്കറിയില്ലല്ലോ. ഞാന്‍ പിന്നെയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയില്‍ അറിയില്ലെന്ന് തല കുലുക്കി.  സഹി കെട്ട് അയാള്‍ അടുത്തതായി ചോദിച്ചത് ഇത് എവിടെ നിന്ന് വരുന്ന ബസ് ആണെന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ആ ചോദ്യം തന്നെ എനിയ്ക്ക് ശരിയ്ക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ഞാന്‍ ആകെ ചമ്മലിലായി. അയാളോട് എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ എനിയ്ക്ക് ആകെ അറിയാവുന്ന കന്നട അങ്ങ് പ്രയോഗിച്ചു "ഗൊത്തില്ല". എന്റെ പ്രതികരണം കണ്ട് അയാള്‍ ആകെ ഷോക്ക്‍ഡ് ആയ പോലെ. "ഇവന്‍ എന്ത് മനുഷ്യനാണ്? എവിടുന്ന് വരുന്ന ബസ്സ് ആണെന്നറിയില്ല. എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്നും അറിയില്ല. എന്നിട്ട് ബസ്സില്‍ കയറി ഞെളിഞ്ഞിരിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു" എന്ന അതിശയം അയാളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു നിന്നു. ആ ഒരു ഷോക്കില്‍ കണ്‍ഫ്യൂഷനടിച്ച് അയാള്‍ നിന്ന സമയം കൊണ്ട് ബസ്സ് ബ്ലോക്ക് ഒക്കെ മാറി നീങ്ങി തുടങ്ങിയതിനാല്‍ ഞാന്‍ രക്ഷപ്പെട്ട ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീര്‍ഘശ്വാസവും വിട്ട് എന്റെ യാത്ര തുടര്‍ന്നു.

"എന്റെ പൊന്നു ചേട്ടാ... ഞാന്‍ മജസ്റ്റിക്കില്‍ പോയിട്ട് മഡിവാളയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്ന വഴിയാണ്. ഈ ബസ്സ് മഡിവാളയില്‍ പോകും എന്ന് മാത്രമേ എനിയ്ക്ക് അറിയൂ" എന്നൊക്കെ അദ്ദേഹത്തോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണം എന്നു ഒരാഗ്രഹം എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു (സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്) പക്ഷേ, അതൊക്കെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഒപ്പിയ്ക്കും എന്ന് അറിയാതെ നിസ്സഹായനായി മണ്ടനെ പോലെ ഇരിയ്ക്കേണ്ടി വന്നു, അന്ന്.

കുറച്ചു നാള്‍ മുന്‍പ്  ഒരു സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ സനോജ് കാറില്‍ ഓഫീസിലേയ്ക്ക് വരുകയായിരുന്നു. വരും വഴി പുറകേ ഒരുത്തന്‍ ഒരു ബൈക്കില്‍ നിര്‍ത്താതെ ഹോണടിച്ച് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ എന്തോ കാര്യം ഉണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി കക്ഷി കാര്‍ സ്ലോ ചെയ്തു. പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ തന്നെ പിറകേ വന്നവന്‍ നേരെ വന്ന് ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്ത് വണ്ടി ചവിട്ടി നിര്‍ത്തി എന്റെ സുഹൃത്തിനോട് ശബ്ദമുയര്‍ത്തി കന്നടയില്‍ കുറേ ചീത്ത പറഞ്ഞു. എന്തിനാണ് അയാള്‍ വന്ന് ചീത്ത പറഞ്ഞത് എന്നോ എന്താണ് ആ രണ്ടു മിനിട്ട് അയാള്‍ പറഞ്ഞതെന്നോ സനോജിന് മനസ്സിലായില്ല. അതു കൊണ്ടു തന്നെ തന്റെ ഭാഗത്തു നിന്ന് എന്തെങ്കിലും മിസ്റ്റേക്ക് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നു പോലും മനസ്സിലാക്കാതെ കക്ഷി അയാളോട് "സോറി" എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്ന് ഊരി പോരുകയായിരുന്നു.

ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ ടോപ്പിക്ക് സംസാരിയ്ക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ "എന്നാലും എന്തിനായിരുന്നു അയാള്‍ അന്ന് ചീത്ത പറഞ്ഞത്" എന്നും പറഞ്ഞ് സനോജ് ചിന്താമഗ്നനായി ഇരിയ്ക്കുന്നത് ഇപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്.

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മറ്റൊരു സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ആയ ഇജാസ് ഓഫീസില്‍ നിന്ന് താമസ സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് ബസ്സില്‍ പോകുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഓഫീസില്‍ വീണു കിട്ടുന്ന ഇടവേളകളില്‍ കന്നടക്കാരായ സഹപ്രവര്‍ത്തകരോട് ചോദിച്ച് കുറച്ചെന്തെങ്കിലും കന്നട വാക്കുകള്‍ പഠിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്ന ഒരു സ്വഭാവവും കക്ഷിയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരിയ്ക്കല്‍ കന്നടക്കാര്‍ സംസാരിയ്ക്കുന്നതു പോലെ തന്നെ കണ്ടക്ടറോട് ചോദിയ്ക്കുവാനായി എന്തോ ഒന്നു രണ്ടു വാചകങ്ങള്‍ (വേറേ ഏതോ സ്ഥലത്തെ കുറിച്ചോ, അങ്ങോട്ട് ഏത് ബസ്സ് കിട്ടുമെന്നോ എത്ര സമയമെടുക്കുമെന്നോ അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ രണ്ടു മൂന്നു വാചകങ്ങള്) നല്ല ഫ്ലുവന്റ് ആയി പറയാന്‍ പഠിച്ച് (അത് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്ത് കന്നട സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ സര്‍ട്ടിഫൈ ചെയ്ത ശേഷം)കക്ഷി ബസ്സില്‍ കയറി.

മുന്‍ നിശ്ചയപ്രകാരം ഇജാസ് കണ്ടക്ടറുടെ കയ്യില്‍ നിന്ന് ടിക്കറ്റ് എടുത്ത ശേഷം അയാളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയ ഗ്യാപ്പില്‍ തന്നെ കന്നട പരിജ്ഞാനം പരീക്ഷിയ്ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അയാളോട് താന്‍ പഠിച്ചു വച്ച കന്നട വാചകങ്ങള്‍ വളരെ നാച്ചുറലായി അവതരിപ്പിച്ചു. അവന്റെ ഉച്ചാരണവും ശൈലിയുമെല്ലാം കേട്ട് ഇവന്‍ ഒരു കന്നടക്കാരനായിരിയ്ക്കും എന്ന് ധരിച്ച കണ്ടക്ടര്‍ നല്ല കന്നടയില്‍ കക്ഷിയുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം കൃത്യമായി മറുപടി പറയുകയും ചെയ്തു. അവിടം വരെ കഥ സ്ക്രിപ്റ്റ് അനുസരിച്ചു തന്നെ നീങ്ങി.

എന്നാല്‍ അതിനു ശേഷമാണ് കഥ മാറിയത്. ഇവന്‍ ഏതോ കന്നടക്കാരനാണെന്ന് ധരിച്ച കണ്ടക്ടര്‍ ഇവനോട് തിരിച്ച് വേറെ എന്തൊക്കെയോ കന്നടയില്‍ ചോദിച്ചു. എന്നാല്‍ പഠിച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന കന്നട അതേ പോലെ പ്രയോഗിയ്ക്കാന്‍ മാത്രമാണല്ലോ എന്റെ സുഹൃത്ത് പഠിച്ചിരുന്നത്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ, അയാള്‍ എന്താണ് ചോദിച്ചത് എന്നു മനസ്സിലാക്കാതെ ഇവന്‍ അന്തം വിട്ട് മിണ്ടാതെ വായും പൊളിച്ച് നിന്നു. അയാള്‍ പിന്നെയും ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ ഉത്തരം പറയാതെ തനിയ്ക്ക് പറ്റിയ അമളി ഓര്‍ത്ത് അവന്‍ അയാളുടെ മുന്നില്‍ നിന്ന്ചിരിച്ചു പോകുകയും ചെയ്തു. അയാള്‍ ചോദിച്ചത് സീരിയസ് ആയ എന്തോ കാര്യമായിരുന്നതിനാല്‍ ഇവന്‍ മറുപടി പറയാതെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് അയാളെ പ്രകോപിപ്പിയ്ക്കുകയും അയാള്‍ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി കക്ഷിയെ ചീത്ത പറയാന്‍ തുടങ്ങി.

പിന്നെ ഒരു വിധത്തില്‍ അവന്‍ അയാളോട് തനിയ്ക്ക് കന്നട ശരിയ്ക്ക് അറിയില്ലെന്നും മറ്റും ഒരു വിധം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി അവിടെ നിന്ന് തടിയൂരുകയായിരുന്നു. എന്തായാലും അതോടെ കന്നട പഠിയ്ക്കാനുള്ള പ്ലാനും കക്ഷി ഉപേക്ഷിച്ചു.

ഇതു പോലെ നിരവധി അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതിലെ ഏറ്റവും അവസാനത്തേതായിരുന്നു മറ്റൊരു സുഹൃത്തായ സുദിന് ഈ അടുത്ത കാലത്ത് നേരിട്ട സംഭവം. കക്ഷി ഹൂഡി സര്‍ക്കിളില്‍ നിന്ന് ഹോപ്ഫാം പോകുന്ന ബസ്സില്‍ ITPL ഉള്ള ഓഫീസിലേയ്ക്ക് വരാനായി കയറിയതായിരുന്നു. കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞ് ബിഗ് ബസാര്‍ സിഗ്നല്‍ എത്താറായപ്പോള്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ നിവാസി അല്ലാത്ത ഒരു കന്നടക്കാരന്‍ വൃദ്ധന്‍ സുദിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് കന്നടയില്‍ ചോദിച്ചു.

"സത്യ സായി ഹോസ്പിറ്റല്‍ ഗേ ഹോഗ ബേകാന്ത്രെ എല്ലി ഇലി ബേക്കു" [ സത്യസായി ഹോസ്പിറ്റല്‍ ലേയ്ക്ക് പോകാനായി എവിടെയാണ് ഇറങ്ങേണ്ടത്?]

ചോദ്യം എന്താണെന്ന് സുദിന് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. സത്യ സായി ഹോസ്പിറ്റല്‍ വേറെ റൂട്ടില്‍ ആണ്. അങ്ങോട്ട് പോകണമെങ്കില്‍ ബിഗ് ബസാര്‍ സ്റ്റോപ്പില്‍ തന്നെ ഇറങ്ങണം. അവിടെ നിന്ന് വൈദേഹി ഹോസ്പിറ്റല്‍ വഴി പോകുന്ന ഏതെങ്കിലും ബസ്സില്‍ മാറി കേറണം.

പക്ഷേ, എന്റെയും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളുടെയും കാര്യം പറഞ്ഞതു പോലെ തന്നെ സുദിനും കന്നട കേട്ടാല്‍ കുറേയൊക്കെ മനസ്സിലാകുമെന്നല്ലാതെ തിരിച്ച് പറയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ബസ് ആണെങ്കില്‍ കൃത്യം ആ സിഗ്നലില്‍ എത്തിയിരിയ്ക്കുകയാണ്. അങ്ങോട്ട് പോകണമെങ്കില്‍ അയാള്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ അവിടെ ഇറങ്ങുകയും വേണം. അതു കൊണ്ട് അറിയാവുന്ന കന്നട വച്ച് സുദിന്‍ ധൃതിയില്‍ പറഞ്ഞ് ഒപ്പിച്ചു.
 "ഇല്ലി കുത്ത്‌കൊള്ളി"

അവന്‍ ഉദ്ദേശ്ശിച്ചത് "വേഗം ഇവിടെ ഇറങ്ങിക്കോ" എന്ന് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ, പറഞ്ഞതിന്റെ അര്‍ത്ഥമാണെങ്കില്‍ "ഇവിടെ ഇരുന്നോളൂ" എന്നും . സ്ഥലം ഉടനെ ഒന്നും എത്തില്ല എന്നും എത്തുമ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റാല്‍ മതിയാകും എന്നും ആണ് സുദിന്റെ മറുപടിയില്‍ നിന്ന് ആ പാവം വൃദ്ധന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്. സ്ഥലം ആകുമ്പോള്‍ കക്ഷി അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ച് ഇറക്കിക്കോളുമായിരിയ്ക്കും എന്നും ആ പാവത്തിന് തോന്നിക്കാണും. ആ ആശ്വാസത്തില്‍ അയാള്‍ അടുത്ത് ഒഴിഞ്ഞു കണ്ട സീറ്റില്‍ കയറി സമാധാനത്തോടെ ഇരുപ്പായി.

വണ്ടി ആണെങ്കില്‍ ആ ജങ്ങ്ഷന്‍ കഴിഞ്ഞ് അവിടെ നിന്ന് നീങ്ങാനും തുടങ്ങി. പണി പാളി എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ സുദിന്‍ ആ വൃദ്ധനെ "താന്‍ ഉദ്ദേശ്ശിച്ചത് അവിടെ ഇരിയ്ക്കാനല്ല, അവിടെ ഇറങ്ങാനാണ്" എന്ന് എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. പിന്നെ അത് തന്നെക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാനൊക്കില്ല എന്ന നഗ്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കി, രണ്ടും കല്പിച്ച് പെട്ടെന്ന് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. തൊട്ടടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ തന്നെ, ITPL ഓഫീസ് സ്റ്റോപ്പിനും മുന്‍പേ സുദിന്‍ ചാടിയിറങ്ങി. എന്നിട്ട് ഓഫീസിലേയ്ക്കുള്ള ബാക്കി ദൂരം കഷ്ടപ്പെട്ട് നടന്നു.

ആ പാവം ബസ്സിന്റെ ലാസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ് (അവിടുന്ന് രണ്ട് സ്റ്റോപ്പ് അകലെ) വരെ പോയിട്ട് തിരിച്ചു വന്നു കാണുമോ അതോ വേറെ ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ച് അതിനു മുന്‍പേ ഇറങ്ങിക്കാണുമോ എന്നറിയില്ലെങ്കിലും വഴി തെറ്റിച്ചു പറഞ്ഞതിന് തന്നെ പ്രാകി കാണും എന്ന് മാത്രം സുദിന് ഉറപ്പാണ്.

ചിക്കമംഗളൂരുവിലെ നായ്ക്കള്‍

ഓഫീസില്‍ നിന്ന് എല്ലാവരും കൂടെ ഒരു യാത്ര പോകാം എന്ന പ്ലാന്‍ ഞങ്ങള്‍ പലപ്പോഴായി പ്ലാന്‍ ചെയ്തിട്ടും നടക്കാതെ പോകുകയാണ് പതിവ്. അവസാനം അത് സാധിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ മാനേജര്‍ ബെസന്ത് പ്രൊജക്റ്റ് മാറി പോകുന്നത് ഉറപ്പായ സാഹചര്യത്തില്‍ അതിനു മുന്‍പായി... മുപ്പതോളം പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് ചിക്കമംഗളൂര്‍ക്ക് ഒരു രണ്ടു ദിവസത്തെ യാത്ര. രണ്ട് പകലും ഒരു രാത്രിയും അവിടെ തങ്ങേണ്ടി വരും എന്നുള്ളതിനാല്‍ ചിക്കമംഗളൂര്‍ നിന്ന് 20 കിലോമീറ്റര്‍ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് മാറി മല്ലന്തുര്‍ എന്ന സ്ഥലത്തെ Jungle greens എന്ന റിസോര്‍ട്ട് ബുക്ക് ചെയ്തു. മിനിമം  24 പേര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ കോട്ടേജ് മുഴുവനായും ഞങ്ങള്‍ക്ക് തരാം എന്ന് അവര്‍ ഏറ്റിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ആണെങ്കില്‍ ആഗസ്ത് 27 ശനിയാഴ്ച അതിരാവിലെ തന്നെ എത്തും എന്നും അവരെ അറിയിച്ചിരുന്നു. എന്നാലല്ല്ലേ ആ ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ ചിലവഴിയ്ക്കാന്‍ കിട്ടൂ...

മുന്‍ നിശ്ചയ പ്രകാരം ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്ന് 26 ന് രാത്രി 10 മണിയ്ക്ക് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ പുറപ്പെട്ടു. അതു കൊണ്ട് പറഞ്ഞതു പോലെ തന്നെ അതി രാവിലെ 4 മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ ചിക്കമംഗളൂര്‍ കഴിഞ്ഞ് മല്ലന്തുര്‍ എന്ന സ്ഥലത്തെത്തിച്ചേര്‍ന്നു. റിസോര്‍ട്ടിലേയ്ക്ക് ചെല്ലുന്നതിന്റെ മുന്‍പേ മെയില്‍ വഴിയും ഫോണ്‍ വഴിയും contact ചെയ്തിരുന്നതാണ്. അപ്പോള്‍ അവര്‍ റൂട്ട് മാപ്പും വിവരങ്ങളും തരികയും ചെയ്തിരുന്നു. റിസോര്‍ട്ട് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് ബസ് ചെല്ലില്ല എന്നും ഏതാണ്ട് ഒരു കിലോമീറ്ററോളം ദൂരം ജീപ്പ് മാത്രമേ പോകൂ എന്നും അത് അവര്‍ തന്നെ അറേഞ്ച് ചെയ്തോളാം എന്നും ആയിരുന്നു പറഞ്ഞിരുന്നത്. അവര്‍ പറഞ്ഞത് കറക്റ്റ് ആണെന്ന് അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി, മല്ലന്തുര്‍ നിന്ന് Jungle Green ന്റെ ബോര്‍ഡ് വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന വഴിയിലേയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ബസ് തിരിയുക പോലും ഇല്ല. ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കിയിട്ട് ബസ്‌ ഡ്രൈവറും ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു.

അതു കൊണ്ട് അപ്പോള്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ റിസോര്‍ട്ടിലേയ്ക്ക് വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു. അവിടെ ആകെ ഒരു ജീപ്പ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നും രണ്ടു മൂന്ന് ട്രിപ്പ് ആയി എല്ലാവരെയും കൊണ്ടു പോകാം എന്നും അല്‍പ സമയം കാത്തു നില്‍ക്കണമെന്നും അവിടെ നിന്നും അറിയിപ്പു കിട്ടി. ഈ കാത്തു നില്‍പ്പ് ബസ്സിനകത്തു തന്നെ വേണമെന്നില്ലല്ലോ എന്നും പറഞ്ഞ് സുജിത്ത് എന്നെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് ബസ്സില്‍ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങി.

