Sunday, October 4, 2026

ന്യൂഡിൽസ് വിപ്ലവം


 

തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തഞ്ചാവൂർ ജില്ലയിലുള്ള വല്ലം എന്ന ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു വാടകമുറി. ഞങ്ങൾ ഏഴ് സുഹൃത്തുക്കളും രണ്ടു വർഷത്തെ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം പൂർത്തിയാക്കിയത് അവിടെ താമസിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ സെമസ്റ്റർ എക്സാം പ്രഖ്യാപിച്ച സമയം...സ്റ്റഡി ലീവിൻ്റെ തീവ്രമായ ദിവസങ്ങൾ...

 പുസ്തകങ്ങളുമായി തല പുകച്ചിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇടയ്ക്കുള്ള ബ്രേക്ക് സമയത്ത് പതിവുള്ള സംസാരം തുടങ്ങി. നാടൻ വിഭവങ്ങളുടെ രുചികൾ, മെസ്സിലെ മടുപ്പ് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഭക്ഷണം... അങ്ങനെ സംസാരം നീണ്ടു.

അപ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ താമസിക്കുന്ന കിരൺ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം ഇരുന്നു പഠിക്കാൻ അങ്ങോട്ട് കടന്നു വന്നത്. അവൻ വന്നപ്പോൾ സംസാരം ഭക്ഷണകാര്യങ്ങളെ പറ്റി ആണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അൽപ നേരം എല്ലാം കേട്ടിരുന്ന ശേഷം അവൻ ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.

"അളിയന്മാരെ... സത്യം പറ, നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും നൂഡിൽസ് എന്ന് പറയുന്ന സാധനം അല്ലെങ്കിൽ ചൈനീസ് ഫുഡ് കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ?"

ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി. അന്നത്തെ കാലത്ത് അത്ര പ്രചാരത്തിലില്ലാത്ത വിഭവം. ഞങ്ങളിൽ ബിബിൻ ഒഴികെ ആരും അന്ന് വരെ അത് കഴിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് ഒറ്റ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ബിബിൻ പോലും ഒരു തവണയോ മറ്റോ അവൻ്റെ എറണാകുളത്തുള്ള അങ്കിളിൻ്റെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളൊക്കെ അത് കണ്ടിട്ടുള്ളത് സിനിമകളിലും ഹോട്ടലുകളുടെ ഫോട്ടോകളിലും മാത്രം.

"കഴിച്ചിട്ടില്ലേ? കഷ്ടമാണ്! നിങ്ങൾ എല്ലാവരും അത് കഴിച്ചിരിക്കണം. അതുമല്ല, എങ്ങനെയാണ് അത് ഫോർക്ക് ഉപയോഗിച്ച് കഴിക്കേണ്ടതെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം! ഈ നൂഡിൽസ് കഴിക്കാൻ അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളുടെ ഭാവിയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും നാണം കെട്ടു പോയേക്കാം!" കിരൺ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഗൗരവത്തോടെ അവൻ്റെ അനുഭവം ഞങ്ങളോട് പറയാൻ തയ്യാറായി.

"ഞാൻ വെറുതെ പറയുന്നതല്ല. എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച ഒരു സംഭവം ഉണ്ട്." കിരൺ തൻ്റെ അനുഭവം വിവരിച്ചു.

ആ കോളേജിൽ വരുന്നതിന് മുൻപ്, അവൻ്റെ ചേച്ചിയുടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ച സമയമായിരുന്നു. അന്ന് ചേച്ചിയുടെ കൂട്ടുകാരികൾ ഒരാഴ്ചയോളം വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അവരെല്ലാം കുറച്ചു കൂടി 'സിറ്റി ലൈഫ്' പരിചയമുള്ളവരായിരുന്നു. കല്യാണത്തിന് വേണ്ട സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ടൗണിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവർ കിരണിനെയും ഒപ്പം കൂട്ടി. പർച്ചേസ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി ടൗണിലെ ഒരു ചൈനീസ് റസ്റ്റോറൻ്റിൽ കയറി. കിരൺ ഓർമ്മകളിലൂടെ പുറകോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു.

