Wednesday, May 22, 2019

പുകവലി ആരോഗ്യത്തിന് ഹാനികരം


കുട്ടിക്കാലത്തെ വേനലവധിക്കാലങ്ങൾ പലരെയും എന്ന പോലെ എനിയ്ക്കും അമ്മവീട്ടിലെ സന്ദർശനക്കാലമായിരുന്നു. അമ്മവീട് അന്നെല്ലാം ഒരത്ഭുതമായിരുന്നു.  മൂന്നു തട്ടുകളായി നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു വലിയ പറമ്പിന്റെ ഒത്ത നടുക്കായി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ആ പഴയ തറവാട്! അതായിരുന്നു അമ്മ വീട്. നാലഞ്ച് കിടപ്പു മുറികൾ, രണ്ട് അടുക്കള, തുടങ്ങി വിശാലമായ സൌകര്യങ്ങളുള്ള ആ തറവാട് അക്കാലത്തൊക്കെ ഗവണ്മെന്റ് ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന എനിയ്ക്കൊക്കെ അത്ഭുതമായതിൽ അതിശയമില്ലല്ലോ.

 
അവധിക്കാലമായാൽ അമ്മവീട് നിറയെ ആൾക്കാരായിരിയ്ക്കും. അച്ഛാച്ഛനും അമ്മാമ്മയ്ക്കും കൂടെ 12 മക്കൾ ആയിരുന്നേയ്. അപ്പോൾ അവരിൽ മൂന്നാലു പേരും അവരുടെ കുട്ടികളും എങ്കിലും അവധിക്കാലമായാൽ അവിടെ കാണും. അപ്പോ പിന്നെ കുട്ടികളായ ഞങ്ങൾക്ക് ആഘോഷമായിരിയ്ക്കുമല്ലോ. മൂന്നു തട്ടുകളായിട്ടായിരുന്നു പറമ്പ് എന്ന് സൂചിപ്പിച്ചല്ലോ. രണ്ടാമത്തെ തട്ടിലായിരുന്നു വീട്. മുകളിലെ തട്ടിലാകട്ടെ നിറയെ വലിയ മരങ്ങൾ ആണ്. മാവും പ്ലാവും കശുമാവും പേരയും അങ്ങനെയങ്ങനെ. അവിടുള്ള വലിയൊരു  പ്രിയോര്‍‌ മാവിന്റെ ചുവട്ടിലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കളിസ്ഥലം. നിറയെ മണലും മാവിൽ കെട്ടിയ ഊഞ്ഞാലും ഒക്കെ തന്നെ പ്രധാന ആകർഷണം. പിന്നെ അതിനടുത്തുള്ള വലുതും എന്നാല് പടർന്ന് പന്തലിച്ച് നില്കുന്നതുമായ ഒരു കശുമാവിന്റെ കൊമ്പത്ത് കയറിയുള്ള കളികളും. നട്ടുച്ച സമയത്തു പോലും ആ കശൂമാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ നല്ല തണലായിരുന്നു, ഒപ്പം കൊച്ചു കുട്ടികൾക്ക് പോലും അനായാസം കയറിപ്പോകാൻ കഴിയുന്ന ശിഖിരങ്ങളും.

​ 
കുട്ടികളായ ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന പടക്കളം കൂടിയായിരുന്നു അത്. ഞങ്ങളുടെ രാമായണ/മഹാഭാരത യുദ്ധങ്ങളിൽ ബലിയാടുകളാകേണ്ടി വന്ന കയ്യും തലയും നഷ്ടമായ എത്രയോ വീര യോദ്ധാക്കളായ വാഴകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നോ! പുറം ലോകമറിയാതെ പോയ എത്രയെത്ര കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധങ്ങൾ! ഇത്രയൊക്കെ സൌകര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും പുതുതായി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുരുത്തക്കേടുകൾ ഒപ്പിയ്ക്കുക ഒരു ജീവിത വൃതമായി കണ്ടിരുന്ന കാലമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ അമ്മയ്ക്കും അമ്മാമ്മയ്ക്കും ഒക്കെ ചെറിയ തലവേദനകൾ വരുത്തി വയ്ക്കുന്നത് പതിവായിരുന്നു.

 
  അങ്ങനെ എന്റെ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ വേനലവധിക്കാലത്തായിരുന്നു ഈ കഥയ്ക്കാസ്പദമായ സംഭവം നടക്കുന്നത്. അന്ന് ഞാൻ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ ചേട്ടൻ അഞ്ചിലും മാമന്റെ മകനായ പപ്പ ചേട്ടൻ ഏഴിലുമാണ് (പപ്പ ചേട്ടൻ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിപ്പട്ടാളത്തിന്റെ അനിഷേധ്യ നേതാവ്). അന്നൊരു ദിവസം എന്തു കൊണ്ടോ ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരും മാത്രമേ കുട്ടികളായി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... അതു കൊണ്ടു തന്നെ കൂട്ടം കൂടിയുള്ള കളികൾക്കൊന്നും കാര്യമായ സ്കോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

