നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, മലയോര പാതയിലെ വിജനതയിലേക്ക് ആ എസ്.യു.വി കാർ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ സമയം പുലർച്ചെ ഏതാണ്ട് രണ്ട് മണിയായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കൊച്ചിയിൽ നടക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു ബിസിനസ് മീറ്റിംഗിന് വേണ്ടിയുള്ള ഓട്ടത്തിലായിരുന്നു റോണി. ഏറെ വൈകിയാണ് തൊട്ടടുത്ത ദിവസത്തെ മീറ്റിംഗിന്റെ അറിയിപ്പ് അവന് ലഭിച്ചത്. അവന്റെ സീനിയർ മാനേജർക്ക് അന്ന് മീറ്റിംഗിന് പോകാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം വന്നുപെട്ടതിനാൽ, അവസാന നിമിഷത്തിൽ ആ ചുമതല അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജർ കൂടിയായ റോണിയിൽ വന്നുചേരുകയായിരുന്നു. ഒരു ബിസിനസ് ഡീലിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത യാത്രയാണത്.
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ ആനിയെയും ആറുമാസം മാത്രം പ്രായമുള്ള മകൾ ഏയ്ഞ്ചലിനെയും വീട്ടിൽ തനിച്ചാക്കി അപ്രതീക്ഷിതമായി യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വന്നതിൽ മാത്രം റോണിയ്ക്ക് അല്പം വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്ന സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നില്ല അവൻ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, തന്നെ ഏൽപ്പിച്ച ജോലി അവൻ മറുത്തൊന്നും പറയാതെ ഏറ്റെടുത്തു.
ഏതാണ്ട് മുന്നൂറു കിലോമീറ്ററുകൾ ഡ്രൈവ് ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അന്നത്തെ ജോലികളെല്ലാം തീർത്ത് റോണിയ്ക്ക് ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ സാധിച്ചത് ഏറെ വൈകിയാണ്.
യാത്ര പകുതിയിലധികം പിന്നിട്ടു. മഞ്ഞ് മൂടിയ ആ വിജനമായ പാതയിലൂടെ പോകുമ്പോൾ കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ കൂരിരുട്ടിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു തുരങ്കം തീർത്തു. അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടക്കുന്നതിനാൽ വാഹനങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണമുള്ള ചുരം വഴിയുള്ള എളുപ്പവഴിയായിരുന്നു റോണി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. വാഹനങ്ങൾ തീരെ കുറവായിരുന്നതിനാൽ ആ ചുരത്തിലെ കൊടുംവളവുകൾ ഓരോന്നായി പിന്നിടുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ബിസിനസ് മീറ്റിംഗിന്റെ ചിന്തകളായിരുന്നു. ആ വഴിയിൽ, മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മൂളിയെത്തുന്ന കാറ്റിന്റെ ശബ്ദമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു ഹെയർപിൻ വളവ് തിരിഞ്ഞതും, എതിരെ വന്ന ഒരു ടാങ്കർ ലോറി റോണിയുടെ വശത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു. സെക്കൻഡുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ റോണി സ്റ്റിയറിംഗ് ഇടത്തോട്ട് വെട്ടിച്ചു. വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ കാർ റോഡരികിലെ കലുങ്കിൽ തട്ടി നിന്നു. അതേസമയം ആ ടാങ്കർ ലോറി നിർത്താതെ മുന്നോട്ട് പോയി ഇരുളിൽ മറഞ്ഞു.
മരണം തൊട്ടുരുമ്മിപ്പോയ ആ നിമിഷം റോണിയെ വിറപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ഹൃദയമിടിപ്പ് സാധാരണ നിലയിലാക്കാൻ അവൻ പണിപ്പെട്ടു. ഏകാഗ്രത താളം തെറ്റിയ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ... കിതപ്പടക്കാൻ പാടുപെട്ട് റോണി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കിയപ്പോൾ, റോഡരികിലെ ആൽമരത്തിന്റെ അരികിൽ പഴയൊരു കലുങ്കിന് മുകളിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. സാധാരണ ഒരു ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച ഒരാൾ. അത്രയും നേരം അവിടെ നടന്നതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട് അയാൾ അനങ്ങാതിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിൽ റോണിയ്ക്ക് ആശ്ചര്യം തോന്നി.
"സാറിന് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ അല്ലേ?" ശാന്തമായ ആ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങി.