നോക്കുമ്പോള്‍ തനി കാട് തന്നെ. അടുത്ത് ഏതോ ഒരു കോഫി എസ്റ്റേറ്റ് മാത്രം, അതിന്റെ അടച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന കൂറ്റന്‍ ഇരുമ്പു ഗേറ്റിന്റെ മുന്നില്‍ ആയിട്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ ബസ്സ് നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്. അടുത്തെങ്ങും ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയെയോ വീടോ കാണാനില്ല... കുറച്ചു ദൂരെ പട്ടികളുടെ കുര മാത്രം കേള്‍ക്കാം. ഞങ്ങള്‍ അതൊന്നും ഗൌനിയ്ക്കാതെ റോഡില്‍ ഇറങ്ങി നില്‍പ്പായി. അപ്പോഴേയ്ക്കും ഒപ്പം ദിലീപും സനോജും പ്രവീണും വിശാലും ഒപ്പം ഇറങ്ങി വന്നു. എന്തായാലും റിസോര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് വണ്ടി അയയ്ക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞതാണല്ലോ. അവര്‍ ഉടനെ വരുമായിരിയ്ക്കും എന്ന് കരുതി ഞങ്ങള്‍ അവരെയും കാത്ത് നില്‍പ്പായി. ബസ്സ് സൈഡിലേയ്ക്ക് ഒതുക്കിയിട്ട് ബസ് ഡ്രൈവറും അപ്പോഴേയ്ക്കും ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇറങ്ങി വന്നു.

അകലെയെങ്ങോ കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന പട്ടികളുടെ കുരയുടെ ശബ്ദം അടുത്തടുത്ത് വരുന്നുണ്ടെന്നത് അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആ അടച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന ഗേറ്റ് ഉള്ള എസ്റ്റേറ്റില്‍ നിന്നാണ് പട്ടികള്‍ കുരയ്ക്കുന്നത്. ഒന്നു കൂടെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ അകത്ത് കുറച്ച് ദൂരെയായി രണ്ടു കൂറ്റന്‍ പട്ടികള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ജര്‍മ്മന്‍ ഷെപ്പേഡ് ആണ്. പതിവില്ലാതെ, നേരം കെട്ട ആ നേരത്ത് അവിടെ വണ്ടിയുടെയും ഞങ്ങള്‍ ആളുകളുടെയും ശബ്ദം കേട്ടതിന്റെ അസ്വസ്ഥത ആണ് ആ പട്ടികള്‍ക്ക് എന്നു തോന്നുന്നു. അവറ്റകള്‍ ഗേറ്റിനടുത്തേയ്ക്ക് സംശയിച്ച് സംശയിച്ച് നീങ്ങുന്നുമുണ്ട്. എങ്കിലും ഗേറ്റ് അടച്ചു പൂട്ടിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അപ്പോഴും അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല.

ഞങ്ങള്‍ റിസോര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് വണ്ടി വരാന്‍ എന്താണ് ഇത്ര താമസം എന്നതിനെ പറ്റി കൂലംകഷമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്തു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. എന്നാല്‍ കൂടെ ഇറങ്ങിയ പ്രവീണ്‍ മാത്രം ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടാതെ ആ പട്ടികളുടെ നീക്കം ആയിരുന്നു ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. പൊതുവേ കക്ഷി പട്ടികളുമായി അത്ര രസത്തിലല്ല. സനോജിന്റെ വീട്ടില്‍ വളര്‍ത്തുന്ന, പഞ്ചപാവമായ ശ്യാം എന്ന വളര്‍ത്തു പട്ടി പോലും തന്റെ അടുത്തു വരുന്നത് പേടിയാണ് പ്രവീണിന്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ അവന്‍ കുറച്ച് ആശങ്കയോടെ ആയിരുന്നു ആ പട്ടികള്‍ ഗേറ്റിനടുത്തേയ്ക്ക് അടുത്തടുത്ത് വന്നു കൊണ്ടിരുന്നത് നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്.

പട്ടികള്‍ ഗേറ്റിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യം ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. ആ ഗേറ്റ് അടച്ചു പൂട്ടി ഇട്ടിരുന്നു എന്നതും അതിന്റെ കമ്പികള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഒരു പട്ടിയ്ക്ക് കടന്നു പോകാനാകില്ല എന്നതും ശരിതന്നെ ആയിരുന്നെങ്കിലും മറ്റൊരു അപകടം ഉണ്ടായിരുന്നു...  ആ ഗേറ്റും അത് ഉറപ്പിയ്ക്കാനുള്ള മതിലിന്റെ ഒരു ഭാഗവും ഉണ്ടെന്നല്ലാതെ ആ എസ്റ്റേറ്റിന് ചുറ്റു മതില്‍ എന്നൊരു സാധനമേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം അവിടെ നിറയെ കുറ്റിച്ചെടികള്‍ മാത്രമാണ് മതിലിന്റെ രൂപത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പട്ടിയ്ക്ക് മാത്രമല്ല, ഒരു പശുവിന് പോലും അതിനിടയിലൂടെ കടന്നു വരാന്‍ സാധിയ്ക്കുമായിരുന്നു!!!

പട്ടികള്‍ ഗേറ്റിനടുത്ത് എത്തി, ആ കുറ്റിച്ചെടികള്‍ക്കിടയിലൂടെ റോഡിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ ഭാവിയ്ക്കുന്നതു കണ്ട ഉടനെ പ്രവീണ്‍ അപകടം മണത്തു. അവന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു ആ ഗേറ്റിന് ഏറ്റവും അടുത്തായി നിന്നിരുന്നതും. തൊട്ടടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ ഡ്രൈവര്‍, അതിനടുത്ത് ഞാനും സനോജും വിശാലും. വണ്ടിയുടെ പിന്‍ ഭാഗത്തോട് ചേര്‍ന്ന് ദിലീപും സുജിത്തും. ബസ് നിര്‍ത്തിയിട്ടിരുന്നത് റോഡിന്റെ ഇടതു വശത്തേയ്ക്ക് ചേര്‍ന്നായിരുന്നു, അതും ബസിന്റെ മുന്‍വശം ആ ഗേറ്റിനോട് ചേര്‍ന്നും.  ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും നിന്നിരുന്നത് റോഡിന്റെ വലതു വശത്തും. [അവിടെ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഓടി വണ്ടിയില്‍ കയറുക എന്നത് അസംഭവ്യം എന്ന് സാരം].

ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് പട്ടികള്‍ റോഡിലേയ്ക്ക് പതിയെ ഇറങ്ങാന്‍ ഭാവിയ്ക്കുന്നതും അതോടൊപ്പം പട്ടികളെ ശ്രദ്ധിച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന പ്രവീണ്‍ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് ഓടാന്‍ തുനിയുന്നതും ആണ്. അതു വരെയും എന്തു കൊണ്ടോ അത്ര അക്രമണ ഭാവത്തോടെ ആയിരുന്നില്ല ആ പട്ടികള്‍ കുരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. [അവയുടെ സ്വാഭാവികമായ ജീവിത ശൈലിയില്‍ അന്ന് മാറ്റം വരുത്തുന്ന എന്തൊക്കെയോ ഒച്ചപ്പാടും ആള്‍പ്പെരുമാറ്റവും അവയെ അസ്വസ്ഥരാക്കിക്കാണും, അതിന്റെ ഒരു പ്രതിഷേധം അവ കുരച്ച് അറിയിയ്ക്കുന്നു, അത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ...] എന്നാല്‍ പ്രവീണിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള പിന്മാറ്റം  അവറ്റകളെയും ചൊടിപ്പിച്ചതു പോലെ... അവന്‍ തിരിഞ്ഞ് ഓടാന്‍ ഒരുങ്ങിയതും അതു മനസ്സിലാക്കിയതു പോലെ, പതുക്കെ റോഡിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങുകയായിരുന്ന ആ രണ്ടു പട്ടികളും അവയുടെ ഗിയര്‍ മാറ്റി അതി വേഗം അവനെ പിന്‍തുടരാന്‍ ഒരുങ്ങിയതും ഒരേ നിമിഷത്തില്‍ ആയിരുന്നു.

ഇതെല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ ആ സമയം കൊണ്ട് ചില കണക്കു കൂട്ടലുകള്‍ നടത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഗേറ്റിനോട് അത്ര അടുത്തായിരുന്നതിനാല്‍ തിരിഞ്ഞോടിയാല്‍ പ്രവീണിനോ ഞങ്ങള്‍ക്കോ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടാന്‍ സാധിയ്ക്കുന്നതിലും മുന്‍പ് ആ പട്ടികള്‍ ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം പ്രവീണിന്റെ അടുത്തെങ്കിലും എത്തും എന്നത് ഉറപ്പായിരുന്നു. അതു കൊണ്ടു തന്നെ "എടാ, ഓടരുത്" എന്നു ഞാന്‍ അവനോട് വിളിച്ചു കൂവി, എങ്കിലും അവന്‍ പ്രാണരക്ഷാര്‍ത്ഥം ഓടാന്‍ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒപ്പം ആ പട്ടികള്‍ പിന്‍തുടരാനും.

അപ്പോഴേയ്ക്കും ഇതെല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടു നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന ബസ്‌ ഡ്രൈവര്‍ അപകടം മണത്തു, തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്ന ഡ്രൈവര്‍ സീറ്റിലേയ്ക്ക് ചാടിക്കയറുകയും ആ ഡോര്‍ വലിച്ചടട്ക്കുകയും ചെയ്തു(ദുഷ്ടന്‍!). ബസ്സിന്റെ ഏതാണ്ട് പിന്‍വശത്തോട് ചേര്‍ന്നു നിന്നിരുന്ന ദില്ലുവും സുജിത്തും അന്നേരം കൊണ്ട് ബസ്സിന് പുറകില്‍ കോണി ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കി ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി പിറകിലൂടെ മറ്റേ വശത്തുള്ള ഡോറു വഴി അകത്തേയ്ക്ക് ഓടിക്കയറി രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇത്രയും സംഭവിച്ചത് സെക്കന്റുകള്‍ക്കുള്ളിലായിരുന്നു .

എന്നാല്‍ മുന്‍പില്‍ ഡ്രൈവറുടെ  തൊട്ടടുത്ത് നിന്നിരുന്ന എനിയ്ക്കും സനോജിനും വിശാലിനും രക്ഷപ്പെടാന്‍ വേറെ ഒരവസരവും ഇല്ലായിരുന്നു. പട്ടികള്‍ പിന്‍തുടരുന്ന പ്രവീണിനും.എന്തായാലും ഓടി രക്ഷപ്പെടാനുള്ള സമയം ഇല്ല. പട്ടികള്‍ ആണെങ്കില്‍ കുതിച്ചെത്തിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ് താനും.

വേറെ വഴിയൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് സനോജിനോട് പറഞ്ഞു... " സനോജേ, അനങ്ങരുത്... അങ്ങനെ തന്നെ നില്‍ക്ക്".

അപ്പോഴേയ്ക്കും അതിവേഗം പ്രവീണിനടുത്തേയ്ക്ക് പാഞ്ഞടുക്കുകയായിരുന്ന പട്ടികള്‍ ഒരു മിന്നായം പോലെ ഞങ്ങളെ കടന്നു പോകുകയായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവ പ്രവീണെ ചാടിപ്പിടിച്ചേക്കും എന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷം തന്നെയാണ് അവ അനങ്ങാപ്പാറ പോലെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നത്. (ഞാനും സനോജും അനങ്ങാതെ നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ട വിശാല്‍ ഞങ്ങളുടെ പുറകില്‍ അതേ പോലെ അനങ്ങാതെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് ഞാനും അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്). ഞങ്ങള്‍ ഓടാതെ അനങ്ങാതെ നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ടതു കൊണ്ടോ എന്തോ അവയും പെട്ടെന്ന് ഭാവം മാറി. അതു വരെ കുരച്ച് പിന്നാലെ പാഞ്ഞ ആ രണ്ടു കൂറ്റന്‍ പട്ടികളും വാലാട്ടിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ മൂവരുടെയും ചുറ്റും മണത്തു കൊണ്ട് ദേഹം ഉരുമ്മി ചുറ്റി നടക്കാനാരംഭിച്ചു.

സൌഹൃദ ഭാവത്തോടെ അവ ഞങ്ങളെ മുട്ടിയുരുമ്മി എങ്കിലും അവിടം മുഴുവന്‍ ചെളിയായിരുന്നതിനാല്‍ അവയെ തൊടാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കണ്ട എന്ന് ഞാന്‍ സനോജിനോട് പറയുമ്പോഴേക്കും വിശാല്‍ അതിലൊന്നിനെ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകുകയും അതേ സമയം ആ പ്ട്ടി സ്നേഹം മൂത്ത് ചെളിയില്‍ പുതഞ്ഞ അതിന്റെ രണ്ടു മുന്‍കാലുകളും ഉയര്‍ത്തി വിശാലിന്റെ നെഞ്ചില്‍ വയ്ക്കുകയും ചെയ്തത് ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. രണ്ട് കാലില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് വിശാലിന്റെ തോളൊപ്പം പൊക്കം വരുന്ന അത്രയ്ക്ക് വലുപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു അവയ്ക്ക്. ദേഹം മൊത്തം ചെളി ആയെങ്കിലും വിശാല്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു. (ഞാനും സനോജും മലയാളത്തില്‍ 'തൊടരുത്' എന്ന് പറഞ്ഞത് കന്നഡിഗ ആയ വിശാലിനു മനസ്സിലായില്ലായിരുന്നു).

അപ്പോഴേയ്ക്കും അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഘനം കുറഞ്ഞു. ഞങ്ങളെ ബസ്സിലെ ജനലുകളിലൂടെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുകയായിരുന്ന സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ എല്ലാം ഈ പട്ടികളുടെ മാറ്റം ആസ്വദിയ്ക്കാനും ചിരിച്ച് പ്രോത്സാഹിപ്പിയ്ക്കാനും ഒക്കെ തുടങ്ങി. ആ പട്ടികള്‍ ആണേല്‍ ആ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളില്‍ ഏവരെയും അതിശയിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നമ്മുടെയൊക്കെ വീടുകളിലെ പട്ടികള്‍ എന്ന പോലെ ഞങ്ങളോട് വളരെയധികം അടുത്തു. മാത്രമല്ല, അവ റിസോര്‍ട്ട് എത്തും വരെ ഞങ്ങളെ അനുഗമിയ്ക്കുകയും പിന്നെയും തിരിച്ച് പോകാന്‍ മടിച്ച് അവിടെ കുറേ നേരം കൂടെ തങ്ങുകയും ചെയ്തു.

അതിനിടയില്‍ വിശാല്‍ എന്റെയും സനോജിന്റെയും അടുത്തു വന്ന് അഭിനന്ദിയ്ക്കുന്ന മട്ടില്‍ പറഞ്ഞു "പ്രവീണ്‍ ഓടാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോ ഞാനും പേടിച്ച് പോയതായിരുന്നു. ഓടിയാലോ എന്ന് കരുതുമ്പോഴാണ് ശ്രീയും സനോജും ധൈര്യപൂര്‍വ്വം ഓടാതെ നില്‍ക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. അതു കൊണ്ടാണ് ഞാനും ഓടാതിരുന്നത്" എന്ന്... [ബസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റു ചില സുഹൃത്തുക്കളും എന്റെയും  സനോജിന്റെയും ധൈര്യത്തെ പുകഴ്ത്തി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു]

എവിടെ! വേറെ ഒരു നിവൃത്തിയും ഇല്ലാത്ത ഒറ്റക്കാരണം കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ഓടാതിരുന്നത് എന്ന് ആരറിയാന്‍...! അതേ പോലെ "സനോജെ, ഓടരുത്" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സനോജ് പറഞ്ഞ മറുപടി "ഓടില്ല, ഓടണമെന്ന് കരുതിയാലും പറ്റുകേമില്ല. പക്ഷേ, ഞാന്‍ പേടിച്ച് മുള്ളിപ്പോയോ" എന്ന് സംശയമുണ്ട് എന്നായിരുന്നു എന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രമല്ലേ അറിയൂ...

ബൈക്ക് മോഷണം

​ഏതാണ്ട് 12.30 ആയിക്കാണും. സുജിത്ത് "എനിയ്ക്ക് വിശക്കുന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞ് ബഹളം വച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ വസ്തുത എനിയ്ക്കും ബാധകമാണല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചത്. കാരണം എനിയ്ക്കും വിശന്നു തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. രാവിലത്തെ ദോശയുടെ എഫക്റ്റ് തീര്‍ന്നു എന്നര്‍ത്ഥം.

പിന്നെ, രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിയ്ക്കാന്‍ നിന്നില്ല, അവന്റെ കൂടെ കൂടാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ഏതാണ്ട് ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ പുറകിലെ ഗേറ്റിനടുത്ത് ഒന്നു രണ്ട് മലയാളി ഹോട്ടലുകള്‍ ഉണ്ട്. അവിടമാണ് ലക്ഷ്യം. വല്ലപ്പോഴും നിവൃത്തിയില്ലെങ്കില്‍ മാത്രമേ ഓഫീസ് കാന്റീനില്‍ തല വയ്ക്കാറുള്ളൂ...​

അങ്ങനെ ഞാനും സുജിത്തും കൂടി ദില്ലുവിനെ[ദിലീപിനെ] കൂടി വിളിച്ചു... എന്നാല്‍ പതിവു പോലെ അവന്‍ ആ ക്ഷണം നിരസിച്ചു. [മിക്കവാറും അവന്‍ വീട്ടില്‍ പോയിട്ടേ കഴിയ്ക്കാറുള്ളൂ]. എന്നാല്‍ പോകാന്‍ തുടങ്ങിയ ഞങ്ങളെ തിരികെ വിളിച്ച് ബൈക്കിന്റെ കീ നീട്ടിക്കൊണ്ട് അവന്‍ പറഞ്ഞു " വേണേല്‍ എന്റെ ബൈക്കും കൂടെ കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോടാ, നിങ്ങള്‍ രണ്ടാളല്ലേ ഉള്ളൂ. ഈ വെയിലും കൊള്ളണ്ട. മാത്രമല്ല, രണ്ടു പേര്‍ക്ക് വേണ്ടി കാറെടുക്കേണ്ടല്ലോ, പിന്നെ കാറും കൊണ്ട് പോയാല്‍ തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോ പാര്‍ക്കിങ്ങിന് സ്ഥലം കിട്ടിയില്ലെന്ന് വരും"

ശ്ശോ! ഈ ദില്ലന്‍ ഇത്ര മഹാനായിരുന്നോ എന്ന് എനിയ്ക്കും സുജിത്തിനും മനസ്സില്‍ തോന്നി.  ആ കീയും നീട്ടി നില്‍ക്കുന്ന ദില്ലന്റെ തലയ്ക്ക് പിന്നിലായി ഒരു "ഓറ" പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നില്ലേ എന്ന് വരെ അന്നേരം സംശയം തോന്നി. "താഴെ പാര്‍ക്കിങ്ങില്‍ സ്റ്റെപ്പ് ഇറങ്ങി ചെല്ലുന്നിടത്ത് മുന്നില്‍ തന്നെ കാണാം എന്റെ ബ്ലാക്-റെഡ് CBZ" എന്നും പറഞ്ഞ് അവന്‍ കീ സുജിത്തിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. കീയും വാങ്ങി ദില്ലന്റെ മഹാമനസ്കതയെ പുകഴ്ത്തി ഞങ്ങള്‍ നേരെ താഴേയ്ക്ക് വച്ചു പിടിച്ചു.