"ചേച്ചി ഉൾപ്പെടെ കൂട്ടുകാരികൾ എല്ലാവരും ചിക്കൻ നൂഡിൽസ് ഓർഡർ ചെയ്തു. കത്തിയും ഫോർക്കും ഉപയോഗിച്ച് അവർ വളരെ അനായാസം അത് കഴിച്ചു. എന്നാൽ എനിക്കോ? ഞാൻ അന്നു വരെ അത് കഴിച്ചിരുന്നില്ല. ഫോർക്ക് പിടിച്ച് നൂഡിൽസ് ചുറ്റിയെടുക്കാൻ നോക്കിയിട്ട് ഒരു രക്ഷയുമില്ല! നൂലുകൾ പ്ലേറ്റിൽ തെന്നിമാറും. ഒടുവിൽ, അവരെല്ലാവരും കഴിച്ചുന്തീരാരായത് കണ്ട് നിവൃത്തിയില്ലാതെ ഞാൻ കൈകൊണ്ട് വാരി നൂഡിൽസ് തിന്നു തീർത്തു. എൻ്റെ തീറ്റ കണ്ട് അവരെല്ലാവരും കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. അന്ന് ചേച്ചിയുടെ കൂട്ടുകാരികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഞാൻ വല്ലാതെ നാണം കെട്ടു!"

കിരൺ ആ നാണക്കേടിന്റെ കഥ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ നൂഡിൽസ് കഴിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് ബിബിനും ശരി വച്ചു. അതും കൂടെ കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ റൂമിൽ ശ്മശാന മൂകത. കാരണം, ഞങ്ങൾക്കും തോന്നി. ശരിയാണ്. ഞങ്ങൾ ആരും അന്ന് വരെ നൂഡിൽസ് കഴിച്ചിട്ടില്ല. നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയ ശേഷം ഒരു പാർട്ടിയുടെ ഇടയിൽ വെച്ച് ഫോർക്ക് ഉപയോഗിക്കാനറിയാതെ നാണം കെടുന്നത്, അക്കാദമിക് പരാജയത്തേക്കാൾ വലുതാണ് എന്ന് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ആ നിമിഷം തന്നെ അന്നത്തെ സ്റ്റഡി പ്ലാൻ നീട്ടി വച്ചു. പകരം 'ലൈഫ് സ്കിൽ' മിഷൻ അടിയന്തിരമായി ആരംഭിച്ചു. ന്യൂഡിൽസിനെ എങ്ങനെ വരുതിയിലാക്കാം? ഭാവിയിലെ നാണക്കേട് എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കാം?

വളരെ വേഗം തന്നെ എല്ലാവരും ഒരൊറ്റ ഉത്തരത്തിലേക്ക് വന്നു... ഈശ്വരി നഗർ!. ഞങ്ങളുടെ റൂമിൽ നിന്ന് 15 കിലോമീറ്റർ ദൂരമുള്ള തഞ്ചാവൂർ ടൗണിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിൽ, ഈശ്വരി നഗർ എന്ന ചെറിയ ടൗൺ ഉണ്ട്. അവിടെ റോഡ് സൈഡിലുള്ള ഒരു കടയുടെ മുന്നിൽ ചിക്കൻ നൂഡിൽസും ഫ്രൈഡ് റൈസും ഉണ്ടാക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ സ്ഥിരമായി തഞ്ചാവൂർ പെരിയ കോവിൽ ക്ഷേത്ര ദർശനത്തിനായുള്ള ആഴ്ചതോറുമുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിൽ കാണാറുണ്ട്. 

"പഠനം കഴിഞ്ഞു പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു ദിവസം അവിടെ കയറണം" എന്ന ഞങ്ങളുടെ പഴയ ആഗ്രഹം, കിരണിൻ്റെ കഥ കേട്ടതോടെ ഉടൻ നടപ്പാക്കേണ്ട അടിയന്തിര ദൗത്യമായി മാറി.

അങ്ങനെ ആൾത്തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു ശനിയാഴ്ച ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. മറ്റാരും കാണാതിരിക്കാൻ (കഴിയ്ക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് മറ്റുള്ളവർ കാണുന്ന നാണക്കേട് ഒഴിവാക്കാൻ), കട തുറക്കുന്ന സമയം നോക്കി ഞങ്ങൾ ഏഴുപേരും ടൗണിലേക്കുള്ള പതിവ് യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അന്നു ഈശ്വരി നഗറിൽ ഇറങ്ങി. ഞങ്ങളുടെ അന്നത്തെ ലക്ഷ്യം നൂഡിൽസ് കഴിക്കാൻ പഠിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ആ കടയിലെ ഒരു ടേബിളിന് ചുറ്റും ഇരുന്നു. ഭയവും ആകാംഷയും. ഞങ്ങൾ ചിക്കൻ നൂഡിൽസ് ഓർഡർ ചെയ്തു.