 
ഒരിടത്ത് അന്റങ്ങിയൊതുങ്ങി ഇരുന്നുള്ള കളികൾ എല്ലാം ബോറടിച്ചപ്പോൾ പപ്പ ചേട്ടന് പെട്ടെന്ന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. സിനിമകളിൽ ഒക്കെ കാണും പോലെ കള്ളനും പോലീസും ഒക്കെ ആയി കളിയ്ക്കുക... അതൊരു നല്ല തീരുമാനമായി തോന്നിയ ഞങ്ങൾ സിനിമകളിലെ നായകനെയും വില്ലനെയും ഒക്കെ പോലെ അഭിനയം തുടങ്ങി. പക്ഷേ, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വില്ലന് ഒന്നും ഒരു ത്രില്ലില്ല. അന്നത്തെ ടി വി സിനിമകളിലെ സ്ഥിരം വില്ലനൊക്കെ ആയി വരാറുള്ള ജോസ് പ്രകാശിനെ പോലെ ഒരു സിഗററ്റും കടിച്ച് പിടിച്ച് ഒരു തോക്കും ഒക്കെ എടുത്തു വരുന്ന വില്ലന്റെ ഒരു ഗമ ഒന്നും ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടുന്നില്ല. പള്ളിപ്പെരുന്നാളിന് വാങ്ങിയ കളിത്തോക്ക് ഒരെണ്ണം പപ്പചേട്ടന്റെ കയ്യിലുണ്ട്... അതു കൊണ്ട് തോക്കിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമായി. പക്ഷേ, സിഗരറ്റ്! അതിനെന്ത് ചെയ്യും? കുടുംബത്തിൽ ആരും ഒരു ബീഡി പോലും വലിയ്ക്കില്ല, അതു കൊണ്ട് ഒരു മുറിബീഡി പോലും കിട്ടാനില്ല. എന്നു കരുതി വിട്ടു കളയാൻ പറ്റുമോ! പണ്ടേ പെർഫക്ഷന്റെ കാര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു വിട്ടു വീഴ്ചയ്ക്കും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. സിഗരറ്റ് സ്വന്തം കയ്യാൽ നിർമ്മിയ്ക്കാൻ തന്നെ ഞങ്ങൾ തീരുമാനമായി.

 
 ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങൾ എന്തൊക്കെ എന്ന് പപ്പ ചേട്ടൻ വിവരിച്ചു തന്നു. എന്നു വച്ചാൽ കടലാസും ചോറൂവറ്റും അറക്കപ്പൊടിയും. പണ്ടു തൊട്ടേ അവരുടെ ശിങ്കിടിയാകാൻ മാത്രം വിധിയ്ക്കപ്പെട്ട ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പോയി ആരും കാണാതെ സിഗററ്റൂ നിർമ്മാണത്തിനാവശ്യമായ ഈ അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ തപ്പിയെടുത്തു കൊണ്ടു വന്നു. എന്റെ ചേട്ടൻ ആണെങ്കിൽ പപ്പചേട്ടന്റെ വലംകൈ ആണ്. കക്ഷിയെ സഹായിച്ചാൽ മാത്രം മതിയാകും. (അടിമയായി ഞാനുണ്ടല്ലോ, ഹും!).

 
 വൈകാതെ പപ്പ ചേട്ടൻ വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ കടലാസ് ഒക്കെ മുറിച്ചെടുത്ത് ഭംഗിയായി ചുരുട്ടി അതിന്റെ ഉള്ളിൽ അറക്കപ്പൊടി ഒക്കെ നിറച്ച് വശങ്ങൾ ഒട്ടിച്ച് സിഗററ്റ് നിർമ്മാണം ആരംഭിച്ചു. അതും പോരാഞ്ഞ് അതിന്റെ മുകളിൽ കൂടെ വെള്ള കടലാസ് ഒട്ടിച്ച് ഒരു അറ്റം കളറും കൊടുത്തു. പണി മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ശരിയ്ക്കും ത്രില്ലടിച്ചു പോയി, നല്ല അസ്സൽ സിഗററ്റ്!

 സന്തോഷത്തോടെ കയ്യടിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് നൊരു കാര്യം എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. പപ്പ ചേട്ടൻ അബദ്ധത്തിൽ രണ്ട് സിഗററ്റ് മാത്രമേ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളൂ... ഞങ്ങളാണെങ്കിൽ മൂന്ന് പേരില്ലേ, അപ്പോ മൂന്നെണ്ണം വേണ്ടി വരുമല്ലോ. പാവം! വിട്ടു പോയതായിരിയ്ക്കും. വിനയാന്വിതനായി ഞാൻ അക്കാര്യം വേഗം തന്നെ അവർ ഇരുവരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽ പെടുത്തി. അവർ രണ്ടാളും എന്റെ തോളിൽ തട്ടി അഭിനന്ദിയ്ക്കും എന്നു കരുതിയ എനിയ്ക്ക് തെറ്റി. ജയലളിതയെ നോക്കി ചിരിയ്ക്കുന്ന ബാലൻ കെ നായരെ എന്ന പോലെ അവർ രണ്ടാളും എന്നെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിയ്ക്കുന്നു.

 കാര്യം മനസ്സിലാകാതെ മിഴിച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്നോട് പപ്പ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു - "തെറ്റിപ്പോയത് ഒന്നും അല്ല, ഞങ്ങൾ മന:പൂർവ്വം തന്നെ രണ്ടെണ്ണം ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. ഇത് ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും മാത്രം ഉള്ളതാണ്. നീ കുഞ്ഞാണ്, നിനക്ക് സിഗററ്റ് വലിയ്ക്കാനുള്ള പ്രായം ആയിട്ടില്ല. ചിറ്റ എങ്ങനും കണ്ടാൽ (അതായത് എന്റെ അമ്മ) എന്നെ വഴക്കു പറയും. നീ ഞങ്ങൾ വലിയ്ക്കുന്നത് ഒക്കെ കണ്ടാൽ മാത്രം മതി".