താഴെ പാര്‍ക്കിങ്ങില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ദില്ലന്റെ സ്ഥിരം സ്ഥലത്ത് ആ വണ്ടി ഇരിപ്പുണ്ട്. പതിവു പോലെ ചെറിയൊരു മല്പിടുത്തത്തിനു ശേഷം സുജിത്ത് വണ്ടി സ്റ്റാന്റില്‍ നിന്ന് ഇറക്കി സ്റ്റാര്‍ട്ട് ആക്കി. കുറച്ചു കഷ്ടപ്പെട്ടായാലും ലോക്ക് ചെയ്ത് വച്ചിരുന്ന ഹെല്‍മെറ്റും എടുക്കാനായി.  [ ഡ്രൈവിങ്ങ് തുടങ്ങിയാല്‍ പുപ്പുലി ആണെങ്കിലും കാറായാലും ബൈക്ക് ആയാലും ഒന്ന് സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്തു കിട്ടണമെങ്കില്‍ സുജിത്തിന് പരസഹായം വേണ്ടി വരാറുണ്ടെന്നുള്ളത്  പാണന്മാര്‍ പാടി നടക്കാറുളള ഒരു സത്യമാണ്]

എന്തായാലും വണ്ടിയും കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ നേരെ മലയാളി ഹോട്ടലില്‍ പോയി, സുഭിക്ഷമായി ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് 1 മണി ആയപ്പോള്‍ തിരിച്ച് ഓഫീസിലെത്തി. താഴെ പാര്‍ക്കിങ് അപ്പോഴേയ്ക്കും ഫുള്‍ ആയെന്ന് സെക്യൂരിറ്റി പറഞ്ഞതിനാല്‍ പുറത്ത് ഒരു മരച്ചുവട്ടില്‍ പെട്ടെന്ന് കാണുന്നിടത്തായി വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത് ഓഫീസില്‍ എത്തി, കീ തിരിച്ച് ദില്ലുവിനു തന്നെ ഒരു ചൂടന്‍ താങ്ക്‍സിനോടൊപ്പം കൊടുത്തു. വണ്ടി മുകളിലെ പാര്‍ക്കിങ്ങ് സ്പേസില്‍ ആണെന്ന് അവനെ അറിയിയ്ക്കാനും മറന്നില്ല.

മണി രണ്ടായപ്പോള്‍ ദില്ലു വീട്ടില്‍ പോകാനിറങ്ങി. ഒരു അഞ്ചു മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞു കാണും, എന്റെ മൊബൈലില്‍ അവന്റെ കോള്‍. "വണ്ടി എവിടെ വച്ചെന്നാടാ പറഞ്ഞത്? ഇവിടെങ്ങും കാണാനില്ലല്ലോ"

ഞാന്‍ ഒന്നു കൂടി വച്ച സ്ഥലം വിശദമായി വിവരിച്ചു കൊടുത്തു. എന്നിട്ടും അവന് വണ്ടി കണ്ടു പിടിയ്ക്കാന്‍ ഒക്കുന്നില്ല. ഇതു കേട്ടു കൊണ്ട് നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന സുജിത്ത്"ഇങ്ങ് തന്നേ... ഞാന്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്തോളാം" എന്നും പറഞ്ഞ് എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് മൊബൈല്‍ തട്ടിപ്പറിച്ചു. അടുത്ത രണ്ടു മിനുട്ട് അവന്റെ വക വിവരണം... എന്നിട്ടും ദില്ലന് വണ്ടി കണ്ടെത്താനാകുന്നില്ല. ഇതിനകം രണ്ടു വട്ടം വെയിലത്ത് ആ ഏരിയ മൊത്തം കവര്‍ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു എന്നും പറഞ്ഞ് അവന്‍ ചീത്ത വിളിയ്ക്കാനും തുടങ്ങി.

"അവന്‍ നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരെ സ്മരിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങും മുമ്പ് അങ്ങ് ചെന്ന് ആ വണ്ടി എടുത്തു കൊടുത്തേക്കാം" എന്നും പറഞ്ഞ് സുജിത്ത് എന്നെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഞാനും സമയം കളയാതെ പുറകേ വച്ചു പിടിച്ചു.

ഞങ്ങള്‍ താഴെ ചെന്നു നോക്കുമ്പോഴുണ്ട്, ദില്ലന്‍ വണ്ടിയും തിരഞ്ഞ് നടക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ നേരെ വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത ഇടത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് രണ്ടാമത്തെ വണ്ടി ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു - "ദേ ഇരിയ്ക്കുന്നെടാ നിന്റെ വണ്ടി!" അതു പറഞ്ഞ ശേഷമാണ് ഒന്നു കൂടെ വണ്ടിയിലേയ്ക്ക് നോക്കുന്നത്. അവിടെ ഞങ്ങള്‍ പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത CBZ നു പകരം അവിടെയതാ ഒരു Passion Plus ഇളിച്ചോണ്ട് ഇരിയ്ക്കുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും മോശമില്ലാത്ത രീതിയില്‍ ഒന്നു ഞെട്ടി. ITPL ല്‍ TCS ന്റെ പാര്‍ക്കിങ്ങ് ഏരിയ യില്‍ നിന്ന് Handle Lock ചെയ്തു വച്ചിരുന്ന ഒരു വണ്ടി പൊടുന്നനേ അപ്രത്യക്ഷമാകുകയോ??? impossible!!!

ഞങ്ങളുടെ ഞെട്ടല്‍ കണ്ട ദില്ലനും ഗംഭീരമായി ഒന്നൂടെ ഞെട്ടല്‍ പങ്കു വച്ചു. " എന്താടാ, ഇവിടെ തന്നെ ആണോ നിങ്ങള്‍ വണ്ടി വച്ചത്?"


ഞങ്ങളുടെ വളിച്ച മുഖം കണ്ടപ്പോഴേ ദില്ലനു കാര്യം പിടി കിട്ടി. മറുപടിയ്ക്കൊന്നും കാത്തു നില്‍ക്കാതെ അവന്‍ തൊട്ടപ്പുറത്തു കണ്ട സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനോട് പറഞ്ഞു " ഭയ്യാ, ഇവിടെ വച്ചിരുന്ന എന്റെ വണ്ടി കാണുന്നില്ല"

​"വണ്ടി കാണുന്നില്ലേ? എവിടെ വച്ചിരുന്നതാണ്?" എന്നും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ആ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവന്‍ കൈ ചൂണ്ടിയ സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിട്ട് കുറച്ചൊരു അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു "ഇവിടെയോ? ഒരു CBZ ആണോ?"

ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരും കോറസ്സ് ആയി മറുപടി പറഞ്ഞു "അതേ, ഒരു CBZ തന്നെ"

"അത് കുറച്ചു മുന്‍പ് ഒരാള്‍ വന്ന് എടുത്തോണ്ട് പോയല്ലോ" - സെക്യൂരിറ്റി​

​ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരും പിന്നെയും ഞെട്ടി. ദില്ലു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു "അതെങ്ങനെ? വണ്ടിയുടെ കീ എന്റെ കയ്യിലല്ലേ?" അവന്‍ കീ ഉയര്‍ത്തി കാണിച്ചു.

"അയാളുടെ കയ്യിലും കീ ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ കുറേ നേരം വണ്ടി അന്വേഷിച്ചു നടന്നു എന്നും പറഞ്ഞു " - സെക്യൂരിറ്റി.

​അപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആകെ കണ്‍ഫ്യൂഷനായി. ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരും നേരെ താഴെ പാര്‍ക്കിങ്ങ് ഏരിയയിലേയ്ക്ക് ഓടി. അവിടെ ചെന്ന ഉടനെ ഞങ്ങള്‍ ദിലീപിന്റെ വണ്ടി വച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ചെന്നു നോക്കി. ആ വണ്ടി ഇരുന്ന സ്ഥലത്ത് അതാ വേറേ വണ്ടി ഇരിയ്ക്കുന്നു.

എന്നാല്‍ ദിലീപ് തൊട്ടപ്പുറത്തെ വരിയിലേയ്ക്ക് കൈ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ദാ, ഇരിയ്ക്കുന്നു എന്റെ വണ്ടി... അതും ഞാന്‍ വച്ച അതേ സ്ഥലത്ത്. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ ആരുടെ വണ്ടിയാടാ എടുത്തോണ്ട് പോയത്?"

അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാര്യം പിടി കിട്ടിയത്. ദില്ലന്റെ വണ്ടി ഇരുന്നതിന് തൊട്ടപ്പുറത്തെ വരിയില്‍ ഇരുന്ന അതേ പോലത്തെ മറ്റൊരു വണ്ടിയാണ് ഞങ്ങള്‍ എടുത്തോണ്ട് പോയത്. വണ്ടി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന സ്ഥലവും മോഡലും കളറും അല്ലാതെ നമ്പര്‍ ചോദിയ്ക്കാനോ നോക്കാനോ ഞങ്ങള്‍ മെനക്കെട്ടതുമില്ലല്ലോ.

സമയം കളയാതെ നേരെ മുകളില്‍ പോയി സെക്യൂരിറ്റിയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. വണ്ടി കണ്ടപ്പോള്‍ അയാളും ചിരിയായി. ഇതേ കളര്‍ വണ്ടി, ഒരേ സ്ഥലത്ത് സ്ക്രാച്ചു പോലും ഉണ്ടല്ലോ... തെറ്റിപ്പോയതില്‍ കുറ്റം പറയാനൊക്കില്ല എന്നും പറഞ്ഞ് അയാള്‍ ഞങ്ങളെ സെക്യൂരിറ്റി ഗേറ്റിലേയ്ക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടു. മറ്റേ വണ്ടിയുടെ ഉടമസ്ഥന്‍ അവിടെ ഒരു പരാതി എഴുതി കൊടുത്തിട്ടുണ്ടത്രെ. അയാള്‍ വച്ചിടത്തല്ല വണ്ടി കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ടെത്തിയത് എന്നും പറഞ്ഞ്.

ഞങ്ങള്‍ ഉടനേ അവിടെ ചെന്ന് കാര്യം പറഞ്ഞു. വൈകാതെ അവര്‍ ആ വണ്ടിയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ഉടമസ്ഥന്‍ എഴുതി കൊടുത്തിട്ടു പോയ മൊബൈല്‍ നമ്പറില്‍ അയാളെ വിളിച്ചു. ഒട്ടും വൈകിയില്ല, അവര്‍ രണ്ടു പേര്‍ അതേ ബൈക്കില്‍ സ്ഥലത്തെത്തി. അതേ മോഡലിലും കളറിലുമുള്ള ദില്ലന്റെ വണ്ടി അവിടെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ വന്നവര്‍ക്കും കാര്യം മനസ്സിലായി. ഞങ്ങള്‍ നേരെ ചെന്ന് അവരോട് അബദ്ധം പറ്റിയതില്‍ മാപ്പു ചോദിച്ച് തടിയൂരി. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ ഒരു ചോദ്യം "മലയാളികള്‍ ആണോ" എന്ന്. "അതെ" എന്ന മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ "എന്നാല്‍ കുഴപ്പമില്ല" എന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറൂപടി.

ആ സമയം കൊണ്ട് സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ രണ്ടു പേരുടെയും കയ്യില്‍ നിന്ന് കീ വാങ്ങി മാറ്റി ഇട്ടു നോക്കി. ദിലീപിന്റെ കീ വച്ച് മറ്റേ വണ്ടി അപ്പോഴും സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചു. മറിച്ച് മറ്റേ കീ ദിലീപിന്റെ വണ്ടിയില്‍ വര്‍ക്ക് ആകുന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആയതിനാല്‍ രണ്ടാമത്തെ വണ്ടിയുടെ ലോക്കിങ്ങ് സിസ്റ്റത്തിന് എന്തോ കമ്പ്ലയിന്റ് ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ടെന്നും വൈകാതെ അത് മാറ്റുന്നതാണ് നല്ലതെന്നും ഉപദേശിച്ച് സെക്യൂരിറ്റിക്കാരും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സ്ഥലം വിട്ടു.

​അബദ്ധം പറ്റിയതാണെങ്കിലും മലയാളികളുടെ തന്നെ വണ്ടിയായതിനാല്‍ അടി കിട്ടാതെ രക്ഷപ്പെട്ടതിലുള്ള ആശ്വാസത്തില്‍ ഞാനും സുജിത്തും തിരിച്ച് ഓഫീസിലേയ്ക്കും പോന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരം സുജിത്തിന്റെ സ്വന്തം കാറില്‍ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ച് പോരും നേരവും അതേ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനെ വഴിയില്‍ കണ്ടു. ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചെങ്കിലും "ഇനി ഇതും വല്ലവന്റേം വണ്ടി ആണോടെയ്" എന്ന സ്റ്റൈലിലുള്ള ഒരു നോട്ടം അല്ലേ കക്ഷി ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ നോക്കിയത് എന്നൊരു സംശയം എനിയ്ക്കും സുജിത്തിനും തോന്നാതിരുന്നില്ല.​

ഓപ്പറേഷന്‍ കാലം

"ഈ ചേട്ടന്‍ ആണ്  ആ  Burr Hole Surgery കേസ് കേട്ടോ"

"Burr Hole? ഇന്ന് ഒരേയൊരു കേസേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ, അത് ഓപണ്‍ സര്‍ജറി ആണല്ലോ"

"ങ് ഹേ! അല്ലല്ലോ!  അങ്ങനല്ലല്ലോ N.I.C.U.  വില്‍ പറഞ്ഞത്?

"ഹേയ്, സത്യമായും അല്ല. ഇത് ഓപണ്‍ സര്‍ജറി തന്നെ ആണ്. രവി ഡോക്ടറുടെ കേസല്ലേ? ഇപ്പോ അവര്‍ വന്ന് confirm ചെയ്ത് പോയതേയുള്ളൂ"

എനിയ്ക്ക് ഞെട്ടാനും പേടിയ്ക്കാനും ടെന്‍ഷനടിയ്ക്കാനുമായി രണ്ടു മിനിറ്റ് പോലും കിട്ടിക്കാണില്ല. അതിനു മുന്‍പ് ആരോ എന്നോട് പറഞ്ഞു - "അനസ്ത്യേഷ്യ  തരുവാണ് ട്ടോ"

ഞാന്‍ തലയാട്ടിയത് ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. പിന്നെ ബോധം തെളിയുമ്പോള്‍ തലയുടെ വലതു വശത്ത് അസഹ്യമായ വേദന തോന്നുന്നുണ്ട്. കണ്ണുകള്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് തുറന്നപ്പോള്‍ അടുത്ത് വര്‍ഷയും ഒന്നു രണ്ട് സിസ്റ്റേഴ്സും നില്‍പ്പുണ്ട്. കയ്യുയര്‍ത്തി തലയില്‍ ഒന്ന് തൊട്ടു നോക്കണമെന്ന്  ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും ശരീരം മൊത്തം തളര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നതു പോലെയാണ് അപ്പോള്‍ തോന്നിയത്. നല്ല pain തോന്നുന്നുണ്ടെന്നും ബെഡ്ഡില്‍ തലയ്ക്ക് മുകള്‍ ഭാഗത്ത് നില്‍ക്കുന്ന വര്‍ഷയെ കണ്ണു മുകളിലേയ്ക്കാക്കി നോക്കാന്‍ നല്ല ബുദ്ധിമുട്ടു തോന്നുന്നുണ്ടെന്നും പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനെക്കാള്‍ ഉപരിയായി നല്ല ദാഹം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു, മാത്രമല്ല, ചുണ്ടു നനയ്ക്കാന്‍ പോലും വായില്‍ ഒരു തുള്ളി ഉമിനീരു പോലും ഇല്ലെന്നാണ് അപ്പോള്‍ തോന്നിയത്. അതു കൊണ്ട് "ഇത്തിരി വെള്ളം" എന്നു മാത്രമാണ് കഷ്ടപ്പെട്ട് പറഞ്ഞ്  ഒപ്പിയ്ക്കാന്‍ സാധിച്ചത്. എന്നാല്‍ "ഇപ്പൊ വെള്ളം തരാന്‍ പറ്റില്ല ചേട്ടാ, ഓപ്പറേഷന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ 4 മണിക്കൂര്‍ നേരത്തേയ്ക്ക് വെള്ളം പോലും തരാന്‍ പാടില്ല" എന്ന് അടുത്തു നിന്ന നഴ്സ് പറഞ്ഞതു കേട്ടപ്പോഴേയ്ക്കും വേദന കാരണമോ മരുന്നിന്റെ effect കാരണമോ ഞാന്‍ വീണ്ടും ഉറങ്ങി പോയി [അതോ ബോധം പോയതാണോ].