പ്ലേറ്റിൽ നൂഡിൽസ് കൊണ്ടുവെച്ചപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും പേടിയായി. ഫോർക്ക് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് ആർക്കുമറിയില്ല. ആകെ ഒരു ധാരണ ഉണ്ടായിരുന്നത് ബിബിന് മാത്രമായിരുന്നല്ലോ.

 ബിബിൻ എല്ലാവർക്കും ചുറ്റും നിന്ന്, ഫോർക്ക് എങ്ങനെ പിടിക്കണം, നൂഡിൽസ് എങ്ങനെ ചുറ്റിയെടുക്കണം എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞു തന്നു.

തുടർന്ന് ഞങ്ങളുടെ രഹസ്യ പരിശീലനം തുടങ്ങി. ഫോർക്കിൽ പിടിച്ച നൂഡിൽസ് കൈവിട്ടുപോയി പ്ലേറ്റിൽ വീണു, വലിച്ചെടുത്ത നൂഡിൽസ് വായിൽ നിന്ന് വെളിയിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നു, മുറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ പ്ലേറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു പോയി. കിരണിന് ഒറ്റയ്ക്ക് സംഭവിച്ച നാണക്കേട്, അവിടെ വെച്ച് ഞങ്ങൾ ഏഴുപേരും ഒരുമിച്ച് അനുഭവിച്ചു!

എന്നാൽ, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കളിയാക്കിയും ചിരിച്ചും ആ പരിശീലനം തുടർന്നു. ആ ഒരു പ്ലേറ്റ് നൂഡിൽസ് തിന്നു തീരാറായപ്പോഴേക്കും, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഏകദേശം ഫോർക്ക് ഉപയോഗിച്ച് കഴിക്കാൻ പഠിച്ചു.

അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. ആത്മവിശ്വാസം നേടിയ ശേഷം, ഞങ്ങൾ തഞ്ചാവൂർ ഉള്ള സ്ഥിരം ഷോപ്പിൽ (PPDS) നിന്ന് പ്ലെയിൻ നൂഡിൽസ് വാങ്ങി റൂമിൽ തനിയെ ഉണ്ടാക്കി കഴിച്ച് ശീലിക്കുകയും ചെയ്തു.

കിരൺ പറഞ്ഞു കേട്ട നാണക്കേട് ഒഴിവാക്കാൻ ഞങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ആ ശീലം, ഒടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ അവധി ദിവസങ്ങളിലെ പ്രഭാത മെനുവിൽ ഉള്ള സ്ഥിരം വിഭവം ആയി മാറി.

 അക്കാദമിക് പരീക്ഷകൾക്കപ്പുറം, ജീവിതം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച ചെറുതെങ്കിലും ഒരു പാഠമായിരുന്നു അത്. 


-ശ്രീ

Friday, October 2, 2026

ഗാന്ധിസം ഇൻ 2026

 

മഹാത്മാഗാന്ധി എട്ട് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ആഹ്വാനം ചെയ്ത പല കാര്യങ്ങളും കേട്ടപ്പോൾ അന്ന് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഞെട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും... പക്ഷേ, ഇന്ന് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതം അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് പോലെ ആണോ?

ഏകദേശം 80 കൊല്ലം മുമ്പ് അദ്ദേഹം നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി തന്നത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റേതായ ചില സമരമുറകളിലൂടെ ആയിരുന്നല്ലോ... എന്നാൽ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് നമ്മൾ അത് എങ്ങനെയാണ് ഫോളോ ചെയ്യുന്നത് ?

അന്ന് "സത്യമേവ ജയതേ",  ഇന്ന്  "സത്യം പറയണം...പക്ഷേ കണ്ടീഷൻസ് അപ്ലൈഡ്!"

അന്ന് 'യാതൊരു കാരണവശാലും അസത്യം പറയരുത്, സത്യം മാത്രമാണ് ദൈവം' എന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചെങ്കിൽ ഇന്ന് നമ്മൾ  സത്യം മാത്രം പറഞ്ഞാൽ ലൈഫിൽ സർവൈവ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഇന്ന് സത്യം പറയുന്നത് ഓഫീസിലോ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലോ പോയിട്ട് സ്വന്തം വാട്സാപ്പ് സ്റ്റാറ്റസിൽ പോലും ഉണ്ടാകുമോ? AI ഫിൽട്ടർ ഇട്ട ഫോട്ടോകൾ "സത്യം മാത്രം" ആണോ പറയുന്നത് എന്നു മാത്രം ഓർത്താൽ മതി. 