 എന്റെ മനസ്സിലെ ഒരു ചീട്ടു കൊട്ടാരം ആയിരുന്നു ആ ഡയലോഗിൽ തകർന്നു വീണത്. എന്റെ ദയനീയമായ അഭ്യർത്ഥനകളെ നിഷ്കരുണം തള്ളിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർ ഇരുവരും ജോസ് പ്രകാശും ബാലൻ കെ നായരുമായി അടുക്കളപ്പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. ബോബനും മോളിയും പോകുമ്പോൾ കൂടെ പോകുന്ന ആ പട്ടിയെ പോലെ അവരുടെ പുറകെ ഞാനും. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യവും ഉണ്ടായില്ല. അവർ ഇരുവരും നേരെ അടുക്കളയിൽ പോയി അതിൽ നിന്ന് ഒരു വിറകു കൊള്ളി എടുത്ത് അവരുടെ സുന്ദരന്മാരായ സിഗററ്റൂകളുടെ മൂട്ടിൽ മുട്ടിച്ചു. ഒരു യഥാർത്ഥ സിഗററ്റ് എന്ന പോലെ അത് എരിയാനും പുക വരുത്താനും തുടങ്ങി. അവർ നല്ല സ്റ്റൈലിൽ അതും കടിച്ച് പിടിച്ച് എന്നെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കിയിട്ട് അപ്പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു.

 
 ഞാൻ ഏതാനും നിമിഷം കൂടെ ഇച്ഛാഭംഗത്തോടെയുള്ള അതേ നിൽപ്പ് തുടർന്നു, എന്റെ മനസ്സിൽ വിഷമവും ദേഷ്യവും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് വന്നു. ഇതിനു പകരം വീട്ടണം.  "എന്റെ കളരി പരമ്പര ദൈവങ്ങളാണേ... കാവിലമ്മയാണേ സത്യം! ഇന്ന് സൂര്യാസ്തമയത്തിനു മുൻപ്  ഇതു പോലെ തന്നെ ഒരു സിഗററ്റ് സ്വയം ഉണ്ടാക്കി, അവരുടെ കണ്മുന്നിലൂടെ നല്ല സ്റ്റൈലായിട്ട് ഒരു തവണ എങ്കിലും അതും വലിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നിരിയ്ക്കും...." ഞാൻ ശപഥം ചെയ്തു.

 പക്ഷേ, ശപഥം ഒക്കെ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഓർത്തത് ഈ പുല്ല് എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ ശരിയ്ക്കങ്ങട് ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു. അവർ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ എനിയ്ക്കും കൂടെ ഉണ്ടാക്കിത്തരുമെന്നല്ലേ ഓർത്തത്. ഇനിയിപ്പോ പോയി ചോദിയ്ക്കാനും പറ്റില്ലല്ലോ. എന്തായാലും ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു, ഇനിയിപ്പോ പിറകോട്ടില്ല. ഞാൻ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ഒരു ന്യൂസ് പേപ്പറിന്റെ കഷ്ണവും കീറിയെടുത്ത് അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് പോയി, അതിൽ അവർ ചെയ്ത പോലെ കുറച്ച് അറക്കപ്പൊടി വാരി ഇട്ടു. പക്ഷേ, ഭംഗിയായി അത് ചുരുട്ടിയെടുക്കാനോ ചോറു വറ്റു വച്ച് ഒട്ടിയ്ക്കാനോ ഉള്ള കഴിവൊന്നും അന്നത്തെ ഈ പാവം രണ്ടാം ക്ലാസ്സുകാരനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിയ്ക്ക് അതൊന്ന് ചുരുട്ടിയെടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അവസാനം ഞാൻ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ആ കടലാസ് കഷ്ണം എന്റെ കൈ വെള്ളയിൽ വച്ചു. എന്നിട്ട് മറ്റേ കൈവെള്ള കൊണ്ട് ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ട് അങ്ങ് ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി. (എന്നു വച്ചാൽ അടുപ്പിൽ നിന്നൊക്കെ കുറച്ചു തീ പകർന്നെടുക്കാൻ നമ്മളൊക്കെ ചിലപ്പോ ഒരു കഷ്ണം കടലാസ് എടുത്ത് നീളത്തിൽ ചുരുട്ടി കൂട്ടി എടുക്കില്ലേ... ദത് തന്നെ സംഭവം) എന്നിട്ട് അതിന്റെ ഒരറ്റം അവരു ചെയ്ത പോലെ ഒരു കഷ്ണം വിറകു കൊള്ളിയിൽ മുട്ടിച്ച് കത്തിച്ചു.

 എന്റെ "സിഗററ്റ്" എരിയാൻ തുടങ്ങിയതും എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ സന്തോഷം മുള പൊട്ടി. കാണാൻ അവരുടെ സിഗററ്റിന്റെ ഭംഗി ഒന്നും ഇല്ലേലും ഞാനും ഉണ്ടാക്കിയല്ലോ ഒരു സിഗററ്റ്, അതും അവരുടെ സഹായം ഒന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ... എന്തായാലും കുറച്ച് അറക്കപ്പൊടി വാരി ഇട്ടിരുന്നതിനാൽ അതും നല്ല പോലെ പുകയുന്നുണ്ട്. സന്തോഷത്തോടെ അതും കൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയത്  ആ പീറ രണ്ടാം ക്ലാസ്സുകാരനായിരുന്നില്ല. മലയാള സിനിമയിലെ പേടി സ്വപ്നമായ ഒരു അസ്സൽ റൌഡിയായിരുന്നു.