വീണ്ടും ഉണരുമ്പോള്‍ ആദ്യം അടുത്തു കണ്ട നഴ്സിനോട് ഞാനാദ്യം ചോദിച്ചത് സമയം എത്രയായി എന്നാണ്. ആറേ കാല്‍ എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ആശ്വാസമായി. ഏഴാകുമ്പോള്‍ കുറച്ചു വെള്ളം കിട്ടുമല്ലോ. അവസാനം മണി ഏഴായപ്പോള്‍ ആ കിടന്ന കിടപ്പില്‍ തന്നെ അവര്‍ വായിലൊഴിച്ചു തന്ന കുറച്ചു വെള്ളം കുടിച്ചപ്പോള്‍ ആണ് കുറച്ചെങ്കിലും ആശ്വാസമായത്. പിന്നെയാണ് രണ്ടു ദിവസം observation ഇല്‍ ആണ് ഞാനെന്നും അപ്പോള്‍ കിടക്കുന്നത് Post Operative Ward ഇല്‍ ആണെന്നുമൊക്കെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

അപ്പോഴേയ്ക്കും തലയിലെ വേദനയുമായി ഞാന്‍ ഒരുവിധം സമരസപ്പെട്ടതായി എനിയ്ക്കു തന്നെ തോന്നി. മാത്രമല്ല, ഒരു Brain Surgery കഴിഞ്ഞിട്ട് വേറെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലല്ലോ എന്നും ആശ്വസിച്ചു.  ഓപ്പറേഷന്‍ തിയറ്റഠില്‍ കയറുന്നതിന് തൊട്ടു മുന്‍പ് വരെ Keyhole Surgery ആയിരിയ്ക്കും എന്നായിരുന്നല്ലോ ഞാന്‍ (എന്തിന്, NICU വിലെ നഴ്സുമാരും അവിടെ കണ്ട ജൂനിയര്‍ ഡോക്ടര്‍ വരെ) വരെ കരുതിയിരുന്നത്. അതു കൊണ്ടാണല്ലോ കീ ഹോള്‍ സര്‍ജറി എന്നത് അത്ര പേടിയ്ക്കാനൊന്നുമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കി തരുന്നതിനായി കക്ഷി ഓപണ്‍ സര്‍ജറിയുടെ ഭീകരതകളും റിസ്കുകളും എന്നോട് വിസ്തരിച്ച് പറഞ്ഞത്. സര്‍ജറിയ്ക്കിടെ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ ഒരു പക്ഷേ രോഗി 'coma' യില്‍ ആകുവാനും ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം 'paralysis' ആകുവാനും വരെ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നുവത്രെ. ഇനി വിജയിയ്ക്കുന്ന കേസുകളില്‍ പോലും ചിലപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മ നഷ്ടപ്പെടലോ സ്വഭാവത്തില്‍ ചെറിയ മാറ്റങ്ങളോ വരെ ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യത ഏറെയായിരുന്നുന്നു.  അതും പോരാതെ ഒരു ഒന്നൊന്നര മാസത്തേയ്ക്ക് fits വരാനുള്ള സാധ്യതയും മുറിവ് ശരിയ്ക്ക് ഉണങ്ങും വരെ infection നുള്ള സാധ്യതകളും വളരെയുണ്ടായിരുന്നു.

എന്തായാലും വേറെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാനും ആശ്വസിച്ചു.  അങ്ങനെ സര്‍ജറി കഴിഞ്ഞ് മൂന്നാം നാള്‍ പ്രൈവറ്റ് റൂമിലേയ്ക്ക് ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്തു. എങ്കിലും എഴുന്നേല്‍ക്കാനും നടക്കാനുമൊക്കെ ആരുടെയെങ്കിലും സഹായം ഒഴിവാക്കാനാകില്ലായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാനും ടോയ്‌ലറ്റില്‍ പോകാനും മാത്രമാണ് ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച ഞാന്‍ ആശുപത്രി കിടക്കയില്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റതു തന്നെ. അപ്പോള്‍ പോലും ഒരു പത്ത് അടി നടക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും ശരീരം ആകെ തളരുകയും വല്ലാതെ കിതപ്പ് തോന്നുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ. കിടക്കുമ്പോഴാണെങ്കിലോ തലയോട്ടിയ്ക്കുള്ളില്‍ എവിടെയോ ഇടിമിന്നല്‍ ഏല്‍ക്കുമ്പോഴെന്നതു പോലത്തെ തല വെട്ടിപ്പൊളിയ്ക്കുന്ന വേദന. രാവിലെയും രാത്രിയും തരുന്ന pain killer ന്റെ ബലത്തില്‍ കഷ്ടിച്ച് ആറു മണിക്കൂര്‍ ഒരു വിധം പിടിച്ചു നില്‍ക്കാം. രാത്രികളില്‍ കഴിയ്ക്കേണ്ട pain killer നു വേണ്ടി ഒരു ഏഴു മണി എങ്കിലും ആയിക്കിട്ടാന്‍ വേദന കടിച്ചമര്‍ത്തി കാത്തിരിയ്ക്കണം. ഏഴരയോടു കൂടി കുറച്ച് കഞ്ഞി കുടിച്ച് മരുന്നും കഴിച്ച് ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കും. പിന്നെ രാത്രി രണ്ട്- രണ്ടര വരെ, ഒരു വശം ചരിഞ്ഞാണെങ്കിലും തളര്‍ന്ന് കിടന്ന് കാര്യമായ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഉറങ്ങാം. രണ്ടരയാകുമ്പോഴേയ്ക്കും pain killer ന്റെ സ്വാധീനം കുറയും. അപ്പോള്‍ തലയ്ക്കുള്ളില്‍ എന്തോ കുത്തിയിറങ്ങുന്നതു പോലെ വേദന തുടങ്ങും. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അറിയാതെ പുളഞ്ഞു പോകും, ഞരങ്ങലും മൂളലും കാരണം കൂടെ നില്‍ക്കുന്നവര്‍ ഉറക്കം കളഞ്ഞ് അടുത്തു വന്ന് വിഷമിച്ച് അതും കണ്ടിരിയ്ക്കും. അവര്‍ക്കെന്തു ചെയ്യാനൊക്കും! പിന്നെ നേരം വെളുക്കാനുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ്. അടുത്ത ഡോസ് മരുന്നു കിട്ടാന്‍!

വെളിച്ചം, ശബ്ദം, മണം എന്നിവയുടെയൊക്കെ sensitivity ഭയങ്കരമായ തോതില്‍ കൂടിയതു പോലെ. മൊബൈല്‍/ടിവി/പത്രം ഇവയൊന്നും നോക്കാനേ പറ്റുന്നില്ലായിരുന്നു. അതും പോരാഞ്ഞ് ഡബിള്‍ വിഷന്‍ എന്ന പ്രശ്നം. കണ്ണടച്ചു കിടക്കാന്‍ പോലും ബുദ്ധിമുട്ട്! അങ്ങനെ ഏതാണ്ട് രണ്ട് ആഴ്ച! അവസാനം പത്തു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് തലയിലെ ബാന്‍ഡേജ് അഴിച്ചു നോക്കി, ഡോക്ടര്‍ അറിയിച്ചു - രണ്ടു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ സ്റ്റിച്ച് വെട്ടി, വീട്ടില്‍ പോകാം. [അങ്ങനെ സ്റ്റിച്ച് വെട്ടാന്‍ നേരത്താണ് തലയിലെ മുറിവിന്റെ ഭീകരത എനിയ്ക്കു തന്നെ ശരിയ്ക്ക് മനസ്സിലായത്.]

അങ്ങനെ പതിമൂന്നു ദിവസത്തെ ആശുപത്രി വാസത്തിനു ശേഷം ഞാന്‍ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി. പിന്നെ രണ്ടര മാസത്തോളം വീട്ടില്‍ തന്നെ. തല ഒന്നു കുളിയ്ക്കാന്‍ 20 ദിവസം എടുത്തു, എങ്കിലും മൊട്ടത്തലയായതിനാല്‍ കുഴപ്പമൊന്നും തോന്നിയില്ല. infection ആകരുതെന്ന പേടി കാരണം മോളെ പോലും രണ്ടാഴ്ച അടുത്തേയ്ക്ക് വിടാതെ വീട്ടുകാര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. സന്ദര്‍ശകരെ കഴിവതും ഒഴിവാക്കി. ഏതാണ്ട് ഒന്നര മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കുറേശ്ശെ ടിവിയില്‍ ശ്രദ്ധിയ്ക്കാനും പത്രം നോക്കാനുമെല്ലാം കഴിയുമെന്നായി. ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം പതുക്കെ പതുക്കെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ഏഴു കിലോ തൂക്കം കുറഞ്ഞിരുന്ന ഞാന്‍ രണ്ടു മൂന്നു മാസം കൊണ്ട് അതും തിരിച്ചു പിടിച്ചു. ഒരു ആശുപത്രിയിലേതെന്ന പോലെ വര്‍ഷയും അച്ഛനുമമ്മയും ചേട്ടനും ചേച്ചിയും ശുശ്രൂഷിയ്ക്കാനും സഹായിയ്ക്കാനും ഉണ്ടായിരുന്നതും ആരോഗ്യം തിരിച്ചു കിട്ടാന്‍ വലിയ സഹായമായി. ഒപ്പം ഓഫീസില്‍ നിന്ന് മാനേജറുടെയും സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെയും സഹകരണവും സഹായവും പരിഗണനയും കൂടി കിട്ടിയതിനാല്‍ ജോലിസംബന്ധമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഒഴിവായിക്കിട്ടി. അവസാനം രണ്ടര മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഒരു കെട്ട് മരുന്നുകളുമായി ഞാന്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ക്ക് തിരിച്ചെത്തി.

ഒരു സാധാരണ തലവേദന പോലെ തുടങ്ങി, ശക്തമായ തലവേദനയും കണ്ണു വേദനയും അവസാനം കൈ വിരലുകളുടെ മരവിപ്പും മറ്റമായി വളര്‍ന്നു വന്നത് തലയില്‍ രക്തം കട്ട പിടിച്ചതു കാരണമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ തക്ക സമയത്ത് സാധിച്ചത് എന്തോ ഒരു ഭാഗ്യം. [[അവസാനം എഴുതിയ ശാപം കിട്ടിയ ഒരു ദിവസം എന്ന പോസ്റ്റിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടെ പ്രധാന കാരണം ഇതായിരുന്നു എന്ന് അന്നറിഞ്ഞിരുന്നില്ല]]. അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍... അന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ ഒരു ദിവസമോ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകളോ വൈകിപ്പോയിരുന്നെങ്കില്‍... ഞാന്‍ വല്ല പരാലിസിസും വന്ന് വീണു പോയ ശേഷമേ തിരിച്ചറിയുമായിരുന്നുളളൂ... അതിനു മുന്‍പ് ഒരു ന്യൂറോ സര്‍ജനെ കണ്ടേക്കാം എന്ന് തോന്നിയ സമയം... അതായിരുന്നു നിര്‍ണ്ണായകമായത്.

ഈ അനുഭവം ജീവിതത്തില്‍ ഒരു കാര്യം കൂടി അടിവരയിട്ട് ഓര്‍മ്മിപ്പിയ്ക്കുന്നു - എത്ര വളര്‍ന്നാലും നമുക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് എന്തും ചെയ്യാന്‍ പറ്റും, അഥവാ മറ്റാരുടെയും സഹായമില്ലാതെ ജീവിയ്ക്കാന്‍ പറ്റും എന്ന ധാരണ തെറ്റാണ്. നേരെ മറിച്ച്, കുടുംബത്തിന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സ്നേഹവും സഹായവും കൂടെയുണ്ടെങ്കില്‍ എത്ര കഷ്ടപ്പാടുകളെയും നേരിടാനുള്ള ധൈര്യം നമുക്കു ലഭിയ്ക്കും...

അങ്ങനെ ഓര്‍ത്തു വയ്ക്കാന്‍ ഒരിയ്ക്കലും മറക്കാനാകാത്ത വേദനയുടെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച 2015 കടന്നു പോകുകയാണ്. എങ്കിലും... പ്രതീക്ഷകളുടെ പൊന്‍കിരണങ്ങളുമായി നമ്മെ വരവേല്‍ക്കാന്‍ 2016 കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും നല്ലതു മാത്രം വരട്ടെ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ പുതുവത്സരാശംസകള്‍...

*********

ഓഫ്: ആകെ ഒരു സമാധാനം ഇനി ആരും തലയില്‍ ഒന്നുമില്ല എന്നും പറഞ്ഞ് കളിയാക്കില്ലല്ലോ എന്നതാണ്. ബ്രെയിന്‍ ഉണ്ട് എന്ന് ഈ സര്‍ജറിയിലൂടെ ഞാന്‍ പ്രൂവ് ചെയ്തില്ലേ... ;)

ശാപം കിട്ടിയ ഒരു ദിവസം

​

കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി നല്ല ശാരീരിക സുഖം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.ശക്തമായ തലവേദന. വര്‍ക്ക് ചെയ്യുമ്പോള്‍ മാത്രമല്ല, വെറുതേ ഇരിയ്ക്കാനോ ഉറങ്ങാന്‍ പോലുമോ സാധിയ്ക്കാത്ത അവസ്ഥ.അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഒരു ദിവസം  കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഒരു ദിവസംഇവിടെ അടുത്തുള്ള നാരായണ ഹൃദയാലയ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോയി ഡോക്ടറെ കണ്ട് കാര്യം പറഞ്ഞു. ക്ലിനിക്കലി എല്ലാം പെര്‍ഫെക്ട് ആണെന്നും വര്‍ക്കിന്റെ സ്ട്രെയിന്‍ കാരണമാകും സുഖം തോന്നാത്തത് എന്നും പറഞ്ഞു,  എന്നാല്‍ കുറച്ചു മരുന്നുകളും കുറിച്ചു തന്ന് എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ച് ഡോക്ടര്‍ തിരിച്ചയച്ചു.

എന്നാല്‍ ആ മരുന്നുകളൊന്നും കഴിച്ചിട്ടും യാതൊരു വ്യത്യാസവും തോന്നാതിരുന്നതിനാലും ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും എന്റെ സ്ഥിതി വഷളായി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നതിനാലും  നാലഞ്ചു ദിവസം ലീവെടുത്ത് നാട്ടില്‍ പോകാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. പെട്ടെന്ന് മാനേജരുടെ അനുവാദം വാങ്ങി നേരെ നാട്ടിലേയ്ക്കുള്ള ടിക്കറ്റെടുത്തു. നാട്ടില്‍ ചെന്ന് ആദ്യം തന്നെ ആയുര്‍വേദ ഡോക്ടര്‍ കൂടിയായ അമ്മാമനെ കണ്ടു, കാര്യം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശ പ്രകാരം ബ്ലഡും യൂറിനും ചെക്കു ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനമായി. അന്നു തന്നെ ഒരു വിധം അതെല്ലാം ചെയ്ത് റിസല്‍ട്ടുമായി വീണ്ടും മാമനെ കണ്ടു. നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോരും മുന്പ് റിസല്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് പേടിയ്ക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലെന്നും എന്നാലും ദഹന പ്രശ്നങ്ങളോ മറ്റോ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതൊക്കെ ശരിയാവാന്‍ കുറച്ച് അരിഷ്ടവും കഷായവും എല്ലാം തന്നു വിട്ടു. ഒപ്പം കണ്ണിന് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ എന്ന് ഒന്നു ചെക്കു ചെയ്യാനും ഉപദേശിച്ചു.

അങ്ങനെ അടുത്ത ദിവസം കണ്ണു ഡോക്ടറെയും ENT Specialist നേയും കണ്ടു. കണ്ണിന് കാഴ്ചയ്ക്ക് പ്രശ്നം ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഒരു കണ്ണിനു ചെറീയ തോതില്‍ നീരു പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടെന്നും നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിന്റെ അനന്തര ഫലങ്ങള്‍ ആകാമെന്നും ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു. മാത്രമല്ല, വര്‍ക്ക് ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഒരു anti glare glass ഉപയോഗിയ്ക്കാനും പറഞ്ഞ് അങ്ങനെ ഒരു കണ്ണടയ്ക്ക് എഴുതി അവിടുന്നും വിട്ടു. അവസാനമായി ENT സ്പെഷ്യലിസ്റ്റിന്റെ അടുത്തും പോയി. (അതു മാത്രമായി ബാക്കി വയ്ക്കേണ്ടല്ലോ). ആ ഡോക്ടറും പറഞ്ഞു 'പേടിയ്ക്കാനൊന്നുമില്ല. IT field ല്‍ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക്, പ്രത്യേകിച്ചും നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റൊക്കെ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ ഇതു പോലുള്ള പ്രശ്നങ്ങള്‍ പതിവാണെന്നും പറഞ്ഞു. സംഗതി Migraine ന്റ്രെഒരു വക ഭേദമാണെന്നും കുറച്ചു നാള്‍ കണ്ണിനു അധികം സ്ട്രെയിന്‍ കൊടുക്കാതെ നോക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു.കുറച്ചു മരുന്നുകളും തന്ന് അവിടുന്നും വിട്ടു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും നാട്ടിലെത്തിയിട്ട് അഞ്ചു ദിവസം ആയിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് തൊട്ടടുത്ത ദിവസം ബാംഗ്ലൂര്‍ക്ക് തിരിച്ചു ടിക്കറ്റ് ബുക്കു ചെയ്തു. അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ അടുത്ത ഒരു മാസം മോണിങ്ങ് ഷിഫ്റ്റ് ആയതു കൊണ്ട് അതിരാവിലെ തന്നെ ഓഫീസില്‍ പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ശാരീരികമായി അപ്പോഴും സുഖം തോന്നാതിരുന്നതു കൊണ്ട് ഒരു ആഴ്ച ബൈക്കില്‍ പോയി റിസ്ക് എടുക്കണ്ട എന്നും കരുതി ഈ ഒരാഴ്ചയ്ക്ക്  കമ്പനി കാബ് ബുക്കു ചെയ്തിരുന്നു. രാവിലെ ആറരയ്ക്ക് ആണ് ലോഗിന്‍ ടൈം. റൂമില്‍ നിന്ന് 25 കിലോമീറ്ററോളം ദൂരമുണ്ട് ഓഫീസിലേയ്ക്ക്. [അതാണ് രാവിലെ അത്ര ദൂരം വണ്ടി ഓടിയ്ക്കണ്ടല്ലോ എന്നു തീരുമാനിച്ചത്]. അതു കൊണ്ട് കാബ് സാധാരണയായി വെളുപ്പിന് അഞ്ചു മണി- അഞ്ചേകാല്‍ മണി ആകുമ്പോള്‍ എത്തും.

കാബ് വരുമ്പോഴേയ്ക്കും റെഡി ആയി നില്‍ക്കാമെന്ന് കരുതി വേഗം തന്നെ കുളിയും മറ്റു പ്രഭാത കൃത്യങ്ങളും എത്രയും വേഗം തീര്‍ത്ത് അഞ്ചുമണി ആയപ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ വണ്ടിയും കാത്തു നില്‍പ്പായി. പക്ഷേ, അഞ്ചേകാല്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും കാബിന്റെ പൊടി പോലുമില്ല. ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം കാബ് ഡ്രൈവര്‍ വിളിച്ച് എത്തുന്ന സമയം അറിയിക്കേണ്ടതാണ്.അതും ഉണ്ടായില്ല. അതു കൊണ്ട് കമ്പനി ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ടിന്റെ നമ്പറിലേയ്ക്ക് വിളിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. അപ്പോള്‍ അവര്‍ പറയുന്നു, എന്റെ കാബ് റിക്വസ്റ്റ് എന്തു കൊണ്ടോ അപ്രൂവ് ആയിട്ടില്ല, അതു കൊണ്ട് കാബ് കിട്ടില്ല എന്ന്.