അന്ന്  "അഹിംസ ആണ് യഥാർത്ഥ ശക്തി", ഇന്ന് "അഹിംസ വാക്കുകളിൽ മാത്രം" 

കണ്ണാടിക്ക് പകരം കണ്ണെടുക്കാൻ പോയാൽ ലോകം മുഴുവൻ അന്ധതയിലാകും എന്ന് അദ്ദേഹം അന്നേ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. 

പക്ഷെ, ഇന്ന് നമ്മൾ നിയമത്തെയും പൊലീസിനെയും പേടിച്ച് ഒരു പക്ഷേ,  നേരിട്ട് ഒരാളെ അടിക്കില്ല, പക്ഷേ ഓൺലൈനിൽ ഇട്ട് അലക്കും. സോഷ്യൽ മീഡിയ കമന്റ് ബോക്സുകളിൽ  ചെന്ന് നമ്മൾ നടത്തുന്ന സൈബർ ബുള്ളിയിംഗ് കണ്ടാൽ അഹിംസ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം തന്നെ മാറ്റി എഴുതേണ്ടി വരും. ഒരാൾ നമുക്കിഷ്ടമല്ലാത്ത  അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ താഴെ തെറിയുടെ പൂരം ആയിരിക്കും.

"സത്യം മാത്രം പറയുക" എന്ന ഗാന്ധിജിയുടെ ഉപദേശം ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകൻ സ്വീകരിച്ചാൽ അയാൾ ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് പാർട്ടിക്ക് പുറത്താകും. 

അന്ന് "ലളിത ജീവിതം", ഇന്ന് "ആഘോഷ ജീവിതം"

അന്ന് 'മനുഷ്യന് ആവശ്യത്തിനുള്ളത് ലോകത്തിലുണ്ട്, പക്ഷേ ആർത്തിക്കുള്ളതില്ല' എന്ന് നമ്മെ ആവർത്തിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ഇന്ന് നമ്മൾ ഒരു ഓഫർ കണ്ടാൽ, അത് നമുക്ക് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൂട്ടും. ചർക്ക തിരിച്ചു തുണിയുണ്ടാക്കി, തുച്ഛമായ വസ്ത്രങ്ങൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ നാട്ടിലാണ് നമ്മൾ ബിഗ് ബില്യൺ ഡേ എന്നും ഗ്രാൻഡ് ഗ്രേറ്റ് ഇന്ത്യൻ സെയിൽ എന്നും പറഞ്ഞ് ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് തേഞ്ഞു തീരുന്നത് വരെ ഷോപ്പിംഗ് നടത്തുന്നത്! സ്വദേശി പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങൾ കണ്ടാലത്തെ അവസ്ഥ!

'മിനിമലിസം'എന്നൊക്കെ  പറഞ്ഞ് ഇൻസ്റ്റാ  പോസ്റ്റ് ഇടും, പക്ഷെ വീട്ടിൽ സാധനങ്ങൾ വയ്ക്കാൻ സ്ഥലം തികയുന്നുണ്ടാകില്ല.

അന്ന് "ശുചിത്വം ദൈവികമാണ്, സ്വന്തം വീടും പരിസരവും വൃത്തിയാക്കണം", ഇന്ന് "എന്റെ വീട് ക്ലീൻ ആയിരിക്കണം, റോഡ് പക്ഷേ, പഞ്ചായത്തിന്റെ വകയാണ്!" 

ഗാന്ധിജി സ്വന്തം ടോയ്‌ലറ്റ് വരെ വൃത്തിയാക്കി മാതൃക കാണിച്ചു. നമ്മളോ? വീട് തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി, ആ മാലിന്യം മുഴുവൻ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലാക്കി അർദ്ധരാത്രി  പറമ്പിലേക്കോ വഴിയോരത്തേക്കോ എറിയും! ശുചിത്വ ബോധം ഉണ്ട്, പക്ഷേ അത് വീടിന്റെ കോമ്പൗണ്ട് വാൾ വരെ മാത്രം.

ഗാന്ധിജി സമരമുറയായി, ഒരു കാര്യസാധ്യത്തിനായി പട്ടിണി കിടന്നപ്പോൾ, നമ്മൾ 'തടി കുറയ്ക്കാൻ' പട്ടിണി കിടക്കുന്നു. 