 ആ ഗമയോടെ പുറത്തിറങ്ങിയ ഞാൻ എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സിഗററ്റ് എടുത്ത് വായിൽവച്ചു. എന്നിട്ട് സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് ആഞ്ഞൊന്നു വലിച്ചു...

ഒരു നിമിഷം! എന്താണ് അവിടെ സം ഭവിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ എനിയ്ക്ക് പിന്നെയും ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു. എന്റെ തല പൊട്ടിത്തെറിച്ചതാണോ കണ്ണിലൂടെയും മൂക്കിലൂടെയും ഒക്കെ പുക പോയതാണോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സമയമെടുത്തു. ശിരസ്സിൽ വരെ കയറിയ ആ പുക കാരണം ഞാൻ നിർത്താതെ ചുമച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചുമച്ച് ചുമച്ച് കണ്ണിൽ നിന്നും മൂക്കിൽ നിന്നും ഒക്കെ വെള്ളം വന്നു. എരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ അറക്കപ്പൊടി കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ വലിയ്ക്കു തന്നെ എന്റെ അണ്ടകടാഹം വരെ പുകഞ്ഞു... ഒരഞ്ചു മിനിട്ട് അവിടെ തന്നെ കുത്തിയിരുന്ന് ചുമച്ച് കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് എനിയ്ക്ക് കുറച്ച് ആശ്വാസം കിട്ടിയത്. അപ്പോഴേയ്ക്കും കണ്ണ്  ആണെങ്കിൽ ചെങ്കണ്ണ് വന്ന പോലെ ചുവന്നിരുന്നു. അന്നു തീർന്നതാ തിരുമേനീ, സിഗററ്റൂം വലിയ്ക്കാനുള്ള പൂതി! (ഹൊ! ഈ പുകലവലിയ്ക്കുന്നവരെ ഒക്കെ സമ്മതിയ്ക്കണം). അങ്ങനെ വെറും രണ്ടാം ക്ലാസ്സിൽ വച്ചു തന്നെ തുടങ്ങിയ എന്റെ കടിഞ്ഞൂൽ പുകവലിയോടെ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പുകവലി എന്നന്നേയ്ക്കുമായി ഉപേക്ഷിച്ചു.

 അതു മാത്രമല്ല, അന്ന് വളരെ വിലയേറിയ ചില സത്യങ്ങളും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. 
 
1. പുകവലി ആരോഗ്യത്തിന് സത്യമായും ഹാനികരമാണ്.
2. രണ്ടാം ക്ലാസ്സുകാരൻ പുകവലിയ്ക്കാൻ പാടില്ല (അതിന് മിനിമം അഞ്ചാം ക്ലാസ് എങ്കിലും ആകണം)
3. പുക വലിയ്ക്കുന്നത് വായിൽ വച്ചാണെങ്കിലും അതിന്റെ അനന്തര ഫലങ്ങൾ  അനുഭവിയ്ക്കുന്നത് കണ്ണും മൂക്കും നെഞ്ചും ഒക്കെ ആയിരിയ്ക്കും.
4. സിനിമയിൽ ഒക്കെ അഭിനയിയ്ക്കുന്നത് അത്ര നിസ്സാര കാര്യമല്ല. പുകവലിയ്ക്കാൻ ഇത്രേം കഷ്ടപ്പാടാണെങ്കിൽ ബാക്കി പറയണോ.
5. കളരി പരമ്പര ദൈവങ്ങളാണേ... കാവിലമ്മയാണേ... ഇനി ഈ ജന്മത്ത് പുകവലി പരീക്ഷിയ്ക്കാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല (ആദ്യത്തെ ശപഥം replace ചെയ്തു ട്ടാ)

Tuesday, April 23, 2019

വിദ്യാലയം

ഓർമകൾ...

ദൂരെയെങ്ങോ പെയ്യുന്ന പേമാരി പോലെയാണ് കേൾക്കാൻ കൊതിയ്ക്കുന്ന ഒരു താരാട്ടിന്റെ ഈണത്തിൽ മനസ്സിൽ തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴ...
ചിതറി തെറിയ്ക്കുന്ന ഓർമ്മത്തുള്ളികളിൽ എവിടെയോ ഒരു സ്കൂൾ ബാഗിന്റെ മണമുണ്ട്...
നനഞ്ഞൊട്ടിയ യൂണിഫോമും ചെളി പുതഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകളുമുണ്ട്...
ഓർമ്മകളുടെ തീരങ്ങളിൽ ലക്ഷ്യം മറന്ന ഒട്ടേറെ കടലാസു തോണികളുണ്ട്...
നരച്ച ശീലക്കുടകൾ തീർത്ത വർണ്ണക്കുടകൾ അന്യമായിരുന്ന ഒരു വിദ്യാലയ കാലമുണ്ട്...
പൊട്ടിയ സ്‌ലേറ്റ് കഷ്ണങ്ങളിൽ ഒടിഞ്ഞ കല്ലുപെൻസിൽ കൊണ്ട് കോറി വരച്ച  കഥാപാത്രങ്ങളും സ്വപ്ന ഭവനങ്ങളും വാഹനങ്ങളും ഉണ്ട്...
ഭാവിയുടെ അങ്കലാപ്പുകളില്ലാതെ ഇന്നിൽ മാത്രം ജീവിച്ചു തീർത്ത  നാളുകളുണ്ട്...
പരീക്ഷാപ്പേടിയും  വേനലവധിയും ഇഴ ചേർന്നു കിടക്കുന്ന ഓർമ്മത്തുണ്ടുകളുണ്ട്...
സ്നേഹം പകർന്ന് , അമ്മമാർക്കൊപ്പം മനസ്സിൽ കുടിയിരുത്തിയ അദ്ധ്യാപകരുണ്ട്...
ഒരു കഷ്ണം മഷിപ്പച്ചയിലോ പുളിങ്കുരുവിലോ തീപ്പെട്ടിപ്പടത്തിലോ രമ്യതയിലെത്തുന്ന കൊടും പിണക്കങ്ങളും കലഹങ്ങളുമുണ്ട്...