അങ്ങനെ കാബ് കിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ കുറച്ചു റിസ്ക് എടുത്തിട്ടായാലും ബൈക്കില്‍ തന്നെ പോയേക്കാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു. സമയം കളയാതെ ബൈക്കുമെടുത്ത് ഒരു ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ എത്തിയതേയുള്ളൂ, പെട്രോള്‍ കഴിഞ്ഞ് വണ്ടി ഓഫായീ. സമയം കളയാതെ ബൈക്കുമെടുത്ത് ഒരു ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ എത്തിയതേയുള്ളൂ, പെട്രോള്‍ കഴിഞ്ഞ് വണ്ടി ഓഫായീ.  എങ്ങനേയും തൊട്ടടുത്ത പെട്രോള്‍ പമ്പു വരെ തള്ളി നോക്കാമെന്ന് കരുതി കൊച്ചു വെളുപ്പാന്‍ കാലത്തേ വണ്ടി തള്ളി. അര കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ ഭാഗ്യത്തിന് ഒരു പമ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ സമയം 5.45 AM. പമ്പില്‍ അപ്പോള്‍ ആകെയുണ്ടാഅയിരുന്ന ഒരേയൊരു ജീവനക്കാരന്‍ ഞാന്‍ വണ്ടിയും തള്ളി വരുന്നതു കണ്ടപ്പഴേ തിരിച്ചു പൊക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു. അവര്‍ പമ്പ് തുറക്കണമെങ്കില്‍ ആറര എങ്കിലും കഴിയണമത്രെ.

ആറരയുടെ ഷിഫ്റ്റില്‍ ഡ്യൂട്ടിയ്ക്കു കയറേണ്ട ഞാന്‍ ആറരയ്ക്ക് ശേഷം അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയാല്‍ ഓഫീസില് എത്തുമ്പോള്‍ ഏഴര എങ്കിലും ആകും. അതു കൊണ്ട് വീണ്ടും പ്ലാന്‍ മാറ്റി. അവിടെ നിന്ന് അര കിലോമീറ്റര്‍ വണ്ടി തിരിച്ചു തള്ളിക്കൊണ്ടു വന്ന് BDAomplex ന്റെ ഉള്ളില്‍ കൊണ്ടു പോയി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു. എന്നിട്ട് നേരെ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിലേയ്ക്ക് വച്ചു പിടിച്ചു. അവിടുന്ന് ഒരു വിധം ബസ്സു കയറി ഓഫീസിലെത്തുമ്പോള്‍ സമയം 6.40.


വൈകുന്നേരം ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് നേരെ ബസ്സു പിടിച്ചു. തിരിച്ചെത്തി, നേരെ വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നിടത്തെത്തി. അതും തള്ളി കൊണ്ട് പമ്പിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും പോയി. നേരെ വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നിടത്തെത്തി. അവിടെ അതാ ഒരു ബോര്‍ഡ് തൂക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു "No Stock". സന്തോഷമായി. രാവിലെ പമ്പു തുറന്നിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ അതേ ചേട്ടന്‍ എന്നെ കുറച്ചൊരു സഹതാപത്തോടെ ഒന്നു നോക്കി. ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിച്ചു റൂമിലേയ്ക്കുള്ള ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ആ വണ്ടിയും തള്ളിക്കൊണ്ട് തിരിച്ചു നടന്നു. റൂമിലെത്തിയ ശേഷം  കുറച്ചു പെട്രോള്‍ കുപ്പിയിലാക്കി ബൈക്കിലൊഴിച്ച് തല്‍ക്കാലം അതു ശരിയാക്കി

പള്‍സറും തള്ളിക്കൊണ്ട് ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ നടക്കുക എന്നത് നിസ്സാര കാര്യമല്ലല്ലോ. റൂമിലെര്ത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും തീര്‍ത്തും അവശനായി. കുറച്ചു നേരം കിടക്കാം എന്ന് ഓര്‍ത്തതേയുള്ളൂ, ദാ വരുന്നു മാനേജരുടെ കോള്‍. അര്‍ജന്റായി ഒരു മീറ്റിങ്ങ് ഉണ്ട്. എത്രയും വേഗം അതില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്യണമത്രെ. മറിച്ചൊന്നും പറയാതെ ലാപ്‌ടോപ്പ് തുറന്ന് മീറ്റിങ്ങില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തു. അതു കഴിയുമ്പോള്‍ സമയം 7 കഴിഞ്ഞു.

സമയം കളയാതെ രാത്രി കഴിയ്ക്കാന്‍ വല്ലതും ഉണ്ടാക്കാന്‍ അടുക്കളയില്‍ കയറി. ചോറും മോരു കറിയും അതയ്യാറാകുമ്പോള്‍ സമയം 7.30. താഴെ റൂമില്‍ താമസിയ്ക്കുന്ന സുഹൃത്ത് സരിത് ഈ മാസം നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിലാണ്. അവന്‍ ഓഫീസില്‍ പോകും മുന്‍പ് ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ കറി റെഡിയായിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയിയ്ക്കാനായി ഞാന്‍ താഴേയ്ക്ക് ചെന്നു [ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ കുക്കിങ്ങ് ഒരുമിച്ചായിരിയ്ക്കും]

അപ്പോള്‍ അവര്‍ രാത്രി ഭക്ഷണം പുറത്തു പോയി കഴിയ്ക്കാം എന്ന പ്ലാനില്‍ എന്നെ കൂടെ വിളിയ്ക്കാന്‍ പ്ലാനിട്ടു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ പിന്നെ മോരു കറി അടുത്ത ദിവസം എടുക്കാം  എന്ന് കരുതി ഞാനും അവരുടെ കൂടെ പുറത്തു പോയി ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

സരിതും സുഹൃത്ത് സിജിനും ഞാനും കൂടി രണ്ടു ബൈക്കിലായി അഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാനിറങ്ങി. അപ്പോഴതാ പോകും വഴിവീണ്ടും എന്റെ ബൈക്ക് ഓഫായി. വീണ്ടും സരിതിന്റെയും സിജിന്റെയും സഹായത്തോടെ വണ്ടി ഒരു വിധം ശരിയാക്കി ഹോട്ടലിലേയ്ക്ക് വിട്ടു.

ഭക്ഷണം കഴി ച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പൈസ ഞാന്‍ കൊടുത്തോളാം എന്നും പറഞ്ഞ് പോക്കറ്റില്‍ കയ്യിട്ടപ്പോഴാണ് ആ നഗ്ന സത്യം കൂടി മനസ്സിലാക്കുന്നത്. വഴിയില്‍ വച്ച് വണ്ടിഉ നിന്നപ്പോള്‍ കീ എടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച്ശ്പ്പോഴോ മറ്റോ ആകണം അതിന്റെ കൂടെ ഒരു 500 രൂപ പുറത്തു ചാടി പോയിരിയ്ക്കുന്നു. എന്നാലും വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത ഏരിയ മൊത്തം ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാളും ഒന്നു അരിച്ചു പെറുക്കി നോക്കി. പക്ഷേ ആ രൂപ മാത്രം കിട്ടിയില്ല. അത് നഷ്ടപ്പട്ടു കഴിഞ്ഞു, ഇനി നോക്കിയിട്ടു കാര്യമില്ല എന്നുറപ്പിച്ച് തിരിച്ചു റൂമില്‍ പോകാം എന്ന് കരുതുമ്പോള്‍ സിജിന്‍ അതാ എന്റെ റൂമിന്റെ താക്കോലും വഴിയില് നിന്ന് പെറുക്കി കൊണ്ടു വരുന്നു. അങ്ങനെ പൈസ പോയതു പോയി, ഇനി കീ കൂടെ പോയി പുറത്തു കിടക്കേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തോടെ അതും കൊണ്ട് റൂമിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോന്നു.

അങ്ങനെ  ഒരു സംഭവ ബഹുലമായ ദിവസത്തിന് പരിസമാപ്തിയായി.

ഒരു ക്യാമ്പും ക്രിസ്മസ് കാലവും

ലോകം മുഴുവന്‍ മതിമറന്നാഘോഷിയ്ക്കുന്ന സമയമാണ് ഡിസംബര്‍ മാസം. അഥവാ ഒന്നൂടെ സ്പഷ്ടമാക്കി പറഞ്ഞാല്‍ ക്രിസ്തുമസ്സ്-പുതുവത്സര കാലം. ഒരു വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ നീണ്ടു നില്ക്കുന്ന... നല്ലതും ചീത്തയുമായ... ഓര്‍ത്തു വയ്ക്കേണ്ടതും മറക്കേണ്ടതുമായ... സന്തോഷം പകരുന്നതും സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നതുമായ... അങ്ങനെയങ്ങനെ എല്ലാത്തരം ഓര്‍മ്മകളെയും മനസ്സില്‍ നിന്ന് മാറ്റി നിര്‍ത്തി, ഇനി വരാന്‍ പോകുന്ന പുതുവര്‍ഷത്തെ എല്ലാം മറന്ന് സ്വീകരിയ്ക്കാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്നതിനും ക്രിസ്തുമസ്സ് ആഘോഷങ്ങള്‍ നമ്മെ വലിയൊരു അളവില്‍ സഹായിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.

​ മനസ്സിന്റെയും ഉത്സവകാലമാണ് ക്രിസ്തുമസ്സ് കാലം. മറ്റെല്ലാ വിഷമതകളെയും മറന്ന് മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറയ്ക്കാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട് ക്രിസ്തുമസ്സ് നാളുകള്‍ക്ക്. എവിടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലും പുല്‍ക്കൂടും, ക്രിസ്തുമസ്സ് ട്രീയും, തോരണങ്ങളും, പള്ളികളിലെ സ്പെഷല്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകളും കുര്‍ബാനകളും, ക്രിസ്മസ് കരോളുകളും, പടക്കം, കമ്പിത്തിരി തുടങ്ങി കുട്ടികളുടെ ആഘോഷങ്ങളും, എല്ലാത്തിനും പുറമേ ക്രിസ്മസ്സ് കേക്കുകളും... അങ്ങനെ പകരം വയ്ക്കാനില്ലാത്ത ഒരുപാടു പ്രത്യേകതകള്‍ ഉണ്ട് ക്രിസ്മസ്സ് നാളുകള്‍ക്ക്. പരസ്പരം സമ്മാനങ്ങളും ആശംസകളും കൈമാറി, ബന്ധങ്ങളും പരിചയങ്ങളും പുതുക്കാനും ക്രിസ്തുമസ്സ് നാളുകള്‍ നമ്മെ സഹായിയ്ക്കുന്നു.

എന്റെ മനസ്സിലുമുണ്ട് ഒരുപാട് ക്രിസ്തുമസ്സ് സ്മരണകള്‍. എങ്കിലും മനസ്സില്‍ ഏറ്റവും തെളിമയോടെ നില്‍ക്കുന്നത് 15 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പത്തെ ഒരു ക്രിസ്തുമസ്സ് കാലമാണ്. ബിരുദ പഠനത്തിനായി ഞാന്‍ പിറവം ബി പി സി കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന ആദ്യ വര്‍ഷത്തെ ക്രിസ്തുമസ്സ് കാലം.

​ ആ വര്‍ഷത്തെ NSS ദശദിന ക്യാമ്പ് നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന സമയത്ത് സംഘടിപ്പിയ്ക്കാന്‍ സാധിയ്ക്കാതെ, അതിനുള്ള സമയം ഒത്തു കിട്ടിയത് ഡിസംബര്‍ അവസാനത്തോടെയായിരുന്നു. അതായത് കൃത്യം ക്രിസ്തുമസ്സ് നാളുകള്‍ക്കിടയില്‍. ക്യാമ്പ് കോ ഓര്‍ഡിനേറ്റര്‍മാരായ ബിജു സാറും ടിജി സാറും ഇക്കാര്യം NSS മീറ്റിങ്ങില്‍ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ ഭൂരിഭാഗം പേരുടേയും മുഖം വാടി. വീട്ടുകാരോടും കൂട്ടുകാരോടുമൊപ്പം സ്വന്തം വീട്ടിലും നാട്ടിലും ക്രിസ്മസ്സ് ആഘോഷിയ്ക്കാന്‍ തന്നെയായിരിയ്ക്കുമല്ലോ എല്ലാവര്‍ക്കും ഇഷ്ടം. പക്ഷേ ബിജു സാറിന്റെയും ടിജി സാറിന്റെയും സ്നേഹപൂര്‍വ്വമായ നിര്‍ബന്ധം മൂലം അവസാനം കുറച്ചു പേരെങ്കിലും  അവസാനം ക്യാമ്പില്‍ പങ്കെടുക്കാമെന്ന് സമ്മതിച്ചു.

ആദ്യം ഈ വാര്‍ത്ത കേട്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും താല്പര്യം തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഒരു വ്യത്യസ്തതയ്ക്കു വേണ്ടി അക്കൊല്ലം കോളേജില്‍ NSS ക്യാമ്പില്‍ അവിടത്തെ സുഹൃത്തുക്കളോടും നാട്ടുകാരോടുമൊപ്പം ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിച്ചാലെന്ത് എന്ന ആശയം ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലേയ്ക്ക് ആദ്യം മുന്നോട്ടു വച്ചത് സുധിയപ്പനായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ടീമിലെ ആരെങ്കിലും പങ്കെടുക്കാമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ ഞാനും തയ്യാറാണെന്ന് ഞാന്‍ അപ്പഴേ പറഞ്ഞു. ആദ്യം ഒന്ന് സംശയിച്ചെങ്കിലും ജോബിയും ബിബിനും സഞ്ജുവും മത്തനും ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം നില്‍ക്കാമെന്ന് സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ ആവര്‍ഷത്തെക്രിസ്മസ് കാലം NSS ക്യാമ്പില്‍ തന്നെ ആകാമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഉറപ്പിച്ചു. പതുക്കെ പതുക്കെ NSS അംഗങ്ങളില്‍ പലരും തീരുമാനം മാറ്റി, ക്യാമ്പില്‍ പങ്കെടുക്കാമെന്ന്  സമ്മതം മൂളി.

അങ്ങനെ ആളില്ലാതെ ക്യാമ്പ് വേണ്ടെന്ന് വയ്ക്കേണ്ടി വരുമോ എന്ന് സംശയിച്ചിടത്തുനിന്ന് 60 ലധികം പേര്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ പേരു കൊടുത്തതോടെ ബിജു സാറും ടിജി സാറും ആവേശത്തിലായി. ആ വര്‍ഷത്തെ ക്രിസ്തുമസ്, ക്യാമ്പിനിടയില്‍ ആയതു കൊണ്ടു തന്നെ ക്രിസ്തുമസ് ദിനം ആഘോഷങ്ങള്‍ക്കായി മാത്രം മാറ്റി വയ്ക്കാനും തീരുമാനമായി. കാരണം ഈ അറുപതു പേരും വീട്ടുകാരോടൊത്തുള്ള ആഘോഷം മാറ്റി വച്ച് വന്നിരിയ്ക്കുകയാണല്ലോ.

ആ വര്‍ഷത്തെ ക്യാമ്പ് ഡിസംബര്‍ 17 മുതല്‍ 26 വരെ ആയിരുന്നു. 17 ന് ക്രിസ്മസ്സ് ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം കോളേജ് 10 ദിവസത്തേയ്ക്ക് അടച്ച് എല്ലാവരും ക്രിസ്മസ് അവധിയ്ക്കായി പോകുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ 60 പേര്‍ ആ വര്‍ഷത്തെ ദശദിന ക്യാമ്പ് "മനസ്സു നന്നാകട്ടെ* ..." എന്ന് തുടങ്ങുന്ന NSS ഗാനത്തോടെ അന്ന് വൈകുന്നേരം ആഘോഷപൂര്‍വ്വം ആരംഭിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ അഞ്ചു ദിവസങ്ങള്‍ സ്ഥിരം NSS ക്യാമ്പിന്റെ രീതികളില്‍ തന്നെ നാടും റോഡും ക്യാമ്പസ്സും മറ്റും വൃത്തിയാക്കുന്നതുള്‍പ്പെടെയുള്ള സേവന പ്രവൃത്തികളും, ദിവസവും ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം നടത്താറുള്ള സെമിനാറുകളും, ശേഷം രാത്രി വൈകും വരെ തുടരാറുള്ള കലാപരിപാടികളും, ദിവസം മുഴുവന്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന തമാശകളും കുസൃതികളും ഒക്കെയായി കടന്നു പോയി.

എന്നാല്‍ ഡിസംബര്‍ 22 മുതല്‍ എല്ലാവരും ക്രിസ്തുമസ്സ് ആഘോഷമാക്കാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളിലായിരുന്നു. ക്യാമ്പിലെ അംഗങ്ങളില്‍ നിന്നു തന്നെ ഒരു കരോള്‍ സംഘത്തെ തട്ടിക്കൂട്ടിയെടുത്തു. തരക്കേടില്ലാതെ പാടാനറിയുന്നവരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് കരോള്‍ ഗാനങ്ങള്‍ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യിച്ചു. ക്യാമ്പസ്സും കോളേജ് ജംഗ്ഷനുമെല്ലാം തോരണങ്ങളും മറ്റുമായി മോടി പിടിപ്പിച്ചു. ഇതിനിടെ കോളേജിന്റെ മ്യൂസിക് ട്രൂപ്പിന്റെ തന്നെ ഉപയോഗിയ്ക്കാതെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു ട്രിപ്പിള്‍ ഡ്രം ജോബി എവിടുന്നോ തപ്പിയെടുത്തു. അത് നേരാം വണ്ണം ഉപയോഗിയ്ക്കാനറിയാവുന്ന ആരും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും ആ ചുമതലയും അവന്‍ തന്നെ ധൈര്യപൂര്‍വ്വം ഏറ്റെടുത്തു.