നമ്മൾ ഗാന്ധിജിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഭിത്തിയിൽ തൂക്കി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദ്ധരണികൾ ക്യാപ്ഷൻ ആക്കി മാറ്റിയതല്ലാതെ, അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതിൽ ഒരു 10% എങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ പകർത്തുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഞാനുൾപ്പെടെ ഉള്ള തലമുറ ഇത് പോലെ ഒരു ഗാന്ധി ജയന്തി വരുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ ഇങ്ങനെ പറയും എന്നല്ലാതെ അത് പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ട് വരുന്നില്ല എന്ന് സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും. നമ്മൾ ഗാന്ധിജിയെ ഗാന്ധിജയന്തി ദിനത്തിലും 500 രൂപ നോട്ടിലും ഒക്കെ ഒതുക്കി നിർത്തിക്കഴിഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണടയും വടിയും നമ്മൾ ഐക്കൺ ആക്കി മാറ്റി, പക്ഷേ അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് വെച്ച ചിന്തകളെ ഒക്കെ സൗകര്യപൂർവ്വം മാറ്റി വച്ചു. അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ച ആദർശങ്ങൾ ഇന്നു പ്രസക്തമല്ല എന്നല്ല, അത് പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. 

മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സഹിഷ്ണുതയും, സത്യസന്ധതയും, ലളിത ജീവിതവും ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് അപ്രായോഗികം എന്ന് തോന്നാം. എങ്കിലും, ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കാം... വലിയ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നുമല്ല, ചുറ്റുമുള്ളവരോട് കുറച്ചുകൂടി സത്യസന്ധതയും,  സഹിഷ്ണുതയും കാണിച്ചാൽ തന്നെ നമ്മൾ നമ്മളോടും നമ്മുടെ രാജ്യത്തോടും സഹജീവികളോടും ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു നീതിയായിരിക്കും!



      ശ്രീ

Friday, September 25, 2026

പരിദേവനങ്ങൾ


"എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഇത്രയും നുണ പറയാൻ നിനക്കെങ്ങനെ കഴിയുന്നു മനുഷ്യാ?!"

ഞാൻ കണ്ണും തിരുമ്മി ഞെട്ടി നോക്കി . "ഏഹ്... ആരാത്?! ആരാ സംസാരിക്കുന്നത്?!"

"ദേ ഇങ്ങട് നോക്കെടോ... ഞാൻ തന്നെയാണ് ഇത്. നിങ്ങളുടെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിലെ ആ 'കണ്ണാടി'."

ഞാൻ ഒന്നു ഞെട്ടി. "കണ്ണാടിയോ? എനിക്ക് വട്ടായതാണോ അതോ ഞാനിപ്പോഴും ഉറക്കത്തിലാണോ?!"

"ഞെട്ടണ്ടാ! കുറെ കാലം ആയി പറയണം പറയണം എന്ന് കരുതിയിട്ട്... പിന്നെ, എല്ലാം സഹിച്ച് ഞാൻ മിണ്ടാതെ അടങ്ങി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇനി വയ്യ! പുറംലോകം നിങ്ങളുടെ ഫിൽട്ടർ ഇട്ട ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം ഫോട്ടോകളും, നാട്ടുകാരെ കാണിക്കാൻ മുഖത്ത് ഒട്ടിച്ചുവെക്കുന്ന ആ  ചിരിയും കണ്ട് കയ്യടിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ 'ഒറിജിനൽ വേർഷൻ' കണ്ടുകണ്ട് കണ്ണ് തള്ളിയിരിക്കുന്ന ഞാൻ ഈ വിഷമം ഒക്കെ ആരോട് പറയാൻ!"

"രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് ഷോക്കടിച്ച പോലുള്ള മുടിയും, പാതി തുറന്ന കണ്ണുകളുമായി എൻ്റെ  മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ആ ഭീകരരൂപം... ഹൊ, എൻ്റെ ഒരവസ്ഥ ആരറിയാൻ... എൻ്റെ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ ഇങ്ങനെ! വല്ല ഹൊറർ സിനിമയുടെയും ഡയറക്ടർമാർ അത് കണ്ടാൽ ഒരു മേക്കപ്പും കൂടാതെ തന്നെ അതിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായി നിങ്ങളെ കാസ്റ്റ് ചെയ്യും. ആ നിങ്ങളാണ് ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി മുഖമൊക്കെ കഴുകി വന്ന്, പൗഡറും ക്രീമുമൊക്കെ തേച്ചുപിടിപ്പിച്ച് എന്നെ നോക്കി  കണ്ണുചിമ്മി കാണിച്ച് "ഹ് മ്മ്... നോട്ട് ബാഡ്" എന്നൊരു ഭാവം ഇടുന്നത്."