മറവിയുടെ മാറാല വീഴാതെ ആ മഴയുടെ നേർത്ത തണുപ്പിൽ കുളിരാർന്ന ഓർമ്മകളിൽ മങ്ങിയ കാഴ്ചയായി അക്ഷരം പഠിച്ച, കൂട്ടരുമൊത്ത് ഓടിക്കളിച്ച എന്റെ പ്രിയ വിദ്യാലയവുമുണ്ട്...

Thursday, April 18, 2019

സുഗന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു റോസാപ്പൂവ്


സുധ കസേരയിൽ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. സേതു പോയ ശേഷവും അരമണിക്കൂറോളമായി അവൾ അവിടെ തന്നെ ഇരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. കാറിൽ കയറൂം മുൻപ് അയാൾ ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി വിളിച്ചു -

"സുധേ, താനും വാടോ! തനിയ്ക്ക് കാണേണ്ടേ അവനെ? അവസാനമായിട്ട്?"

അപ്പോഴും  ഭാവവ്യത്യാസം കൂടാതെ അവൾ പഴയ പല്ലവി തന്നെ ആവർത്തിച്ചു

"ഇല്ല സേതുവേട്ടാ, ഞാൻ വരുന്നില്ല. സേതുവേട്ടൻ പോയാൽ മതി"

പിന്നീട് അയാൾ നിർബന്ധിച്ചില്ല. "ഞാൻ പോയിട്ട് എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടേ വരൂ". അയാൾ പറഞ്ഞതിന് അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, അയാൾ ഒരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുമില്ല എന്ന് തോന്നി.

അവൾ പതുക്കെ ബെഡ് റൂമിലേയ്ക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ വാതിൽ കാറ്റു മൂലം ശക്തിയായി അടഞ്ഞിട്ടും അവൾ അതറിഞ്ഞില്ലെന്നു തോന്നി. യാന്ത്രികമായി അലമാരയ്ക്കടുത്തേയ്ക്കു നീങ്ങിയ സുധ അത് തുറന്ന് മുകളിലെ ഷെൽഫിൽ നിന്നും പഴയ ഒരു തടിച്ച ആൽബം പുറത്തെടുത്തു. അതുമായി അവൾ ബെഡ്ഡിലേയ്ക്ക് മറിഞ്ഞു. പതിവു പോലെ ആ ആൽബം കയ്യിലെടുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകാറുള്ള, ക്രമാതീതമായ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ഇത്തവണ തോന്നുന്നില്ലെന്ന നഗ്ന സത്യം അവൾ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടോളം പഴക്കം വരുന്ന ആ ഓർമ്മകളുടെ ജാലകം അവൾ ഓരോന്നായി മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഫോട്ടോകൾ പലതും നിറം മങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ അവയിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു. മിക്കതും ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോകൾ. ബിരുദ പഠനത്തിന്റെ മൂന്നു വർഷ കാലയളവിൽ എടുത്ത ഫോട്ടോകൾ ആണ് അധികവും. അതിൽ ഏറ്റവും വലിയ ഫോട്ടോ, അവസാനത്തെ അദ്ധ്യയന വർഷം എടുത്തത് അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ അടുത്തടുത്തു ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന രണ്ട് യുവാക്കൾ! അവർക്ക് മുന്നിൽ ഹാഫ് സാരിക്കാരിയായ ഒരു യുവതി... ആ മൂന്നു പേരിലേയ്ക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ കേന്ദ്രീകരിച്ചു... താനും സേതുവേട്ടനും പിന്നെ, അവനും... ഹരി!!!

"ഹരി!  ഹരി നാരായണ വർമ്മ" കോളേജ് ക്യാമ്പസിന്റെ ഹരമായിരുന്നു ഹരി. ഒരു പ്രത്യേക തരം കഥാപാത്രം. നേർത്ത ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണടയും കട്ടിമീശയും ഉള്ള വെളുത്തു സുമുഖനായ ഒരു യുവാവ്. ആരേയും കൂസാത്ത പ്രകൃതം. എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിയ്ക്കുന്ന മുഖം. എന്തു കാര്യത്തിലും വ്യക്തമായ ധാരണ, കൃത്യമായ അഭിപ്രായം. എന്തു കൊണ്ടോ, അദ്ധ്യാപകർ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും ഒട്ടൊരു ബഹുമാനത്തോടെയേ അവനോട് പെരുമാറാറുള്ളൂ എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. അത്യാവശ്യം കഥയും കവിതയുമൊക്കെ എഴുതുന്ന, ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് കോളേജിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രാസംഗികൻ എന്ന് പേരു കേട്ട, വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും നല്ല സ്വരമാധുരിയോടെ പാടുന്ന ഒരു കൊച്ചു കലാകാരൻ!