അങ്ങനെ അങ്ങനെ പ്രാക്ടീസ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഡിസംബര്‍ 22 വൈകുന്നേരം ഇരുള്‍ പരക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കോളേജിലെ NSS കരോള്‍ സംഘമായി കോളേജിനു സമീപത്തുള്ള വീടുകളിലേയ്ക്കിറങ്ങി. "യഹൂദിയായിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍...", "പുല്‍ക്കുടിലില്‍, കാലിത്തൊട്ടിലില്‍...", "ദൈവം പിറക്കുന്നു മനുഷ്യനായ് ബെത്‌ലഹേമില്‍..."  എന്നീ കരോള്‍ ഗാനങ്ങളായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഹൈലൈറ്റ്. "ഹലേലൂയ... ഹലേലൂയ" എന്ന വരികളുടെ മാന്ത്രികത ശരിയ്ക്കും വിവരണാതീതമായിരുന്നു. അതിലേറെ അത്ഭുതം തോന്നിയത് കോളേജില്‍ വച്ച് കരോള്‍ പ്രാക്ടീസിനു പോലും ഇറങ്ങാതിരുന്ന പലരും ആവേശത്തോടെ പാട്ടുപാടാന്‍ തയ്യാറായി എന്നതും അവരെല്ലാവരും അതിമനോഹരമായി തന്നെ ഒരുമിച്ചു പാടി പരിപാടി കൊഴുപ്പിച്ചു എന്നതുമാണ്. സ്വയം മറന്ന് ഡ്രമ്മില്‍ താളമിട്ട് ജോബിയുടെ പെര്‍ഫോമന്‍സും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റി. പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും നല്ല പ്രതികരണമായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയത്. കോളേജില്‍ നിന്നു വന്ന കരോള്‍ സംഘത്തെ പിറവത്തെ സ്നേഹധനരായ എല്ലാ വീട്ടുകാരും അകമഴിഞ്ഞു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

തൊട്ടടുത്ത ദിവസവും (ഡിസംബര്‍ 23) ഞങ്ങള്‍ കരോള്‍ ഗാനങ്ങളുമായി ഇറങ്ങി. ആദ്യ ദിവസത്തെ കോളേജ് കരോള്‍ സംഘത്തെ കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ നാട്ടുകാരില്‍ പലരും രണ്ടാമത്തെ ദിവസം ഞങ്ങളെ അവരുടെ വീടുകളിലേയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. കുറച്ചു ദൂരം നടക്കേണ്ടിയിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ അവരില്‍ പലരുടേയും ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച് അവിടെയെല്ലാം പോയി, പാട്ടുപാടി. അവരെല്ലാവരും തന്നെ കേക്കുകളും പലഹാരങ്ങളും നല്ല തുക വീതം സംഭാവനകളും തന്നിട്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചത്. പല സ്ഥലത്തു നിന്നും വയറു നിറഞ്ഞ കാരണം ഒരു വസ്തു പോലും തിന്നാന്‍ പറ്റാതെ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അവരില്‍ പലരും കേക്കുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം നിര്‍ബന്ധത്തോടെ പൊതിഞ്ഞു തന്ന് ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കി. ‌അങ്ങനെ കൊട്ടും പാട്ടും മറ്റുമായി ആഘോഷപൂര്‍വ്വം തിരിച്ചു കോളേജില്‍ തിരിച്ചു കയറുമ്പോഴേയ്ക്കും അന്ന് രാത്രി വളരെ വൈകിയിരുന്നു. പാടിയും നടന്നും അവശരായെങ്കിലും എല്ലാവരും ആവേശത്തിമര്‍പ്പിലായിരുന്നു.

സാധാരണയായി എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും എന്തൊക്കെ പരിപാടികള്‍ കഴിഞ്ഞാലും കോളേജില്‍ തിരിച്ചു പോയി പിറ്റേ ദിവസത്തെ പ്രോഗ്രാംസ് പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് രാത്രി പ്രാര്‍ത്ഥനയും കഴിഞ്ഞ് പെണ്‍കുട്ടികളെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് പറഞ്ഞയച്ച ശേഷമാണ് ഞങ്ങള്‍ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കാറുള്ളത്. ആണ്‍കുട്ടികളെല്ലാവരും കോളേജിലെ ഏതെങ്കിലും ക്ലാസ്സ് റൂമുകളില്‍ (മിക്കവാറും അവരവരുടെ ക്ലാസ് റൂമുകളില്‍)കിടക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം തന്നെയായിരുന്നു (തൊട്ടപ്പുറത്തെ ഓഫീസ് ബ്ലോക്കില്‍)ക്യാമ്പ് കോ ഓര്‍ഡിനേറ്റേഴ്സ് ആയിരുന്ന ബിജു സാറും ടിജി സാറും കോളേജിലെ പ്യൂണ്‍ (പ്യൂണ്‍ എന്നതിനേക്കാള്‍ ഞങ്ങളെല്ലാം ഒരു മുതിര്‍ന്ന ചേട്ടനെ പോലെ കണ്ടിരുന്ന) ബെന്നിച്ചേട്ടനും കിടന്നിരുന്നത്. എന്നാല്‍ അന്നത്തെ ദിവസം ഒരുപാട് വൈകിയതിനാല്‍ കോളേജിലേയ്ക്ക് പോകും വഴിയുള്ള ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് തിരിയും വഴിയില്‍ വച്ച് തന്നെ കുറച്ചു നേരം എല്ലാവരും ഒത്തു കൂടി, പിറ്റേന്നത്തെ പ്ലാനുകള്‍ തയ്യാറാക്കി പ്രാര്‍ത്ഥനാഗാനവും ചൊല്ലി പെണ്‍കുട്ടികളെ ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടു വിട്ട് മഞങ്ങള്‍ കോളേജിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. അന്ന് രാത്രി ആ നിലാവില്‍ കോളേജിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയില്‍ നിന്ന് എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് "ഞാനുറങ്ങാന്‍ പോകും മുന്‍പായ്... നേരുന്നിതാ നന്ദി നന്നായ് ... ഇന്നു നീ കാരുണ്യ പൂര്‍വ്വം തന്ന നന്മകള്‍ ഒക്കേക്കുമായി..." എന്ന ഗാനത്തിന്റെ മാസ്മരികത ഇന്നും മനസ്സില്‍ ഒരു കുളിര്‍മ്മയോടെ നില നില്‍ക്കുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം ഡിസംബര്‍ 24 ന് ക്യാമ്പില്‍ അനുവദിച്ചു കിട്ടാറുള്ള തുകയും കരോളിനു പോയപ്പോള്‍ കിട്ടിയ സംഭാവനയും ചേര്‍ത്ത് ഞങ്ങള്‍ ക്യാമ്പംഗങ്ങളെല്ലാവരും കോളേജ് ബസ്സില്‍ വാഗമണ്ണിലേയ്ക്ക് ഒരു യാത്രയും തരപ്പെടുത്തി. അങ്ങനെ അടുത്ത ദിവസം ആ വര്‍ഷത്തെ ക്രിസ്തുമസ് ദിവസവും വന്നെത്തി. ഒരിയ്ക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒന്നായിരുന്നു ആ ദിവസം. ക്രിസ്തുമസ് ആരവങ്ങളോടെ പരസ്പരം ആശംസകള്‍ നേര്‍ന്നു കൊണ്ടും കേക്കു മുറിച്ചും ആഘോഷത്തോടെ അന്നത്തെ ദിവസം ഉച്ച വരെ ഞങ്ങള്‍ ചിലവിട്ടു.

എന്നാല്‍ അതിലേറെ ഹൃദ്യമായ, മനസ്സിനെ സ്പര്‍ശിച്ച ഒരനുഭവമായിരുന്നു അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത്.  അവിടെ അടുത്തുള്ള ഒരു വൃദ്ധ സദനം സന്ദര്‍ശിയ്ക്കാം എന്ന തീരുമാനം ആദ്യം ഞങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അവിടെ എത്തിയതോടെ എല്ലാവരുടേയും മനസ്സു മാറി. ആരുമില്ലാതെ വാര്‍ദ്ധക്യം ഏകാന്തതയോടെ നിശ്ശബ്ദമായി അനുഭവിയ്ക്കുന്നവരെ മാത്രമല്ല, എല്ലാവരും ഉണ്ടായിട്ടും ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതെ പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരും മക്കളും കൊച്ചു മക്കളും അമേരിയ്ക്കയിലും മറ്റും ആയതിനാല്‍ നോക്കാന്‍ ആളില്ലാതെ അവിടെ എത്തിപ്പെട്ടവരുമായ കുറേ വൃദ്ധ ജനങ്ങളെ ഞങ്ങളവിടെ കണ്ടു. ലോകം മുഴുവനും അന്നേ ദിവസം ക്രിസ്മസ്സ് ആഘോഷിയ്ക്കുമ്പോള്‍ മറ്റേതൊരു ദിവസവും എന്ന പോലെ യാതൊരു പ്രത്യേകതകളുമില്ലാതെ അന്നേ ദിവസത്തെ തള്ളി നീക്കുകയായിരുന്നു, അവിടുത്തെ അന്തേവാസികള്‍.

എന്നാല്‍ കോളേജില്‍ ഞങ്ങള്‍ തയ്യാറാക്കിയ ബിരിയാണിയും കരോളിനു പോയപ്പോള്‍ സമ്മാനമായി കിട്ടിയ കേക്കുകളും പലഹാരങ്ങളും ഒക്കെയായി ഞങ്ങള്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അത് അവര്‍ക്കും പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാതെ കിട്ടിയ ഒരു ക്രിസ്മസ്സ് സമ്മാനമായി മാറുകയായിരുന്നു. അവസാനം, രണ്ടു മൂന്നു മണിക്കൂറുകള്‍ക്ക് ശേഷം വൈകുന്നേരത്തോടെ അവിടുന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടത് നിര്‍വ്വികാരതയോടെ ഞങ്ങളെ സ്വികരിച്ച അവരുടെ മുഖങ്ങളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ചിരിയ്ക്കുന്ന മുഖത്തോടെയാണ് അവരെല്ലാവരും ഞങ്ങള്‍ക്ക് യാത്ര പറഞ്ഞത്. അതേ സമയം മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവിടേയ്ക്ക് യാത്ര തിരിച്ച ഞങ്ങളാണെങ്കില്‍ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെയായിരുന്നു കോളേജിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിയത്. ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടേയും ജീവിതത്തിലെ തന്നെ ഒരിയ്ക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു ക്രിസ്തുമസ് ദിനം ആയിരുന്നു അത്.

പിറ്റേ ദിവസത്തെ കലാശ പരിപാടികളോടെ ആ ദശദിന ക്യാമ്പ് അവസാനിച്ചു. എങ്കിലും എന്നെന്നും ഓര്‍മ്മയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഒരുപാടു നല്ല മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍... ഇന്നും ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ക്രിസ്തുമസ്സ് നാളുകള്‍ എന്ന് മനസ്സു നിറഞ്ഞ് ഓര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങള്‍... അതായിരുന്നു ആ ദശദിന ക്യാമ്പ് സമ്മാനിച്ചത്.

*********

​*മനസ്സു നന്നാവട്ടേ
മതമേതെങ്കിലുമാവട്ടേ
മാനവഹൃത്തിന്‍ ചില്ലയിലെല്ലാം
മാമ്പൂക്കള്‍ വിരിയട്ടേ... (മനസ്സു നന്നാവട്ടെ...)​

സൗഹൃദ സിദ്ധികള്‍ പൂത്താല്‍
സുവര്‍ണ്ണ നാഭ പരന്നാല്‍
സുരഭില ജീവിത മാധുരി വിശ്വം
സമസ്തമരുളുകയല്ലോ... (മനസ്സു നന്നാവട്ടെ...)

സത്യം ലക്ഷ്യമതാവട്ടേ
ധര്‍മ്മം പാതയതാവട്ടേ
ഹൈന്ദവ ക്രൈസ്തവ  ഇസ്ലാമികരുടെ
കൈകളിണങ്ങീടട്ടേ... (മനസ്സു നന്നാവട്ടെ...)​

ഒരു കുറ്റി പുട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ കഥ

ബാച്ചി ലൈഫില്‍ നിന്നും പെട്ടെന്ന് വിവാഹിതരായി കുടുംബസ്ഥനാകേണ്ടി വരുന്നവര്‍ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ അനവധിയാണ്. ​പ്രത്യേകിച്ചും ജോലി സംബന്ധമായി വീട്ടില്‍ നിന്നും മാറി അന്യ നാട്ടില്‍ താമസിയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നവരുടെ കാര്യമാകുമ്പോള്‍... ​തോന്നുന്ന നേരത്ത് പോകുകയും വരുകയും കണ്ടിടത്തെല്ലാം കറങ്ങി നടക്കുകയും എപ്പോഴും സുഹൃത്തുക്കളുമായി കറങ്ങാന്‍ പോകുകയും എന്നു തുടങ്ങി പാചകം ഒന്നും ചെയ്യാതെ വിശക്കുമ്പോള്‍ ഹോട്ടല്‍ ഭക്ഷണവും സ്വന്തം തുണി അലക്കാന്‍ മിനക്കെടാതെ കടകളില്‍ കൊടുത്ത് അലക്കി തേച്ച് ഡ്രസ്സ് ഉപയോഗിയ്ക്കുകയും തുടങ്ങി ഒരു മാതിരി എല്ലാ എളുപ്പപ്പണികളുമായി കറങ്ങി നടന്ന് സുഖലോലുപരായി ജീവിയ്ക്കുന്നവരായിരിയ്ക്കും ഭൂരിഭാഗം വരുന്ന ബാച്ചികളും.

ഇങ്ങനെയുള്ളവര്‍ പെട്ടെന്ന് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ വിവാഹിതനായി കഴിയുമ്പോള്‍ പുതിയ ജീവിത രീതികളുമായി പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് സ്വാഭാവികം. (സാഹചര്യവശാല്‍ ഇങ്ങനെയല്ലാതെ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി അടങ്ങിയൊതുങ്ങി, അധികം അടിച്ചു പൊളിയ്ക്കാതെ ജീവിയ്ക്കുന്നവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതൊരു വലിയ സംഭവമാകാനിടയില്ല എന്നാണ് എന്റെ സ്വന്തം അനുഭവം). ​

ഇങ്ങനെയുള്ള ബാച്ചികള്‍ മിക്കവര്‍ക്കും വിവാഹ ശേഷം കാര്യമായ മാറ്റം വരാറുണ്ട്.  കടിഞ്ഞാണില്ലാതെയിരുന്ന ജീവിതത്തില്‍  ഒരു നിയന്ത്രണവും ഒരു അടക്കവും ഒതുക്കവും എല്ലാം...​ മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും തീരുമാനമായാലും ഭാര്യയ്ക്കോ ഭര്‍ത്താവിനോ ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഒരാള്‍ക്കെങ്കിലും സാമാന്യം പാചകം അറിഞ്ഞിരിയ്ക്കണം എന്നതാണ് അവര്‍ നേരിടാനിടയുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കടമ്പ എന്ന് തോന്നുന്നു.​

​ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ (തല്‍ക്കാലം നമുക്ക് അവനെ അജിത് എന്നു വിളിയ്ക്കാം) അനുഭവത്തില്‍ നിന്നും എനിയ്ക്കും തോന്നിയത് അങ്ങനെയാണ്. ​

​[​അജിത് കുറേ നാള്‍ എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്നു. പിന്നീട് വിവാഹ ശേഷം അവന്‍ വേറെ ജോലി കിട്ടി നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുകയായിരുന്നു.]

പണ്ടു തൊട്ടേ കക്ഷിയ്ക്ക് പാചകം ഒരു ബാലികേറാമല ആയിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ പോലും പാചകം ചെയ്യാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടും മടിയും കാരണം അജിത് എല്ലായ്പ്പോഴും പുറമേ നിന്നാണ് ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാറുള്ളത്. അവന്റെ റൂമില്‍ സുഹൃത്തുക്കളെല്ലാം പാചകം ചെയ്യുന്ന അവസരത്തിലും സ്വന്തം ടേണ്‍ വരുമ്പോള്‍ പാചകം ചെയ്യണമല്ല്പോ എന്നോര്‍ത്ത് അവന്‍ അതില്‍ നിന്നും ഒഴിവായി, അവരുണ്ടാക്കുന്നത് കഴിയ്ക്കാതെ ഹോട്ടല്‍ ഭക്ഷണം സ്ഥിരമായി കഴിച്ചാണ് ബാംഗ്ലൂര്‍ ജീവിച്ചിരുന്നത്. ​

അങ്ങനെയിരിയ്ക്കേ ആണ് അവന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതും അവന്‍ നാട്ടിലേയ്ക്ക് ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്തതും.​​ വൈകാതെ, ​അവനും വൈഫും തിരുവനന്തപുരത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു ഫ്ലാറ്റ് എടുത്ത് അങ്ങോട്ട് താമസം മാറി​.​ അവിടെ അവര്‍ നേരിടേണ്ടി വന്നഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം 'പാചകം' ആയിരുന്നു. അവന്‍ പണ്ടേ പാചക വിരോധി ആണെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്കാണെങ്കില്‍ പാചകം ചെയ്യാന്‍ അത്ര മിടുക്കും ഇല്ല. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് പാചകം ചെയ്യേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്നതു കൊണ്ടു മാത്രം എന്തൊക്കെയോ തട്ടിക്കൂട്ടി ഉണ്ടാക്കാന്‍ പഠിച്ചിരുന്നു എന്ന് മാത്രം. എന്നാല്‍ നേരാം വണ്ണം കുക്കിങ്ങ് അറിയാത്തതു കൊണ്ടും ഇനി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വച്ചുണ്ടാക്കിയാല്‍ തന്നെ അത് ഭക്ഷ്യയോഗ്യമെന്ന് പറയാനാകാത്തതു കൊണ്ടും രാവിലേ തന്നെ രണ്ടു പേര്‍ക്കും ജോലിയ്ക്കു പോകണം എന്നതു കൊണ്ടും അവള്‍ക്കും പാചകം ചെയ്യാന്‍ വല്ലാത്ത മടി.

ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസം രണ്ടാളും ഹോട്ടല്‍ ഭക്ഷണവും ഓഫീസിലെ കാന്റീനിലെ ഭക്ഷണവുമൊക്കെ ആയി അഡ്‌ജസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ചു എങ്കിലും അത് സ്ഥിരമാക്കുന്നത് എളുപ്പമല്ല എന്ന് രണ്ടാളും വേഗം മനസ്സിലാക്കി. അതിനാല്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും കുക്കിങ്ങ് ആരംഭിച്ചേ മതിയാകൂ എന്ന് അജിത് ഭാര്യയോട് തീര്‍ത്തു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് അവള്‍ സ്വന്തം പാചക പരീക്ഷണങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. അത്ര 'ടേസ്റ്റി' എന്ന് പറയാനാകില്ലെങ്കിലും അവന്‍ പരാതി ഒന്നും പറയാതെ അത് കഴിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

രാവിലെ തന്നെ ഉണര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റ് പാചകം ചെയ്യണമെന്നതും അതേ സമയം കുളിച്ചൊരുങ്ങി ഓഫീസില്‍ പോകാന്‍ തയ്യാറാകണം എന്നതുമായിരുന്നു അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട്. എങ്കിലും ഒരു വിധത്തില്‍ അവള്‍ അത് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു പോന്നു. സ്വതവേ മടിയനായതിനാല്‍ അജിത്താണെങ്കില്‍ അടുക്കളക്കാര്യങ്ങളില്‍ അവളെ സഹായിയ്ക്കാനും ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല.

അങ്ങനെയിരിയ്ക്കേ ഒരു ദിവസം രാവിലെ അജിത് ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ അരികില്‍ തന്നെ കിടപ്പുണ്ട്. സാധാരണ അത് പതിവില്ലാത്തതാണ്. അവന്‍ ഉണര്‍ന്നെഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും അവള്‍ ഉണര്‍ന്നെണീറ്റ് കുളിയും കഴിഞ്ഞ് അടുക്കളയില്‍ പാചക യുദ്ധത്തിലായിരിയ്ക്കും. ഇന്നെന്തു പറ്റി? അവന്‍ അതിശയത്തോടെ അവളെ കുലുക്കി വിളിച്ചു.