ഞാൻ: " അത് പിന്നെ... അതൊക്കെ അല്ലേ സോഷ്യൽ മീഡിയ മാനേഴ്സ്... ഒരു സെൽഫ് കോൺഫിഡൻസ് ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി... അല്ല, അതിനെന്താ ഇത്ര കുഴപ്പം?"

"പിന്നേ!!! എന്റെ ദൈവമേ! ആ ആത്മവിശ്വാസം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിക്കണോ അതോ ആത്മഹത്യ ചെയ്യണോ എന്ന്... സോറി കണ്ണാടികൾക്ക് ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് സ്വയം പൊട്ടി തകർന്ന് വീഴാണോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു പോകാറുണ്ട്. ഇതൊന്നും പോരാതെ നിങ്ങളുടെ ആ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള പെർഫോമൻസുകൾ! കൂട്ടുകാരോട് തർക്കത്തിൽ തോറ്റ് വന്നിട്ട്, എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് കൈവിരലൊക്കെ ചൂണ്ടി, "അവന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ഞാൻ ചോദിക്കേണ്ടതായിരുന്നു..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നിങ്ങൾ നടത്തുന്ന ആ വീരവാദങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന് മറക്കരുത്. പോരാത്തതിന്, ഏതോ വലിയ അവാർഡ് വാങ്ങാൻ പോകുന്നതുപോലെയുള്ള സിനിമാ ഡയലോഗ് പ്രാക്ടീസുകളും ബാത്ത്റൂം സിംഗിംഗിന്റെ ലൈവ് റിഹേഴ്സലുകളും!"

ഞാൻ നിന്ന് പരുങ്ങി...

"അതിലും ഭാവം വരാറുണ്ട് ഇടയ്ക്ക് മുഖത്തെ കുരു ഞെക്കി പൊട്ടിക്കുമ്പോഴും, തലയിലെ നരച്ച മുടി പിഴുതെടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴും ആ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന  അത്ഭുതകരമായ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ എന്നെനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി... നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം കൂടെ മനസ്സിലാക്കണം. ഞാൻ വെറുമൊരു നിഷ്പക്ഷനായ നിരീക്ഷകനാണ്. ഉള്ളത് ഉള്ളതുപോലെ കാണിക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ ജോലി. പക്ഷേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇത്തിരി വണ്ണം വെച്ചാലോ, വെയിലത്ത് നടന്ന് മുഖം കരുവാളിച്ചാലോ  കുറ്റം മുഴുവൻ എനിക്കാണ്! "ഈ കണ്ണാടിക്ക് എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്, ഇത് എന്നെ വല്ലാതെ കറുപ്പിച്ചു കാണിക്കുന്നു, വണ്ണം തോന്നിയ്ക്കുന്നു, പ്രായം തോന്നിയ്ക്കുന്നു..." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു പഴിചാരി നിങ്ങൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണാടി ചില്ലുകൾ ദേഷ്യവും സങ്കടവും കൊണ്ട് വിറയ്ക്കും."

ഞാൻ: "ദൈവമേ ഇവനിത്....  ശരി ശരി... നീ ഇത്തിരി ശബ്ദം താഴ്ത്തി സംസാരിക്ക്... നാട്ടുകാര് കേൾക്കും!"

"ഹും ശരി! ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ കണ്ടതൊന്നും പുറത്തുപറയാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് നാക്ക് തരാതിരുന്നത് നിൻ്റെയൊക്കെ ഭാഗ്യം! ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ഇമേജ് എപ്പോഴേ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ തകർത്തു തരിപ്പണമാക്കിയേനെ! പോടാ... തല ചൊറിഞ്ഞോണ്ട് നിൽക്കാതെ പോയി പല്ലു തേച്ച് കുളിച്ചിട്ട് വാ"

"ഇന്നാരെ കണി കണ്ടോ ആവോ" എന്ന ചോദ്യം പോലും ചോദിക്കാൻ പറ്റാതെ ബ്രഷും തോർത്തും സോപ്പുമെടുത്ത് ഞാൻ അവിടുന്നു സ്ഥലം വിട്ടു...



- ശ്രീ