തന്റെ സേതുവേട്ടന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു ഹരി. സേതുവേട്ടനെ പോലെ ആയിരുന്നില്ല, കോളേജിലെ എല്ലാവരോടും നല്ല അടുപ്പമായിരുന്നു ഹരിയ്ക്ക്. എങ്കിലും ആ ഹരിയുടെയും ഏറ്റവും പ്രിയങ്കരനായ സുഹൃത്ത് സേതുവായിരുന്നു, തന്റെ സേതുവേട്ടൻ. വിവാഹത്തിനു ശേഷം മാത്രമാണ് തന്നെക്കാൾ മാസങ്ങൾക്ക് മാത്രം പ്രായക്കൂടുതലുള്ള സേതുവിനെ താൻ "സേതുവേട്ടൻ" എന്ന് വിളിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയതെന്നും അവൾ ഓർത്തു. അന്നത്തെ കോളേജ് കുമാരിമാരുടെ സ്വപ്ന കാമുകനായിരുന്നു ഹരി - തന്റെയും!

ചിലപ്പോൾ ഹരി കോളേജിൽ വന്നിരുന്നത് ചില പ്രത്യേക വേഷഭാവാധികളിലായിരുന്നു. ഒരിയ്ക്കൽ ബുൾഗാൻ താടിയും വച്ച് വെള്ള ജുബ്ബയും ധരിച്ച് ബുദ്ധി ജീവികളെ പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഹരി മറ്റൊരിയ്ക്കൽ വന്നത് ജീൻസും ടീ ഷർട്ടും ഒക്കെ ഇട്ട് പുരോഗനമവാദികളെ പോലെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ അതേ ഹരി തന്നെ പിന്നീട് ഒരിയ്ക്കൽ രാഷ്ട്രീയക്കാരെ പോലെ വെള്ള ഖദർ ഷർട്ടും മുണ്ടും ഉടുത്താണ് വന്നത്.

ആ ഹരി, അവസാന അദ്ധ്യയന വർഷത്തെ വാലന്റൈൻ ദിനത്തിൽ ക്ലാസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് പാതി മാത്രം വിരിഞ്ഞ ഒരു ചുവന്ന റോസാപ്പൂവുമായിട്ടായിരുന്നു."ഈ റോസാപ്പൂ, അത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പെൺ കുട്ടിയ്ക്ക് കൊടുക്കാൻ ആയിരിയ്ക്കുമോ, ഹരീ" എന്ന ആരുടെയോ ചോദ്യത്തിന് "തീർച്ചയായും! ഞാൻ സ്നേഹിയ്ക്കുന്ന ഒരേയൊരു പെൺ കുട്ടിയ്ക്ക്" എന്ന ഹരിയുടെ മറുപടി കേൾക്കാനിടയായപ്പോൾ അകാരണമായ ഒരു കോരിത്തരിപ്പ് തനിയ്ക്ക് തോന്നിയത് എന്തു കൊണ്ടെന്ന്, അതിനു മുൻപൊരിയ്ക്കലും തന്നെ ഹരി സ്നേഹിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഒരു സൂചന പോലും തന്നിരുന്നില്ലെങ്കിലും, തനിയ്ക്ക് തോന്നിയത് എന്തു കൊണ്ടെന്ന് ഇന്നും തനിയ്ക്ക് അറിയില്ല.

ആ വൈകുന്നേരം കോളേജ് വിട്ടു പോകുന്ന വഴിയിൽ ഹരിയെ തനിച്ച് കാണാനിടയായപ്പോൾ ആരുമില്ലാത്ത തക്കം നോക്കി താൻ ചോദിച്ചു

"ആ റോസാപ്പൂ ആർക്കെങ്കിലും കൊടുത്തോ, ഹരീ...?"

ഒരു ചെറു ചിരിയോടെയായിരുന്നു ആശ്ചര്യത്തോടെയുള്ള അവന്റെ മറുപടി

"ഇല്ലില്ല, ആർക്കും കൊടുത്തില്ല. എന്തേ സുധേ?"

പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഒരു അന്ത:പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടിട്ടെന്ന വണ്ണം മുഴുവൻ ധൈര്യവും സംഭരിച്ച് താൻ അവനോട് ചോദിച്ചു "എങ്കിൽ... എങ്കിൽ ആ പൂവ്! അതെനിയ്ക്ക് തന്നൂടെ ഹരീ?"

സ്വതസിദ്ധമായ ആ പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നു അതിനുള്ള മറുപടി.പിന്നെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു.

"ആ റോസാപ്പൂ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയല്ലോ കുട്ടീ, ഇനി അത് ആർക്കും കൊടുക്കാനാകില്ല" മറ്റെന്തെങ്കിലും ചോദിയ്ക്കും മുൻപേ അവൻ നടന്നകന്നു. അവന്റെ മറ്റൊരു വട്ട് എന്നേ അപ്പോൾ തോന്നിയുള്ളൂ.