"എനിയ്ക്ക് തീരെ വയ്യ, അജിത്തേട്ടാ. തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ. ഇന്ന് ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ പോകുന്നില്ല. ലീവെടുക്കുകയാണ്. ചേട്ടന്‍ കുളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ് വല്ലതും ഉണ്ടാക്കി തരാം. അതു പോരേ?"

"ഓ... അതു ശരി. എന്നാല്‍ ഇന്ന് നീ റെസ്റ്റ് എടുക്ക്. ഇന്നത്തെ പാചകം ഞാന്‍ ആകാം." അജിത് പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട് അവള്‍ക്കും ആശ്വാസമായി.

എന്നാല്‍ എന്ത് ഉണ്ടാക്കും എന്നതിനെ പറ്റി അജിത്തിന് അധികം ചിന്തിയ്ക്കേണ്ടി വന്നില്ല. കാരണം അവന് ആകെ ഉണ്ടാക്കാനറിയാവുന്ന ഒരേയൊരു പലഹാരം പുട്ട്  ആയിരുന്നു.

എന്തായാലും വേഗം കുളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അജിത് അടുക്കളയില്‍ കയറി. പുട്ടിനുള്ള പൊടിയെല്ലാം എടുത്ത് പാചകം തുടരുന്നതിനിടയില്‍ വൈഫ് ബെഡ്‌റൂമില്‍ നിന്ന് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. "അജിത്തേട്ടാ... അക്കൂട്ടത്തില്‍ കുറച്ച് അരി കൂടി കഴുകി അടുപ്പത്ത് ഇട്ടേക്കാമോ?"

"അതിനെന്താ... കൂട്ടത്തില്‍ അതും ചെയ്തേക്കാം" അജിത് സമ്മതിച്ചു.  അരിയുടെയും വെള്ളത്തിന്റെയും എല്ലാം അളവ് വൈഫ് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് അവന്‍ അരിയും കഴുകി കുക്കറിലിട്ടു.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് പുട്ട് തയ്യാറായപ്പോള്‍ അവന്‍ പെട്ടെന്ന് അടുത്ത കടയില്‍ പോയി കുറച്ചു പഴം വാങ്ങി കൊണ്ടു വന്നു. എന്നിട്ട് തന്റെ നല്ലപാതിയെ കഴിയ്ക്കാന്‍ വിളിച്ചു.  കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്റെ പാചകം എങ്ങനെ എന്നറിയാനുള്ള ആകാംകഷയോടെ അവന്‍ അവളുടെ അഭിപ്രായം ചോദിച്ചു.

അവന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാള്‍ നല്ല അഭിപ്രായമാണ് അവള്‍ പറഞ്ഞത്.  അവന്റെ പാചക വൈഭവത്തിന് അന്ന് ആദ്യമായാണ് അത്ര നല്ല റെസ്‌പോണ്‍സ് കിട്ടുന്നത്. വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് അവന്‍ അന്ന് ഓഫീസിലേയ്ക്ക് യാത്രയായത്.

പിറ്റേ ദിവസം നേരം പുലര്‍ന്നു. അന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഭാര്യ അവനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി... "അജിത്തേട്ടാ, ഇന്നും പുട്ട് ഉണ്ടാക്കാമോ?"

ഉറക്കത്തില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ന്ന അജിത്ത് അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അതെന്തേ, നിനക്ക് പുട്ട് അത്ര ഇഷ്ടമായോ?"

"പിന്നില്ലാതെ! ഇന്നലത്തെ പുട്ട് അടിപൊളി ആയിരുന്നു.

​​അജിത്തേട്ടന്‍ ഇത്ര നല്ല പാചകക്കാരനാണെന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ലായിരുന്നു"

ഉറങ്ങി മതിയായില്ലെങ്കിലും അജിത്ത് വേഗം ഉണര്‍ന്ന് വേഗം ഫ്രഷായി വീണ്ടും അടുക്കളയില്‍ കേറി​ പുട്ടിന്റെ അണിയറ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ വ്യാപൃതനായി. ​

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ബെഡ്‌റൂമില്‍ നിന്നും ഭാര്യ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടു. "അരി കൂടെ കഴുകി ഇട്ടേക്കണേ... അളവ് അറിയാമല്ലോ"

മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അജിത് അന്നും അരി കഴുകിയിട്ടു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം തയ്യാറായപ്പോള്‍ ഭാര്യയെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി ഭക്ഷണം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. അന്ന് അഭിപ്രായമൊന്നും അങ്ങോട്ട് ചോദിയ്ക്കാതെ തന്നെ അവള്‍ അവനെ വേണ്ടുവോളം പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. തിരിച്ചൊന്നും പറയാതെ അവന്‍ ഓഫീസിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

അതിനടുത്ത ദിവസം! നേരം വെളുത്തതേയുള്ളൂ... തലേന്നത്തെ പോലെ തന്നെ ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന അജിത്തിനെ ഭാര്യ തോണ്ടി വിളിച്ചു. "എന്താടീ?" കുറച്ചൊരു അനിഷ്ടത്തോടെ അവന്‍ ചോദിച്ചു.

"അതേയ്... ഇന്നും പുട്ടു തന്നെ ആയാലോ? എനിയ്ക്ക് അത് ഭയങ്കരമായി അങ്ങിഷ്ടപ്പെട്ടു. അജിത്തേട്ടന് പുട്ട് നന്നായി ഉണ്ടാക്കാനറിയാം ​"

അജിത്തിന്റെ കണ്ട്രോള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അവന്‍ അലറി "​പോയി ഉണ്ടാക്കെടീ, എന്താ വേണ്ടതെന്നു വച്ചാല്‍... അങ്ങനെ ദിവസവും എന്നെ കൊണ്ട് പണിയെടുപ്പിച്ച് നീ സുഖിയ്ക്കണ്ട"​

വിഷമത്തോടെയാണെങ്കിലും അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് പോയി. രാവിലത്തെ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള പരിപാടികള്‍ തുടങ്ങി, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞതും പുറകിലൊരു കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി​യ അവള്‍ കണ്ടത്​ ​ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ നില്‍ക്കുന്ന അജിത്തിനെയാണ്.

"രാവിലെ തന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് പാചകം ചെയ്യുന്നതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് ഇപ്പോ എനിയ്ക്കും നന്നായറിയാം. അതു കൊണ്ട് ഇനി മുതല്‍ പാചകം നമുക്ക് ഒരുമിച്ചാകാം. എന്നെ കൊണ്ട് ആകുന്നത് പോലെ ഞാനും സഹായിയ്ക്കാം...​ നിന്റെ വീട്ടില്‍ വച്ച് നിനക്ക് പുട്ട് വലിയ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു എന്ന് ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ നിന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്തായാലും മടി കാരണം നീ പുട്ടിനെ അങ്ങനെയങ്ങ് വല്ലാതെ സ്നേഹിയ്ക്കണ്ട. ​ എന്തേയ്?"

രണ്ടു പേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചത് ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

ഇന്ന് രണ്ടു രണ്ടര വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ​ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും പങ്കുവച്ച് അവര്‍ സുഖമായി ജീവിയ്ക്കുന്നു. കുടുംബ കാര്യങ്ങളില്‍ പരസ്പരം സഹായിച്ച്, മിടുക്കനായ അവരുടെ ആണ്‍കുഞ്ഞിനോടൊപ്പം.

മേടമാസപ്പൂ വിരിഞ്ഞു

​കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മാസമായി കൂടുതല്‍ ദിവസവും ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. മാര്‍ച്ചിലും ഏപ്രിലിലുമായി ബാംഗ്ലൂര്‍ താമസിച്ചത് കഷ്ടിച്ച് 15 ദിവസം.

അഞ്ചാറു മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം നാട്ടില്‍ വന്നതു തന്നെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കൊപ്പം പെട്ടെന്ന് പ്ലാന്‍ ചെയ്ത ഒരു വേളാങ്കണ്ണി ട്രിപ്പിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു. അതു കഴിഞ്ഞതും തിരികേ ബാംഗ്ലൂര്‍ക്ക് പോയി. രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും നാട്ടിലേയ്ക്ക്... വര്‍ഷയ്ക്ക് (എന്റെ ശ്രീമതി) നാട്ടില്‍ ജോലി കിട്ടിയതു പ്രമാണിച്ച് അതിന്റെ ജോയിനിങ്ങ് ഫോര്‍മാലിറ്റീസിനും മറ്റുമായി ഒരാഴ്ച വീണ്ടും നാട്ടില്‍. അതു കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു ചെന്നതിന്റെ ക്ഷീണം മാറും മുന്‍പേ നാട്ടിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും വരേണ്ടി വന്നു. ഇത്തവണ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത മരണം ആയിരുന്നു കാരണം. അതിനോടടുത്തു തന്നെ വര്‍ഷയെ ഒമ്പതാം മാസം പ്രസവത്തിനായി കൊണ്ടു പോകുന്നതിന്റെ ചടങ്ങും തുടര്‍ന്ന് അയല്‍ക്കാരനും ബന്ധുവും കൂടിയായ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വിവാഹവും നാട്ടിലെ അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവവും മറ്റുമായി കുറേ ദിവസം പതിവില്ലാതെ നാട്ടില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും വിഷു വന്നെത്തി. അതിനു രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പേ വീണ്ടും നാട്ടിലേയ്ക്ക്. വിഷുവിന് മൂന്നു നാള്‍ മുന്‍പ് വര്‍ഷയ്ക്ക് സ്കാനിങ്ങ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ ഡെലിവറി പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാവുന്ന ഡേറ്റ്  എന്നു പറഞ്ഞത് ഏപ്രില്‍ 21 ആയിരുന്നു എങ്കിലും 17 നു തന്നെ അഡ്മിറ്റ് ആകാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശ്ശിച്ചിരുന്നു. അതു കൊണ്ടു തന്നെ വിഷുവിനു വന്ന ശേഷം ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഒരു തീരുമാനമായ ശേഷം മതി തിരിച്ചു പോക്ക് എന്ന് ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരാഴ്ച ലീവെടുത്ത് ഏപ്രില്‍ 17 ന് തന്നെ വര്‍ഷയെ ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു. (മറ്റു ദിവസങ്ങളില്‍ നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കിലും Work From Native ആയിരുന്നു). അന്നത്തെ ദിവസം കക്ഷി വളരെ ഹാപ്പി ആയി ഓടി നടക്കുകയായിരുന്നു. അതു കണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെടാഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ, ഡോക്ടര്‍ വന്ന് പെയിനുണ്ടാകാനുള്ള മരുന്നും കൊടുത്ത് ഒരിടത്ത് കിടക്കാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശ്ശിച്ചിട്ടു പോയി. പിന്നീട് ഇടയ്ക്കിടെ നഴ്സൂമാര്‍ വന്ന്  എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടോ എന്ന് തിരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. രാത്രി രണ്ടു മൂന്നു തവണ വന്നു വിളിച്ചതിനാല്‍ ആശുപത്രിയില്‍ കൂട്ടിന് നിന്നിരുന്ന എന്റെയും വര്‍ഷയുടെ അമ്മയുടെയും ഉറക്കം പോയതു മിച്ചം.

പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ അഞ്ചു മണിയ്ക്കും നഴ്സ് വന്ന് വിവരമന്വേഷിച്ചു. അപ്പോഴും പുരോഗതി ഒന്നും കാണാത്തതിനെ തുടര്‍ന്ന് ഒരിയ്ക്കല്‍ കൂടി മരുന്നു നല്‍കി നോക്കാമെന്നും അന്നും പെയിന്‍ വന്നില്ലെങ്കില്‍ മാത്രം സിസേറിയനെ പറ്റി ആലോചിയ്ക്കേണ്ടി വരുമെന്നും അവര്‍ പറഞ്ഞു.

എന്തായാലും ഒരു ദിവസം കൂടി സമയമുണ്ടല്ലോ എന്ന ആശ്വാസത്തില്‍ ഒന്നു ഫ്രെഷ് ആയി വരാമെന്നും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് വീട്ടിലേയ്ക്ക് വിട്ടു. കുളിച്ച് ഫ്രെഷ് ആയി രാവിലെ വര്‍ഷയ്ക്കും അമ്മയ്ക്കും ഉള്ള ഭക്ഷണമെല്ലാം എടുത്ത് തിരികെ പോകാനായിരുന്നു എന്റെ പ്ലാന്‍.  പക്ഷേ, വീട്ടിലെത്തി, കുളിയും കഴിഞ്ഞ് അവര്‍ക്കുള്ള ഭക്ഷണം എടുക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് അമ്മ വിളിച്ചു. രാവിലത്തെ ചെക്കപ്പില്‍ പ്രഷര്‍ കുറച്ചു കൂടുതല്‍ ആയി തോന്നുന്നുണ്ടെന്നും പെയിന്‍ വരുന്നതും നോക്കി, നോര്‍മല്‍ ഡെലിവറിയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരിയ്ക്കുന്നതിലും നല്ലത് സിസേറിയന്‍ ആണ് എന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു എന്ന് എന്നെ അറിയിച്ചു.

അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ സിസേറിയന്‍ തന്നെ ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് ഞാനും സമ്മതിച്ചു. അതിനു വേണ്ടിയുള്ള സമ്മതപത്രം ഞാന്‍ ഒപ്പിട്ടു കൊടുക്കണമെന്നും ഏഴരയ്ക്ക് മുന്‍പ് എന്നോട് അവിടെ എത്തണമെന്നും പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഉടനേ തന്നെ വീട്ടുകാരോട് പുറകെ എത്തിയാല്‍ മതി എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ജിബീഷേട്ടന്റെ ബൈക്കും വാങ്ങി ആശുപത്രിയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. അപ്പോള്‍ തന്നെ സമയം 7 കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

വണ്ടിയില്‍ ഇന്ധനം തീരെ കുറവാണെന്നു കണ്ട് പോകും വഴി പമ്പില്‍ കയറി പെട്രോള്‍ അടിച്ച് കഴിയുമ്പോള്‍ 7.10. എങ്കിലും അതിരാവിലെ ആയതിനാല്‍ ട്രാഫിക്ക് തിരെ കുറവായതു കാരണം കൃത്യ സമയത്ത് ഞാന്‍ ആശുപത്രിയില്‍ എത്തി, സമ്മതപത്രം ഒപ്പിട്ടു നല്‍കി. അപ്പോള്‍ തന്നെ വര്‍ഷയെ ലേബര്‍ റൂമിലേയ്ക്ക് കയറ്റി. ഒരു മണിക്കൂറിനു ശേഷം ഓപ്പറേഷന്‍ തീയറ്ററിലേയ്ക്ക് കയറ്റും എന്ന് അവരറിയിച്ചിരുന്നു.

അങ്ങനെ ലേബര്‍ റൂമിനു പുറത്ത് ഞങ്ങളുടെ അര മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു വിരാമമിട്ടു കൊണ്ട് ഒമ്പതു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞെടുത്ത ഒരു കൈക്കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് നഴ്സ്  ലേബര്‍ റൂമിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നു.

"വര്‍ഷയുടെ ആരെങ്കിലും..." എന്ന് ചോദിച്ച് എന്നെ നോക്കി (ആ വരാന്തയില്‍ അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുമുള്ളൂ. അമ്മയും അമ്മാവനും എന്തോ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയതേയുള്ളൂ). ഞാന്‍ അതെ എന്ന് തല കുലുക്കി കൊണ്ട് വേഗം എഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "പെണ്‍കുഞ്ഞാണ്. 8.56 ആണ് ജനന സമയം" എന്നു പറഞ്ഞ് അവര്‍ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കയ്യിലേയ്ക്ക് ഏല്‍പ്പിച്ചു. നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ ഞാന്‍ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കയ്യിലേയ്ക്ക് ഏറ്റു വാങ്ങിയപ്പോഴേയ്ക്കും വര്‍ഷയുടെ അമ്മയും അമ്മാവനും അങ്ങോട്ടെത്തി. തൊട്ടു പുറകെ എന്റെ വീട്ടുകാരും.

രണ്ടു മൂന്നു മണിക്കൂറിനു ശേഷം വര്‍ഷയെയും റൂമിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടു വന്നു. ഒരാഴ്ചയ്ക്കു ശേഷം ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് ഡിസ്ചാര്‍ജ് ചെയ്ത് വര്‍ഷയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്കും.

അങ്ങനെ ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍... 2013 ഏപ്രില്‍ 18 വ്യാഴാഴ്ച (കൊല്ലവര്‍ഷം 1188 മേടം 5) രാവിലെ 8.56 നുള്ള ശുഭമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ പുണര്‍തം നക്ഷത്രത്തില്‍ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലേയ്ക്ക് ഒരു അംഗം കൂടി കടന്നു വന്നു... പുതിയ  തലമുറയില്‍ ചേട്ടന്റെ മകനു ശേഷം രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞായി, ഈ തലമുറയിലെ ആദ്യത്തെ പെണ്‍കുഞ്ഞായി... 

[ഔദ്യോഗികമായി പേരിടല്‍ ചടങ്ങിനുള്ള സമയമാകുന്നതേയുള്ളൂ... എങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ ഇടാനുദ്ദേശ്ശിയ്ക്കുന്ന "സാരംഗി" എന്ന പേര് ഇവിടെ എല്ലാവരോടുമായി പങ്കു വയ്ക്കുന്നു.]

ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഒരു വിഷുക്കണി

കുട്ടിക്കാലത്തെ വിഷു ആഘോഷങ്ങളിലെ മായാതെ നില്‍ക്കുന്ന ചില ഓര്‍മ്മകളുണ്ട്.  വാര്‍ഷിക പരീക്ഷകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മദ്ധ്യവേനലവധി തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ തിരക്കു പിടിച്ച് വിശ്രമമില്ലാതെ ഒരോ ദിവസത്തിലെയും മാക്സിമം മണിക്കൂറുകള്‍ കളിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ പരിശ്രമിയ്ക്കുന്ന കാലമായിരുന്നു എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആദ്യ അവധി നാളുകള്‍. കുറച്ചു നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അയല്‍പക്കങ്ങളിലെ സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെ ബന്ധുവീടുകളില്‍ പോകും, പിന്നെ കളിയ്ക്കാന്‍ കൂട്ടിന് ആരുമുണ്ടാകില്ല. മിക്കവാറും വിഷു കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും ആയിരിയ്ക്കും ഇതൊക്കെ സംഭവിയ്ക്കുക. അതു കൊണ്ടൊക്കെ തന്നെ വിഷു വരെയുള്ള അവധിക്കാലം തന്നെയായിരിയ്ക്കും ഏറ്റവും രസകരം.