അയാൾ പതുക്കെ കലുങ്കിൽ നിന്നിറങ്ങി നിഴലിൽ നിന്ന് ഒരടി മുന്നോട്ട് വന്നു. അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും അയാളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ആ അവസരത്തിൽ അവനൊരാശ്വാസമായി തോന്നി.
"ഇല്ല, ഭാഗ്യം കൊണ്ട് തലനാരിഴയ്ക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു," റോണി കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
വണ്ടിയ്ക്ക് കാര്യമായ കേടുപാടുകൾ ഒന്നും പറ്റിയിരുന്നില്ല. അവന് സമാധാനമായി.
"അല്ല, താൻ ഈ സമയത്ത് ഇത് എങ്ങോട്ടാ? ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് അത്ര പന്തിയല്ല. ഞാൻ അടുത്ത ടൗൺ വരെ ഉണ്ട്. വേണമെങ്കിൽ കയറിക്കോ. ഞാൻ അവിടെ ഇറക്കി തരാം."
അയാൾ ഒന്നുകൂടി അനങ്ങി. മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും ആ കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു തണുത്ത കാറ്റ് ആ സമയം അവിടെ വീശി. അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ദൂരെ നിന്ന് സാറിന്റെ വണ്ടി വരുന്നത് കണ്ടിരുന്നു. അതിൽ ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചു സാറിന്റെ കൂടെ വരാമെന്ന് തന്നെ കരുതിയതാ... പക്ഷേ..." അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തി. റോണിയെയും തകരാർ സംഭവിച്ച കാറിനെയും അയാൾ മാറി മാറി നോക്കി.
"ഇനിയിപ്പോ വേണ്ട സാറേ. സാർ വേഗം പോകാൻ നോക്കൂ. വല്ല ഹോസ്പിറ്റലിലും ഒന്ന് കയറിക്കോ. കാറിനും പണി കാണുമായിരിക്കും. പുറകെ വേറെ വണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. ഞാൻ അതിൽ പൊയ്ക്കോളാം."
റോണിയ്ക്ക് അത് കേട്ടപ്പോൾ ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നി. ആ സമയത്ത് ഓഫർ ചെയ്ത ഒരു ലിഫ്റ്റ് ഒരാൾ നിരസിക്കുമെന്ന് അവൻ കരുതിയില്ല. "ഈ പാതിരാത്രി ഇനി ഏത് വണ്ടിയാ വരാൻ?" അവൻ പിറുപിറുത്തു.
"വരും സാറേ... വരാതിരിക്കില്ല. സാർ വേഗം വിട്ടോളൂ."
പതുക്കെയാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അത് അയാൾ കേട്ടെന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ റോണിയ്ക്ക് ജാള്യത തോന്നി. മാത്രവുമല്ല, അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു. കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ അവൻ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു.
"എന്നാൽ ശരി, കാണാം" കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് അകത്ത് കയറുമ്പോൾ റോണി പറഞ്ഞു.
"തീർച്ചയായും സാറേ... കാണാം" അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കൈവീശി.
അവൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. മിററിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ അയാൾ ആ കലുങ്കിൽ കയറി ഇരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ഒരു വളവ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിററിൽ നിന്ന് അയാൾ അപ്രത്യക്ഷനായി.
അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ റോണി ഓഫീസിൽ നിന്ന് അന്നത്തെ പത്രം കയ്യിൽ എടുത്തിരുന്നു. കാറിൽ കയറിയ അവൻ വണ്ടി എടുക്കും മുൻപ് ആ പത്രം വെറുതെ ഒന്ന് മറിച്ചു നോക്കി. ഉൾപേജിലെ ഒരു വാർത്ത പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
"മലയോര പാതയിൽ വാഹനാപകടം: കാർ കൊക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞ് ഒരാൾ മരിച്ചു."
വാർത്തയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ വായിച്ച റോണിയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. തലേദിവസം താൻ അപകടത്തിൽപ്പെട്ട അതേ സ്ഥലത്ത്, താൻ പോന്നതിന് മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു കാർ നിയന്ത്രണം വിട്ട് കൊക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. റോഡിൽ അറ്റകുറ്റപ്പണി നടക്കുന്നത് കൊണ്ട് അന്ന് ആകെ രണ്ട് കാറുകൾ മാത്രമേ ആ ദിശയിൽ കടന്നുപോയിട്ടുള്ളൂ എന്ന് ചെക്ക് പോസ്റ്റിലെ റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു. ആദ്യത്തെ കാർ റോണിയുടേതായിരുന്നു. മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം കടന്നുപോയ രണ്ടാമത്തെ കാറാണ് അപകടത്തിൽപ്പെട്ടത്.
കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്കായി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ റോണി അറിഞ്ഞത് മറ്റൊരു ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യമാണ്. അപകട സ്ഥലത്ത് കൂടി ആ സമയം കടന്നുപോയ ഒരു ബൈക്ക് യാത്രികൻ മൊഴി നൽകിയിരിക്കുന്നത്, മരിച്ച വ്യക്തി തന്റെ കാറിൽ ഒരാൾക്ക് ലിഫ്റ്റ് നൽകിയിരുന്നു എന്നാണ്. കൊക്കയിലേക്ക് നിയന്ത്രണം തെറ്റി മറിയുന്ന കാർ അയാൾ കണ്ടിരുന്നത്രേ. അയാൾ തന്നെ ആയിരുന്നു പോലീസ് കൺട്രോൾ റൂമിലെയ്ക്ക് വിളിച്ച് വിവരം നൽകിയത്. കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ ഡ്രൈവറുടെ അപ്പുറത്ത് ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടതായി അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. അയാൾ നൽകിയ അടയാളങ്ങൾ പ്രകാരം അത് അയാളായിരുന്നു... അപകട സ്ഥലത്ത് കലുങ്കിൽ ഇരിക്കുന്നത് റോണി കണ്ട അതേയാൾ! എന്നാൽ അപകടസ്ഥലത്തു നിന്നും പരിസരത്തു നിന്നും പോലീസിന് മറ്റൊരു മൃതദേഹമോ അടയാളങ്ങളോ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
റോണിയ്ക്ക് ദേഹം മുഴുവൻ കുളിരു കോരുന്നതായി തോന്നി. താൻ അന്ന് കൂട്ടുവിളിച്ചത് സ്വന്തം മരണത്തെയായിരുന്നു എന്നും, തനിക്ക് പകരമായി മറ്റൊരാൾ ആ യാത്ര ഏറ്റെടുത്തു എന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞ റോണിയ്ക്ക് ആ രാത്രി പിന്നീട് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താൻ നൽകിയ ലിഫ്റ്റ് അയാൾ നിരസിച്ചത്, കൂടെ വരാൻ മറ്റൊരു 'യാത്രക്കാരനെ' അപ്പോഴേക്കും അയാൾക്ക് ലഭിച്ചത് കൊണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് ലഭിച്ച ആ ഒരു സെക്കൻഡിന്റെ ആയുസ്സ്, ആ അപരിചിതൻ തന്റെ കാറിൽ കയറാത്തതായിരുന്നു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പത്രം പിടിച്ചിരുന്ന റോണിയുടെ കൈകൾ വിയർത്തു. പത്രത്താളിലെ അക്ഷരങ്ങൾ അവന് മുന്നിൽ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ആ അപരിചിതൻ അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് ആ കൊക്കയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിശ്ചലമായി കിടക്കുന്നത് താനായിരുന്നേനെ എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവന്റെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ഭയത്തോടെ അവൻ തന്റെ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ പകപ്പോടെ നോക്കി. അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്ന റോണി വെറുതെ റിയർ വ്യൂ മിററിലേക്ക് കണ്ണുകളുയർത്തി. അവന്റെ രക്തം മരവിച്ചുപോയി.
മിററിലെ പ്രതിബിംബത്തിൽ, പിൻസീറ്റിന്റെ മൂലയിൽ ആ കറുത്ത നിഴൽ പോലെ കണ്ട രൂപം ഇപ്പോഴും ഇരിക്കുന്നു! മിററിലൂടെ ആ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ റോണിയെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. പുറത്ത് നല്ല വെയിലായിരുന്നിട്ടും കാറിനുള്ളിൽ അർദ്ധരാത്രിയിലെ അതേ തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നത് റോണി അറിഞ്ഞു. കാറിന്റെ ഗ്ലാസുകൾ താനേ ഉയർന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ റോണി കാറിന് പുറത്തിറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഡോറുകൾ ലോക്ക് ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാതുകളിൽ ആ മരവിച്ച ശബ്ദം ഒരിക്കൽ കൂടി മുഴങ്ങി
" സാറേ... കാണാം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നതല്ലേ?"
ശ്രീ