അന്നത്തെ ഹരിയുടെ സംസാരത്തിൽ ഒരൽപം വിഷാദം കലർന്നിരുന്നില്ലേ എന്ന് തനിയ്ക്ക് തോന്നിയത് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറമാണ്. വിവാഹശേഷം ഒരിയ്ക്കൽ സേതുവേട്ടൻ ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ. അതായത് അദ്ദേഹത്തിന് തന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന കാര്യം സേതുവേട്ടൻ ആദ്യമായി പറഞ്ഞത് ഹരിയോടായിരുന്നത്രെ... അതും അന്ന് അതേ വാലന്റൈൻ ദിനത്തിൽ. അപ്പോൾ അവനിൽ നിന്നും ലഭിച്ച പരിപൂർണ്ണ പിന്തുണയാണത്രെ പിന്നീട് തന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന കാര്യം തന്നോട് തുറന്നു പറയാൻ അദ്ദേഹത്തിനു ധൈര്യം നൽകിയത്.

കോളേജ് ജീവിതത്തിനു ശേഷം എല്ലാവരും പല വഴിയിൽ പിരിഞ്ഞു. രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സേതുവേട്ടന് നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടി, തുടർന്ന് തന്റെ വീട്ടിലെത്തി തന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ കൊള്ളമെന്ന് ആഗ്രഹമുള്ള കാര്യം അദ്ദേഹം തന്റെ വീട്ടുകാരെ അറിയിച്ചു. ഹരി തന്നെ ആയിരുന്നു അന്ന് സേതുവേട്ടനോടൊപ്പം വന്നത്. പിന്നീട് ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം മുൻപന്തിയിൽ നിന്ന് നടത്തി തന്നതും അവനായിരുന്നു. തുടർന്ന് അവൻ ഡൽഹിയിലോ മറ്റോ പോയെന്നറിഞ്ഞു.

പിന്നെ കുറേ കാലം അവനെ പറ്റി ഒന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇതിനിടയിൽ തങ്ങളുടെ മകളുടെ ജനനത്തിന് അവൻ വന്നില്ലെങ്കിലും എങ്ങനെ അറിഞ്ഞെന്നറിയില്ല, ഒരു ആശംസാ കാർഡും മോൾക്ക് ഒരു സമ്മാനമായി ഒരു കളിപ്പാട്ടവും അയച്ചിരുന്നു.

പിന്നീട് നീണ്ട 25 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് താനും സേതുവേട്ടനും അവനെ കാണുന്നത്, നാലു പേരറിയുന്ന പ്രശസ്തനായ 'ഡോക്ടർ ഹരിനാരായണ വർമ്മ' ആയി. അപ്പോൾ തങ്ങളുടെ മകളുടെ വിവാഹം ആയിരുന്നു. വിവാഹം അറിഞ്ഞു വന്നതല്ല, യാദൃശ്ചികമായി എത്തി എന്നു മാത്രം. വിവാഹ കാര്യം അറിയിയ്ക്കാൻ അവന്റെ വിലാസവും തങ്ങൾക്കറിയില്ലായിരുന്നല്ലോ.

വിവാഹത്തിന് രണ്ടു ദിവസം മുൻപായിരുന്നു, കോളിങ്ങ് ബെൽ ശബ്ദിയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് വാതിൽ തുറന്നത് താനായിരുന്നു. മുൻപിൽ ഒരു വിധമെല്ലാം നര കയറിയ, മദ്ധ്യ വയസ്കനായ ഒരാൾ. മിക്കവാറും നരച്ച താടി, നേർത്ത ഫ്രെയിം ഉള്ള കണ്ണട! ഒരു നിമിഷം തനിയ്ക്ക് ആളെ പിടി കിട്ടിയില്ല. എന്നാൽ ഒരു  പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ "സുധയ്ക്ക് എന്നെ മനസ്സിലായില്ല അല്ലേ, സേതു എവിടെ?" എന്ന സ്വതസിദ്ധമായ ആ ചോദ്യം  കേട്ട ഉടനെ തനിയ്ക്ക് അവനെ പിടി കിട്ടി. അത്ഭുതത്തോടെ "ഹരീ... നീയോ...?" എന്നു മാത്രം ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അന്ധാളിച്ചു നിന്ന തന്നെ "ഞാൻ അകത്തേയ്ക്ക് വരേണ്ടെന്നാണോ?" എന്ന അവന്റെ മറുചോദ്യമാണ് വീണ്ടും പരിസരബോധമുള്ളവളാക്കിയത്.

താൻ അവനെ അകത്തേയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അപ്പോഴേയ്ക്കും സേതുവേട്ടനും വന്നു. രണ്ടു പേരും ഒരു നിമിഷം മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ആ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തുക്കൾ രണ്ടു പേരും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "നീ ആകെ നരച്ചല്ലോടാ ഹരീ" എന്ന സേതുവേട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിന് "പിന്നെ, നീ ഇപ്പഴും ചെറുപ്പം ആണെന്നാണോ" എന്നായിരുന്നു മറുപടി. പ്രായം മറന്നു പോയ നിമിഷങ്ങൾ... 25 വർഷത്തിന്റെ ഇടവേള അവരുടെ സൌഹൃദത്തെ ഒരു തരത്തിലും ബാധിച്ചിട്ടേയില്ല എന്ന് തോന്നി.