​ അത് മാത്രമല്ല, വിഷു ഏപ്രില്‍ പകുതിയിലേ ഉണ്ടാകുകയുള്ളൂ എങ്കിലും അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളൊക്കെ അവധി തുടങ്ങുമ്പോഴേ ആരംഭിച്ചിരിയ്ക്കും.  വിഷുക്കൈനേട്ടത്തെ പറ്റി മനോരാജ്യം കണ്ട്, വിഷു വിഭവങ്ങളുടെ സ്വാദെല്ലാം മനസ്സിലോര്‍ത്ത്, വിഷുവിന് അച്ഛന്‍ വാങ്ങിത്തരുന്ന പടക്കവും കമ്പിത്തിരിയും മറ്റും കിട്ടുന്ന നാളിനു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പും കൂടിയാണ് ആ നാളുകള്‍. വിഷു എന്ന ഓര്‍മ്മ മന്സ്സില്‍ വരുമ്പോളെല്ലാം അടുത്ത വീടുകളിലെ സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്ത് മത്സരിച്ചു പടക്കം പൊട്ടിച്ചിരുന്ന നാളുകളാണ് ഇന്നും ആദ്യം ഓര്‍മ്മയില്‍ തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ഞാനും ചേട്ടനും, അപ്പുറത്തെ വീട്ടില്‍ സുധീഷും സുജിത്തും, തൊട്ടപ്പുറത്ത് ജിബീഷേട്ടനും ജിബി ചേച്ചിയും, അതിനു പിന്നില്‍ സലീഷേട്ടനും സാബു ചേട്ടനും... അങ്ങനെ ഏതാണ്ട് സമപ്രായക്കാരായ കുട്ടികളുള്ള ഓരോ വീട്ടുകാരും ഒന്നിനു പുറകെ മറ്റൊന്ന് എന്ന നിലയില്‍ പടക്കം മത്സരിച്ച് പൊട്ടിയ്ക്കുമായിരുന്നു.

ഏപ്രില്‍ ആദ്യ വാരം മുതലേ അച്ഛന്റെ പുറകേ നടന്ന് പടക്കം, കമ്പിത്തിരി, മേശപ്പൂ, മത്താപ്പൂ, ചക്രം... അങ്ങനെയങ്ങനേ അപേക്ഷകള്‍ ഓരോന്നായി കൊടുത്തു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. എല്ലായ്പ്പോഴുമെന്ന പോലെ അച്ഛന്‍ അത്തരം അപേക്ഷകളൊന്നും തള്ളുകയോ കൊള്ളുകയോ ചെയ്യാറില്ല. വാങ്ങിത്തരാമെന്നോ തരില്ലെന്നോ പറയാറില്ലെങ്കിലും വിഷുവിന് രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം മുന്‍പ് എന്തായാലും അച്ഛന്‍ വരുമ്പോള്‍ കയ്യില്‍ ഞങ്ങള്‍ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന ആ പൊതി ഉണ്ടായിരിയ്ക്കും. അത് ഒരിയ്ക്കലും ഞങ്ങള്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ലിസ്റ്റ് അനുസരിച്ച് ആയിരിയ്ക്കില്ല, പകരം സ്വന്തം പോക്കറ്റിന്റെ കനമനുസരിച്ച് അച്ഛന്‍ സ്വന്തമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവയായിരിയ്ക്കും എന്നു മാത്രം. പക്ഷേ, എന്തു കൊണ്ടോ അതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കൊരിയ്ക്കലും പരിഭവം ഉണ്ടാകാറുമില്ല.

അന്നെല്ലാം  എനിയ്ക്കും ചേട്ടനുമെല്ലാം അച്ഛന്‍ വാങ്ങിത്തന്ന പടക്കങ്ങളും മറ്റും പൊട്ടിച്ച് അടിച്ചു പൊളിച്ചു ന്നാല്‍ മാത്രം മതി. വിഷുക്കണി ഒരുക്കലും മറ്റും അച്ഛന്റെ ഡ്യൂട്ടിയാണ്. ഞങ്ങള്‍ക്ക് വിഷുവിന്റെ അന്ന് അച്ഛനും അമ്മയും രാവിലെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്‍പ്പിയ്ക്കുമ്

പോള്‍ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് കണി കണ്ടാല്‍ മാത്രം മതി.

എന്നാല്‍ എന്റെ ചേട്ടന്റെ സഹപാഠികളും അയല്‍ക്കാരുമായ ജിബീഷ് ചേട്ടനും സലീഷ് ചേട്ടനുമെല്ലാം ചേര്‍ന്ന് അന്നെല്ലാം വിഷുക്കാലങ്ങളില്‍ വിഷുക്കണി ഒരുക്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. കണി വയ്ക്കേണ്ട സാമഗ്രികളെല്ലാം സംഘടിപ്പിച്ച് എല്ലാം കൂടെ സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള ഒരു ഉരുളിയിലാക്കി വിഷു തലേന്നു തന്നെ ഒരുക്കി വയ്ക്കും. എന്നിട്ട് വിഷുവിന്റെ അന്ന് അതി രാവിലെ (മിക്കവാറും ഒരു 3 മണി - 4 മണി )ആ ഭാഗത്തുള്ള എല്ലാ വീടുകളിലും ഇതുമായി കയറിയിറങ്ങും. ഇതിന്റെ പിന്നില്‍ രണ്ട് ഉദ്ദേശ്ശമുണ്ട്. ഒന്ന്, എല്ലാവര്‍ക്കും കണി കാണാന്‍ ഒരു അവസരം ഒരുക്കുക - പ്രത്യേകിച്ചും കണി വയ്ക്കാത്തവര്‍ക്ക്. രണ്ട്, കണി കാണിയ്ക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി കിട്ടുന്ന കൈനേട്ടം മുഴുവനും എടുത്ത് അടുത്ത രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം ഭേഷായി പുട്ടടിയ്ക്കുക. (രണ്ടാമത്തെ ഉദ്ദേശ്ശത്തിനാണ് ഇവര്‍ മുന്‍ഗണന കൊടുത്തിരുന്നത് എന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടല്ലോ).

സാധാരണ കണിയുമായ് വരുന്ന ടീമുകളെ എല്ലാം പോലെ ഇവരും പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്ന ഒരു രീതി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യം തന്നെ ഏതെങ്കിലും വീട്ടു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കണി സാമഗ്രികളും മറ്റുമായി എത്തും. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കണി ഒരുക്കി വാതില്‍ തുറന്ന് വരുമ്പോള്‍ തന്നെ ആ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് കാണാനാകുന്ന തരത്തില്‍ അത് ശരിയാക്കി വയ്ക്കും. എന്നിട്ട് മുറ്റത്തിന്റെ ഇരുട്ടു വീണ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിലേയ്ക്ക് മാറി നില്‍ക്കും (ആ വീട്ടുകാര്‍ കതകു തുറന്ന് വരുമ്പോള്‍ കണി കാണുന്നത് ഇവരെ ആകരുതല്ലോ). എന്നിട്ട് വീട്ടുകാരെ ഉണര്‍ത്താനും കണി തയ്യാറായി എന്നറിയിക്കാനുമായി രണ്ടോ മൂന്നോ പടക്കങ്ങള് അവരുടെ മുറ്റത്തു തന്നെ പൊട്ടിയ്ക്കും. പടക്കം പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് കണി കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട് എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്ന വീട്ടുകാര്‍ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ഭക്തിയോടെ കണി കണ്ട് തൊഴുത്, സന്തോഷത്തോടെ ആ പാത്രത്തിലേയ്ക്ക് അവരുടെ വകയായി ചില്ലറകളെന്തെങ്കിലും നിക്ഷേപിയ്ക്കും. അപ്പോഴേയ്ക്കും കണിയുമായി വന്നവര്‍ ഇരുട്ടത്തു നിന്നും പുറത്തു വന്ന് അവര്‍ക്ക് നല്ലൊരു വിഷു ആശംസിച്ച് കണി സാമഗ്രികളും മറ്റും തിരിച്ചെടുത്ത് അടുത്ത വീട്ടിലേയ്ക്കു പോകും... ഈ പരിപാടി ഓരോ വീടുകളിലും ആവര്‍ത്തിയ്ക്കും. അങ്ങനെ രണ്ടു മണിക്കൂറു കൊണ്ട് ഇവര്‍ക്ക് മിക്കവാറും ആ ഏരിയ മുഴുവനും 'കവര്‍' ചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നു. മാത്രമല്ല, അപ്പോഴേയ്ക്കും കണിപാത്രത്തില്‍ നല്ലൊരു തുക കൈനേട്ടമെന്ന പേരില്‍ സമ്പാദിയ്ക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു.


അങ്ങനെ, ഒരു പത്തിരുപത്തി രണ്ട് വര്‍ഷം മുന്‍പത്തെ മദ്ധ്യ വേനലവധിയിലെ ഒരു വിഷുക്കാലം. ഞാന്‍ മൂന്നാം ക്ലാസ്സോ നാലാം ക്ലാസ്സോ കഴിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന സമയം. ആ വര്‍ഷത്തെ വിഷു ദിനം പുലര്‍ന്നു. ഏതാണ്ട് 3 മണി ആയപ്പോഴേയ്ക്കും പതിവു പോലെ എന്നെയും ചേട്ടനേയും അച്ഛന്‍ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി, കണി കാണിച്ചു. കണ്‍ കുളിര്‍ക്കെ, മനം നിറയെ കണി കണ്ട്, ഞാനും ചേട്ടനും അതി രാവിലെ തന്നെ ബാക്കി വന്ന പടക്ക സാമഗ്രികളില്‍ ചിലതെടുത്ത് പ്രയോഗിച്ച് വിഷുപ്പുലരി ആഘോഷങ്ങള്‍ തുടങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് ജിബീഷേട്ടനും സലീഷേട്ടനുമെല്ലാം അവരുടെ കണി തയ്യാറാക്കി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ കണി കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും അച്ഛന്‍ അവരെ നിരാശരാക്കാതെ അവരുടെ കണിയും കണ്ടു തൊഴുത്, അവരുടെ ഉരുളിയിലും കുറച്ച് ചില്ലറ നിക്ഷേപിച്ച് അവരെ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞയച്ചു.

അടുത്തതായി കണിയുമായി പോകുന്നത് ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിലേയ്ക്ക് ആയതു കൊണ്ടായിരിയ്ക്കണം, ജിബീഷ് ചേട്ടന്‍ എന്റെ ചേട്ടനേയും കൂടെ വിളിച്ചു. അവിടെ കുഞ്ഞച്ഛന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ പോയ സമയമാണ്. അമ്മൂമമാരും ചിറ്റയും കണ്ണനും മാത്രമേ അന്ന് അവിടെയുള്ളൂ. കണ്ണനാണെങ്കില്‍ മൂന്നു വയസ്സ് പ്രായവും. അതു കൊണ്ട് ചിറ്റ അവിടെ കണി ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതു കൊണ്ടു തന്നെ, കണിയുമായി അവിടെ എന്തായാലും രാവിലെ ചെല്ലണം എന്ന് തലേന്നു തന്നെ ചിറ്റ ജിബീഷേട്ടനെ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിരുന്നു.

പ്രത്യേകം പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിരുന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ അവിടെ നിന്ന് കാര്യമായി എന്തെങ്കിലും തടഞ്ഞേക്കും എന്ന സന്തോഷത്തോടെ തന്നെയാണ് ഇവര്‍ അന്ന് അങ്ങോട്ടു വച്ചടിച്ചത്. അങ്ങനെ അവര്‍ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്തെത്തി.  പതിവു പോലെ, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കണി സാമഗ്രികളെല്ലാം ഉരുളിയില്‍ ശരിയാക്കി വച്ചു. എന്നിട്ട് അത് നേരെ പടിക്കെട്ടിനു മുന്നില്‍ തന്നെ കൊണ്ടു വച്ചു, വിളക്കെല്ലാം തെളിച്ച് തയ്യാറായ ശേഷം എല്ലാവരും ഇരുട്ടത്തേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങി നിന്നു. അടുത്തതായി സലീഷേട്ടന്‍ കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന ഓലപ്പടക്കം എടുത്ത് പൊട്ടിച്ചു. വീട്ടിനകത്തു നിന്ന് അനക്കമൊന്നും കേള്‍ക്കാതായപ്പോള്‍ അടുത്തത് എടുത്ത് വീടിനടുത്ത് തന്നെ ഇട്ടു ഒന്നു കൂടെ പൊട്ടിച്ചു.

ഇത്തവണത്തെ പടക്കം ഏറ്റു. അകത്ത് നിന്ന് വാതില്‍ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്‍ എല്ലാവരും ശബ്ദമടക്കി ഇരുട്ടത്ത് ചേര്‍ന്നു നിന്നു. ആദ്യം അമ്മൂമ്മമാരും പുറകേ ചിറ്റയും വാതില്‍ തുറന്ന് ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് എത്തി. എന്നിട്ട് കണി കണ്ട് ഭക്തിയോടെ തൊഴുതു. അതിനു ശേഷം ചിറ്റ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന കണ്ണനെ കൂടെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി കണി കാണിയ്ക്കാനായി അകത്തേയ്ക്കു പോയി. അപ്പോള്‍ തന്നെ കണ്ണനെ ചുമലിലിട്ട് വീണ്ടും തിരിച്ചു വന്നു. ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും കണ്ണനെ പതുക്കെ ചുമലില്‍ നിന്നെടുത്ത്, നേരെ കണിയ്ക്കു മുന്നില്‍ കൊണ്ടു നിര്‍ത്തി.എന്നിട്ട് പതുക്കെ കുലുക്കി വിളിച്ച് പറഞ്ഞു... "കണ്ണാ... കണ്ണു തുറക്ക്... ദാ നോക്ക്, വിഷുക്കണി. ശരിക്കു കണ്ണു തുറന്ന് കണ്ട് പ്രാര്‍ത്ഥിയ്ക്ക്"

കണ്ണന്‍ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും എടുത്ത് കണിയ്ക്കു മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തി, വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയതും ആശാന്‍ വൈകിച്ചില്ല. ആര്‍ക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും മനസ്സിലാകും മുന്‍പ്, തടുക്കാനാകും മുന്‍പ് അവന്‍ അതു ചെയ്തു. ഉറക്കച്ചടവില്‍ കണ്ണു തുറന്നു നോക്കാനൊന്നും മിനക്കെടാതെ യാന്ത്രികമായെന്നോണം സ്വന്തം ട്രൌസര്‍ വലിച്ചു താഴ്ത്തി, മൂത്രമൊഴിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി... അതും നേരെ കണി വച്ച ഉരുളിയിലേയ്ക്ക് തന്നെ. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം അതില്‍ കത്തിച്ചു വച്ചിരുന്ന വിളക്കിന്റെ തിരികള്‍ കെടാന്‍ തുടങ്ങി.

ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നു, ചിറ്റയ്ക്കോ ഇരുളില്‍ മാറി നിന്നിരുന്നവര്‍ക്കോ എന്താണ് സംഭവിയ്ക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍... കാര്യം മനസ്സിലായതും "അയ്യോ കണ്ണാ... ഞങ്ങളുടെ കണി കുളമാക്കല്ലേ" എന്നും പറഞ്ഞ് സലീഷേട്ടന്‍ ഓടിച്ചെന്ന് ഉരുളി എടുത്തു മാറ്റി. അപ്പോഴേയ്ക്കും കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയ ചിറ്റയും കണ്ണന്റെ നില്‍പ്പിന്റെ പൊസിഷന്‍ മാറ്റിപ്പിടിച്ചു. പക്ഷേ അപ്പോഴേയ്ക്കും മൂത്രം വീണ് വിളക്കു കെടുകയും ഉരുളിയിലെ സാധന സാമഗ്രികളും മറ്റുമെല്ലാം  ഒരു വിധം നാശമായിക്കഴിയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്തിന്, കൃഷ്ണ വിഗ്രഹം പോലും ഒരു മൂത്രാഭിഷേകം കഴിഞ്ഞ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും ഇതൊന്നും അറിയാതെ, മൂത്രമൊഴിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്ന കണ്ണന്‍ വീണ്ടും ചിറ്റയുടെ ചുമലില്‍ വീണ് ഉറക്കം പുനരാരംഭിച്ചിരുന്നു. കണി കുളമായല്ലോ എന്ന വിഷമത്തില്‍ ചിറ്റ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ "അതു സാരമില്ല, ചേച്ചീ,എന്തായാലും ഉണ്ണി മൂത്രം പുണ്യാഹം എന്നല്ലേ, സാരമില്ല" എന്നും പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ജിബീഷേട്ടനും സലീഷുമെല്ലാം ആ വര്‍ഷത്തെ കണി പരിപാടി അതോടെ നിര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

എങ്കിലും അത് അവര്‍ക്ക് സാമ്പത്തികമായി ഒരു നഷ്ടം വരുത്തിയില്ല. കാരണം കണ്ണന്‍ അറിയാതെ ചെയ്തതാണെങ്കിലും അതു കാരണം ആ വര്‍ഷത്തെ അവരുടെ കണികാണിയ്ക്കല്‍ പരിപാടി തടസ്സപ്പെട്ട വിഷമം കൂടി കണക്കിലെടുത്ത് ചിറ്റ അവര്‍ക്ക് നല്ലൊരു തുക തന്നെ കൈനേട്ടം എന്ന പേരില്‍ നല്‍കി. അതു കൊണ്ടു തന്നെ അവരും സന്തോഷമായി തന്നെയാണ് മടങ്ങിയതും. അതിനാല്‍ പതിവിലും ഗംഭീരമായി അവര്‍ക്ക് ആ വിഷു ആഘോഷിയ്ക്കാനും അതു കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു.

പക്ഷേ, എന്തു കൊണ്ടോ, അതിനു ശേഷം ഒരൊറ്റ വിഷുവിനും അവര്‍ കണിയുമായി ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല. പിന്നീട് അവരെപ്പോലെ, പല ടീമുകളും തുടര്‍ന്നുള്ള വര്‍ഷങ്ങളിലായി ഇതു പോലെ കണികളുമായി വരുകയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും അന്നത്തെ ആ വിഷുക്കണി ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും  എക്കാലത്തേയും വിഷുദിന ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞു ചിരിയ്ക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒന്നായിത്തീര്‍ന്നു.

ഇന്ന് സലീഷേട്ടനും കണ്ണനും ഗള്‍ഫ് രാജ്യങ്ങളില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും വല്ലപ്പൊഴും അവധിയ്ക്ക് നാട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ ഇരുവരും ഒരുമിച്ചു കാണുന്ന അവസരങ്ങളില്‍ സലീഷേട്ടന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറയും "എങ്കിലും കണ്ണാ... അന്നത്തെ ഞങ്ങടെ വിഷുക്കണി"