കൂട്ടുകാരികളുടെ ഒപ്പം പുറത്തു പോയിരിയ്ക്കുകയായിരുന്ന തങ്ങളുടെ മകൾ തിരിച്ചു വന്നത് അപ്പോഴാണ്. സ്വപ്നയെ സേതുവേട്ടൻ ഹരിയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, വിവാഹക്കാര്യം പറയുമ്പോൾ അവൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. "25 വർഷങ്ങൾ എത്ര വേഗം കടന്നു പോയി, അല്ലേ?" ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു. പിന്നെ കുറേ നേരം അവൻ മോളോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു. അവൾക്കും പെട്ടെന്ന് അവനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതു പോലെ തോന്നി. അടുക്കളയിൽ ചായയെടുക്കുമ്പോൾ ഹരിയുടെ സംസാരശൈലിയ്ക്ക് മാത്രം ഇപ്പോഴും ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന് താനോർത്തു.

ചായയുമായി തിരിച്ചു വന്ന താൻ ചോദിച്ചു "ഒറ്റയ്ക്കേ ഉള്ളോ ഹരീ, നീ ഇപ്പോഴും?"

ചോദ്യത്തിന്റെ ധ്വനി മനസ്സിലായെങ്കിലും "ഞാനെന്നും ഒറ്റയ്ക്കല്ലേടോ" എന്നായിരുന്നു ഒഴുക്കൻ മട്ടിലുള്ള അവന്റെ മറുപടി. പക്ഷേ, താൻ വിട്ടില്ല. "ഞാനുദ്ദേശ്ശിച്ചത്... വിവാഹം..."

പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കാൻ സമ്മതിച്ചില്ല, വീണ്ടും ആ പൊട്ടിച്ചിരി. "വിവാഹമോ, എനിയ്ക്കോ? വിവാഹം ഒരു ബന്ധനമല്ലേ സുധേ? ഞാനെന്നും ഏകനായിരിയ്ക്കാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്"

അപ്പോഴേക്കും സേതുവേട്ടനും ഇടപെട്ടു "എന്നാലും പ്രായമാകുമ്പോഴെങ്കിലും കൂട്ടിന് ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വേണ്ടേ ഹരീ?"

വീണ്ടും ചിരി. "നിങ്ങളൊക്കെ ഇല്ലേ എനിയ്ക്ക്? ഇനിയിപ്പോ ഇടയ്ക്കിടെ ഇവിടെ വരാമല്ലോ"

"അപ്പോൾ നീയിനി ഇടയ്ക്കിടെ ഇവിടെ വരുമോ?" ഒട്ടൊരു സന്തോഷത്തോടെ താൻ ചോദിച്ചു. "പിന്നെന്താ, മാത്രമല്ല, മോളുടെ വിവാഹമൊക്കെ ആയ സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഇനിയിപ്പോൾ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞേ ഞാൻ പോകുന്നുമുള്ളൂ"  അവൻ പതിവു ശൈലിയിൽ പറഞ്ഞു.

സേതുവേട്ടൻ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു "അല്ലെങ്കിലും ഇനി കുറച്ചു നാൾ കഴിഞ്ഞേ നിന്നെ ഞങ്ങൾ വിടുന്നുള്ളൂ"

പിന്നീട് മോളുടെ വിവാഹമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം അവൻ പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യം താൻ ഓർമ്മിപ്പിയ്ക്കുമ്പോൾ "ജീവനോടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ വരാമെടോ" എന്നാണ്. അവൻ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ എന്തോ ഒരു ശൂന്യത തനിയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

പിന്നീട് ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി അവൻ വന്നിരുന്നു. വേറെ എങ്ങോട്ടോ പോകും വഴി വെറുതേ കയറിയതായിരുന്നു. പെട്ടെന്നു തന്നെ പോകുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ അധികം വൈകാതെ ഒരു ദിവസം വീണ്ടും വരാം, അന്ന് കുറച്ചു ദിവസം ഞങ്ങളോടൊപ്പം കൂടാം എന്ന ഉറപ്പ് തന്നിട്ടാണ് അവൻ യാത്രയായത്. അത് ഏതാണ്ട് രണ്ടു മാസം മുൻപായിരുന്നു.

എന്നാൽ അതിനു ശേഷം ഇപ്പോൾ അറിയുന്നത് അവന്റെ മരണ വാർത്തയാണ്. എന്തോ... അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണുനീർ അടർന്നു വീണു.

എത്ര നേരം അങ്ങനെ കിടന്നെന്ന് അവൾക്കറിയില്ല. ഒരു ഫോൺബെല്ലാണ് അവളെ ഉണർത്തിയത്. അത് സേതുവായിരുന്നു... ഹരിയുടെ താമസ സ്ഥലത്തു നിന്നുമാണ്. എല്ലാ പരിപാടികളും - സംസ്കാരവും മറ്റും കഴിഞ്ഞത്രെ. അവന്റെ എല്ലാ സ്വത്തുക്കളും എഴുതി വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് മിസ്റ്റർ ആൻഡ് മിസ്സിസ് സേതുമാധവന്റെ പേരിൽ ആണെന്നും അയാൾ പറഞ്ഞു. അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

റിസ്സീവർ താഴെ വച്ചു തിരിയുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒന്നു മാത്രമായിരുന്നു... ഒരു ചിത്രം മാത്രം! ഇതളുകൾ കൊഴിഞ്ഞ, സുഗന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു റോസാപ്പൂവിന്റെ ചിത്രം...!